Het is drie jaar geleden dat Panic! At The Disco voor het laatst een optreden gaf in Nederland. In die tussentijd is er veel veranderd qua bezetting. Gitarist Ryan en bassist Jon hebben de band verlaten en zanger Brendon en drummer Spencer zijn samen verder gegaan. Met z’n tweeën kunnen ze het ook prima, want single ‘The Ballad Of Mona Lisa’ werd goed ontvangen in zowel Amerika als Europa. Onlangs hebben zij het derde album ‘Vices & Virtues‘ uitgebracht. Om deze te promoten doet de band een Europese tour en vandaag staat het gezelschap in Amsterdam.
Zo’n vijf jaar geleden waren bij Panic! At The Disco altijd 14-jarige (of jongere) emokindjes aanwezig. Daar is weinig in veranderd, want zo’n 90% van het publiek zit waarschijnlijk nog op de middelbare school. Denk aan fans die met bellenblaas, ballonnen, knuffelbeertjes en bordjes met teksten als ‘Take off your shirt’ vooraan staan. Feitje: vanaf vanmorgen vroeg zaten er al fans voor de deur. Om het publiek op te warmen hebben ze Pioneers Of Love uit Leeuwarden uitgenodigd. Een jonge band die inmiddels veel speelervaring heeft opgedaan als supportact van o.a. Moke, Lifehouse en Infadels. Zanger Jeroen is van top tot teen in wit gehuld en bij het zien van zijn pak vraag je je af of hij de verkeerde afslag heeft genomen. Het ziet eruit alsof hij ieder moment naar de maan kan vertrekken. Gelukkig is de muziek ook een beetje duister, dat compenseert weer. Althans, in het begin. Pioneers Of Love is lastig in een hokje te stoppen, want de ene keer lijkt de zang verdomd veel op Placebo en de andere keer heeft het weer wat weg van Muse. Ook komen er pop- en rockinvloeden voor in de nummers. De band treft het wel met het publiek, want deze reageert erg enthousiast. Ook de nieuwe single ‘Walhalla’ valt in de smaak. Een goede combinatie van snelle en langzame nummers en veel positieve reacties uit het publiek. Oftewel: een succesvolle opwarming voor wat komen gaat.
Om 21:00 uur dimt het licht en stopt de achtergrondmuziek. Een oorverdovend gegil klinkt door de zaal. Dit allemaal voor Panic! At The Disco uit Amerika. Al voordat het optreden begint vallen er meisjes flauw. De band opent met ‘Ready to Go (Get Me Out of My Mind)’ van de nieuwste cd en het lijkt net of er een blik wilde dieren is opengetrokken: het publiek gaat uit zijn dak. Een nummer uit de oude doos klinkt als tweede. ‘But It’s Better If You Do’ wordt luid meegezongen en zanger Brendon Urie switcht van gitaar naar keyboard. De zoete popliedjes van Panic! At The Disco laten het publiek dansen, zweten en… flauwvallen. Om de haverklap worden er meisjes uit het publiek getild.
Op de microfoonstandaard is een afbeelding geplakt van de Mona Lisa. Uiteraard volgt ‘The Ballad Of Mona Lisa’. Opvallend is dat vooral de nieuwe nummers het hardst worden meegezongen. De band hoeft niet veel te doen om het publiek te vermaken, want deze is toch een losgeslagen kudde. Toch gooit de band er nog een schepje bovenop en laten de zanger en gitarist zien dat ze ook ‘drumtalent’ hebben tijdens ‘Let’s Kill Tonight’. Op floortoms slaan ze erop los en het gebruik hiervan is een goede keuze geweest. Zowel de band als de zaal swingt. Na al dat gedans is het tijd om bij te komen. Er volgen daarom twee akoestische nummers. Brendon Urie vertelt dat hij een aantal jaren terug een te gekke tijd heeft gehad in Amsterdam met Panic! At The Disco. Niet alleen als band, maar ook als vrienden onderling. Daar gaat ‘Nine In The Afternoon’ over. Minpunt is dat de zang niet altijd even duidelijk en zuiver is.
Later speelt de gitarist ineens het intro ‘Careless Whisper’ van George Michael. De vraag is wat dit toevoegt aan het optreden. Hij had dit beter achterwege kunnen laten. Gelukkig maken de heren het goed met ‘That Green Gentleman (Things Have Changed)’. Ook heeft de band ooit de soundtrack voor de film Jennifer’s Body gemaakt. Een film die nooit echt een succes is geweest, maar hun single ‘New Perspective’ wel.
Waar heeft de band toch zijn bandnaam vandaan? Brendon Urie legt dat vandaag haarfijn uit. Deze komt van ‘Panic’ van the Smiths. Dat is tevens ook een van de favoriete bands van de muzikanten, dus deze cover klinkt door de zaal. Meteen is de generatiekloof erg duidelijk. De fans die net nog wild aan het springen en schreeuwen waren kennen de tekst niet van dit toch wel érg bekende nummer. De fans kunnen tijdens het laatste nummer in de herkansing met ‘I Write Sins Not Tragedies’, waar het jaren geleden allemaal mee is begonnen.
Het optreden van Panic! At The Disco zal absoluut het hoogtepunt van het jaar zijn voor menig 14-jarige, maar muzikaal stelde het niet veel voor. Veel zoete popliedjes, maar wat maakt deze band anders dan andere bands? Over het algemeen was er niet veel spectaculairs aan de show.
