Iedereen zal te allen tijde beweren fan van het eerste uur te zijn, maar toen in 2009 Merriweather Post Pavillion uitkwam sprong iedereen on the band wagon, zoals de Engelse uitdrukking dat zo mooi omvat. Het was ook een fantastisch zomeralbum dat bij menig luisteraar de tolerantie van vreemde geluiden en ritmes vergrootte. Velen begonnen de band van achter naar voren te leren kennen en merkten zodanig dat Animal Collective in mate van avant gardistsich en experimenteel zijn wisselde. Soms is er geen touw aan vast te knopen, dan is het weer luchtig en laagdrempelig. De mannen gingen na Merriweather solo aan de slag en kwamen alleen bij elkaar voor de score voor de bizarre film ODDSAC van regisseur Danny Perez. Toen bekend werd dat de band naar Paradiso zou terugkeren sprong iedereen een gat in de lucht.
Als support is deze avond Teengirl Fantasy meegenomen. Ze stonden vijf dagen eerder op All Tomorrow’s Parties, een festival waarvoor het gezelschap van Animal Collective de taak van curator op zich nam. Enkele momenten nadat de twee jongens zich hebben gepositioneerd achter de knoppen hakt de bas er keihard in en maant het het binnenstromende publiek tot zwijgen. De vergelijking tussen Teengirl Fantasy en Fuck Buttons is snel gemaakt, al is laatstgenoemde over het algemeen afwisselender en minder zwaar. De Last.Fm pagina van Teengirl Fantasy spreekt over een mix van synths en drone, maar hierin is vanavond geen evenwicht. De sub-bass is zo overweldigend dat elke nuance in het elektronische geluid wordt weggevaagd. Het is dan ook een verademing als de jongens na drie kwartier van het podium af worden getrokken door vermoedelijk de tourmanager van Animal Collective. Paradiso is klaar voor wat mooie klanken en in het kwartier ombouwpauze komen alle oren weer even tot rust.
Teengirl Fantasy
Als Avey Tare, Deakin, Panda Bear en Geologist het podium betreden ontvangen ze een warm welkom van het publiek, dat vanavond voornamelijk bestaat uit vrolijke jongens die gekomen zijn om te dansen op de muziek van hun helden. Als de band van start gaat wordt echter meteen duidelijk dat het geluid dat bij Teengirl Fantasy al beroerd was ook na de ombouw niet is rechtgetrokken. De bass drum staat zo ongelooflijk hard dat onmogelijk te ontcijferen valt welk nummer het begin van de set vormt. Het is alsof we luisteren naar een Animal Collective – Sunn O))) remix. De tranen springen je in je ogen en gevoelsmatig kan het niet lang meer duren voor het bloed uit je oren stroomt. Dit kan niet waar zijn. Na driftig gebaren naar de geluidstechnicus dat de bass drum omlaag moet in volume komt hij de microfoon bij het drumstel haastig een beetje verplaatsen. Dit scheelt vrijwel niets. Het geluid in Paradiso is bij mijn weten nog nooit zo slecht geweest en er wordt gedurende het hele optreden helemaal niets aan gedaan.
Animal Collective
Tijdens de eerste helft van het optreden krijgt Paradiso de uiterst experimentele kant van Animal Collective voor de kiezen. Dit zou normaal gesproken helemaal niet erg zijn, ware het niet dat alles even monsterlijk klinkt door het bizarre volume. Wanneer bekendere nummers als ‘Brothersport’ of ‘Summertime Clothes’ voorbij komen groeit het enthousiasme onder het publiek exponentieel en ontstaat er steeds een vriendelijke ‘pit’ waarbij grote groepen mensen al springend elkaar vasthouden. Aan positiviteit in de zaal dus geen gebrek. De vraag is echter of de liefde van Paradiso voor de band zo onvoorwaardelijk is dat het in dit geval niet blind, maar doof maakt. Objectief gezien staat deze show namelijk zo ver in de schaduw van het eerdere bezoek aan Amsterdam dat wat we vanavond te horen kregen iedereen vreselijk triest zou moeten maken. Het publiek is echter hongerig naar een toegift en geeft een oorverdovend applaus om de band terug te roepen. De band komt nog even terug, maar na een set van anderhalf uur is het dan toch echt afgelopen; een avond waar onmogelijk iedereen een positief gevoel aan over heeft kunnen houden.
Animal Collective
