Let Me In

“Een van de sterkste Amerikaanse horrorfilms van de laatste jaren” – Het Parool. “The best horror film of the decade” – Stephen King. Zomaar twee quotes die op het dvdhoesje van Let Me In prijken. Bij horror denk je aan angst, griezelen, schrikken en afschuw. Met dit beeld in mijn achterhoofd stopte ik dan ook de dvd in de speler. Let Me In bleek echter veel meer te zijn dan dat.

In Let Me In draait het om de twaalfjarige Owen (Kodi Smit-McPhee). Hij vindt moeilijk aansluiting op school en doet hard zijn best om de pestkoppen van zich af te houden. Zijn ouders zijn gescheiden en hij woont alleen met zijn moeder, die door haar eigen problemen geen idee heeft wat haar zoon elke dag doormaakt. Owen brengt zijn tijd vooral alleen door in het speeltuintje op het binnenhof van het appartementencomplex waar hij woont. Op een dag komt het meisje Abby (Chloë Grace Moretz ) naast hem wonen en na een ontmoeting in het speeltuintje is Owen geïntrigeerd. Ook al ruikt Abby wat raar en loopt ze op blote voeten door de sneeuw; Owen wil haar beter leren kennen. Zelfs nadat hij regelmatig angstaanjagende geluiden uit het appartement van Abby hoort komen en er een reeks moorden plaatsvindt in hun stad is Owen niet van plan om zijn nieuwe vriendschap op te geven.

Let Me In (2010) is de Amerikaanse remake van het Zweedse Let The Right One In (2008). Het origineel sleepte vele prijzen in de wacht, onder andere bij het Amsterdam Fantastic Film Festival en het Filmfestival van Toronto. Dit laat je afvragen of een remake wel iets toe zal voegen, maar regisseur Matt Reeves waagde zich er aan. Reeves regisseerde eerder Cloverfield, waarin New York verwoest wordt door een enorm buitenaards wezen. Let Me In is hele andere koek. De film is subtiel, integer en ontroerend. Er zitten horrormomenten in de film, maar hier ligt zeker niet de nadruk op. In Let Me In zitten veel shots die je kippenvel zullen bezorgen en dit komt vooral door het geweldige camerawerk. Niet alleen zijn er sprookjesachtige omgevingen te zien, ook ligt de focus van de camera vaak op een ander punt dan waar het meest belangrijke van het moment gebeurd. Zo komt het regelmatig voor dat een personage aan het woord is, maar dat de achtergrond scherp gesteld is en het personage juist vaag. Dit roept een ietwat ongemakkelijke spanning op.

Wat Let Me In tot veel meer dan zomaar een horrorfilm maakt, is dat de nadruk niet op de (geringe) schrikmomenten ligt maar op de karakters Abby en met name Owen. De personages worden ver uitgediept , je hebt het idee dat je ze leert kennen en worden perfect uitgevoerd door Smit-McPhee en Moretz.

Let Me In is een drama, een sprookje, een vampieren- en fantasyfilm, die draait om vriendschap en liefde. Na de vele vampierenfilms en –series van de afgelopen jaren gaat Reeves een geheel andere richting in. Let Me In is subtiel en neemt de tijd om verhaallijnen en personages uit te werken. Een must see.