MaYaN – Quarterpast

(Album – Nuclear Blast) Ergens op een rustige locatie in het zuiden des lands zijn we uitgenodigd voor een luistersessie van MaYaN, de band rondom Mark Jansen (Epica). De zon schijnt terwijl ons een luisterbeurt van het eerste album Quarterpast ten deel valt. Een muzikaal avontuur over Maya’s en boze krachten. Een metal-opera on speed.

Jansen vindt in eerste instantie in toetsenist Jack Driessen (ex-After Forever) en gitarist Sander Gommans (ex-After Forever) zijn gelijken voor dit project. Laatstgenoemde wordt wegens tijdgebrek later vervangen door Frank Schiphorst (Symmetry, Marcel Coenen and Friends) en gedrieën worden de eerste muzikale ideeën uitgewerkt.  Naarmate het project meer gestalte krijgt wordt een blik aan prominente artiesten opengetrokken voor de vocale partijen en betrokken bij dit inmiddels grootse project: Floor Jansen (ReVamp, ex-After Forever), Simone Simons (Epica), Henning Basse (Sons Of Seasons) en de Italiaanse operazangeres Laura Macrì. En met de komst van nog een ‘lading’ artiesten wordt besloten dat de projectstatus omgezet wordt naar een heuse band met de toevoeging van drummer Ariën van Weesenbeek (Epica, ex-God Dethroned), gitarist Isaac Delahaye (Epica, ex-God Dethroned) en bassist Jeroen Paul Thesseling (Pestilence, Obscura) aan de gelederen, later vervangen door Rob van der Loo (ex-Sun Cage, ex-Delain). Ingrediënten voor een gedegen album zou je zeggen.

Strak en ruw wordt de eerste akte van de opera opgevoerd. De ‘Symphony Of Aggression’ is niet geschikt voor schoonmoeders, dat is duidelijk. Gelijk weet je waar je aan toe bent. Strakke zware riffs, opgezweept door de bombastische arrangementen van Driessen.  De donkere wolken lijken bij ‘Mainstay Of Society’ open te breken. Dat is van korte duur wanneer het wolkenkleed nog dichter samenpakt bij de het aanhouden van de onheilspellende sound. De serene operastem die de refreinen opluistert zorgt voor een beetje zonneschijn.  Titeltrack ‘Quarterpast’ begint met een blazers-georiënteerde intro waarin een koor haar zang ten gehore brengt waarmee het de intro voor ‘Course Of Life’ een feit is. Complexere gitaarpartijen krijgen wat meer ruimte in dit relatief rustige nummer.  ‘The Savage Massacre’ krijgt weer wat meer tempo. De afwisseling tussen de gruntende – en cleane zang in combinatie met de opera zangeres zorgt voor een interessant drieluik, bij momenten zelfs erg oorstrelend. Dat laatste is wat je gaat ervaren bij ‘Essenza Di Te’, een werkelijk prachtig nummer. Kippenvelmomentje is een feit.

Theatraal en virtuoos gaat het verhaal verder met ‘Bite The Bullet’. Lekkere speedy riffs in combinatie met de eerder genoemde bombast. In ‘Drown The Demon’ sparren de vocalistes met de grunters waarbij de dames het lijken te winnen.  Hoewel de gemiddelde duur van een nummer niet onder de vijf minuten ligt, de intro’s daar gelaten, is ‘Celibate Aphrodite’ met ruim zeven minuten de nummer twee qua duur. In ieder geval contradictio in terminus. Een nummer wat me regelmatig doet denken aan het typische geluid van King Diamond maar dan wel met een upscale van met name de gitaarvirtuositeit en progressiviteit.

De door voormalig president Bush veel geroepen uitdrukking ‘War On Terror’ is tevens de titel van het laatste full-length nummer van dit album. Het begint met een oosters aandoende intro van symfonisch kaliber waarna de snelle drum- en gitaarpatronen elkaar afwisselen. Het laatste stevige nummer waarna de outro ‘Tithe’ het album rustig afsluit terwijl de temperatuur in de luisterruimte flink is opgelopen. Onder de indruk en tevreden drommen we naar buiten om nog even na te genieten van de zon en een drankje.

Een indrukwekkende metal-opera van bijna 49 minuten met eveneens een indrukwekkend arsenaal aan muzikanten. Een feest om aan te horen en ik ben dan ook heel erg benieuwd naar het live werk. Tot die tijd is het vooral genieten van deze schijf.