Zoroaster – Matador

(Album – SPV) Daar is de volgende plaat vol zompige doommetal van Zoroaster uit Georgia. Dit keer kiest de band weer een andere koers op hun derde full lenght met de titel Matador. Vergelijkingen met eerder werk gaan dus niet op, hoewel de band in het spacy domein blijft. Lekker surfen op de zware, trage soundwaves met deze mannen dus, die niet voor niks dit jaar op Roadburn stonden.

Openingsnummer ‘D.N.R.’  komt traag op als een langzaam opborrelende orkaan van geluid. Een donkere, hypnotiserende laag geluid walst over je heen.  De ritmesectie ramt en beukt er op los, wat natuurlijk niet zo opvalt door het statische geluid waar kalme, diepe vocalen overheen galmen. Wanneer ‘Ancient Ones’  dan vervolgens losbarst komt daar de razernij van de gitaren overheen gejaagt. De luisteraar voelt zich als zo’n krabbenvanger van “The Deadliest Catch” bij noodweer.

Het geluid van Zoroaster dompelt de luisteraar onder in een sonisch bad wat zijn weerga niet kent. Zelfs op een klein radiootje afgespeeld is het een imposante plaat. Bijna oosterse sferen worden gepresenteerd op ‘ Old World’, waar ook de cowbell niet onaangeroert blijft.  Halverwege stijgt het nummer als het ware op, wanneer de tonen verhoogt worden. Alsof je plots door het wolkendek heen prikt.

Zoroaster levert hiermee een fenomenaal album af dat zeker de luisteraar in hoger sferen zal brengen. Intensief en tegelijkertijd beheerst als een stroom lava die over een bergstadje heenwalst, dat is Matador.

[starreview tpl=16 style='plain']