(Album – Mediaskare) Ergens tussen death metal en deathcore in heeft As Blood Runs Black een eigen plekje gevonden en dat bevestigen de Amerikanen wel met hun tweede album Instinct. Via MySpace kwam de band aan een nieuwe zanger en nu wil de band uit de stad der engelen toch echt graag hun naam gaan vestigen als stevige metalband.
Laten we wel wezen, het design van de cover heeft meer weg van een heel foute dansplaat die zich in de toekomst afspeelt. Alles er aan lijkt een beetje jammerlijk verkeerd gekozen. Vlijmscherpe gitaarpartijen over ietwat zompige basklanken brengt de opening van ‘Triumph’ ons. Technisch zit het allemaal erg strak in elkaar met een zekere mate van opvallende perfectie. Wanneer ‘Legacy’ er dan inknalt met Dragonforce achtige gitaaracrobatiek, horen we in contrast tot de strakke muziek de bezemkast-opname-vocalen. Compleet ongecontroleerd gebrul lijkt wel.
Muzikaal blijft het allemaal wat vlak, ook op ‘Angel City Gamble’, waar de vocale capriolen wel wat beter worden met schrille screams en woest gebrul. Het truckje van de razendsnelle drums begint wel al wat te vervelen ten tijde van ‘King Of Thieves’. Het herhaalde gebruik van dezelfde elementen zonderd at er ergens wat meer kracht of accent op gelegd wordt breekt deze plaat van de death metal band uit de States een beetje op. Goed, noem het een mix van death en metalcore als je wil, heel erg veel spannender wordt het niet.
Het enige dat nog wat variatie in deze brei geluid weet te pompen is een korte onderbreking als ‘Tribulations’, met een kalm pianostukje. Ondanks het feit dat het helemaal niet lijkt te passen, merkt de luisteraar weer dat er nog muziek op staat. Eigenlijk is Instinct één langerekt nummer, wat wanneer ook als dusdanig uitgebracht nog enige status had gehad. Nu is het gewoon een saaie plaat.
[starreview tpl=16 style='plain']
Je kunt geen reactie achterlaten.