De eerste editie van Indiestad gaat vanavond van start; Amsterdam staat de komende week in teken van indie, in de breedste zin van het woord. De programmeurs hebben in elke niche van het genre gekeken en dat wat onder de grote noemer van indie viel bij Indiestad betrokken. Een wijze move om aandacht te vragen voor de kwalitatief indrukwekkende rits aan namen die in de lente onze hoofdstad bezoekt. In OT301 speelt Emeralds vanavond prachtige ambient drone, maar in Bitterzoet heeft het publiek zich verzameld om wat harder te dansen. Het is een klein beetje dringen, maar dat is alleszins begrijpelijk met Idiot Glee, Toro Y Moi en Gold Panda op het programma.
James Friley, beter bekend onder de naam Idiot Glee is geen onbekende in Nederland en is onderhand meer in Europa dan op zijn thuiscontinent te vinden. Dit schattige mormoonse knaapje uit Kentucky stond recent nog op het Walk The Line festival in Den Haag en opent vanavond de reeks van drie concerten in Bitterzoet. Met synths, samples en zijn aparte stem maakt hij muziek die niet van deze tijd lijkt; ouderwetse doo wop, ondersteund met middelen van de eenentwintigste eeuw. Daarmee kan hij echter niet voorkomen dat hij soms een beetje corny klinkt, omdat de nostalgie naar een gestructureerde, overzichtelijke wereld soms iets te ver doorklinkt in zijn muziek. Hij staat nog niet helemaal zeker in zijn schoenen, maar heeft vanavond een vriendelijk publiek voor zich die hem probeert te volgen in zijn gospel, jaren vijftig, lo-fi zoektocht naar mooie popliedjes. Gaandeweg warmt hij Bitterzoet op voor Toro Y Moi en Gold Panda.
Dit jaar bracht Toro Y Moi Underneath the Pine uit, een album dat door bijna alle critici de hemel in werd geprezen. Het creatieve brein erachter is Chaz Bundick. Deze jongeman put uit een bonte verzameling subgenres als (g)lo-fi en chillwave om tot een heel aanstekelijk geluid te komen. Waar Toro Y Moi op plaat vele subtiele geluiden integreert in de muziek, wordt het belang daarvan live een beetje opzijgeschoven. Met een volle band klinken de nummers zwaarder en vooral de drummer en bassist krijgen een groter aandeel ten koste van de kleine nuances die wel op het album te horen zijn. Het maakt Bitterzoet echter niet veel uit en op het hoogtepunt van de drukte lijkt iedereen te dansen.
Toro Y Moi
Het podium wordt schoongeveegd voor Gold Panda die aan een tafel met een Macbook Air, een MPC en wat looppedaaltjes genoeg heeft. De visuals laten hier en daar Japanse architectuur zien, een wazige animatie panda en een verdwaalde kitten. Gold Panda is nu al een tijdje zijn pandamuts kwijt en daarom moeten we het doen met de saaie capuchon van zijn vest. De nummers die grotendeels uit onbestemde, oude samples zijn opgebouwd worden in de set niet aan elkaar gelijmd; meneer Panda neemt steeds even een moment om tussen de liedjes door een gehaaste “Thank you” in de microfoon te zeggen. Afgezien van die woorden is de man heel erg op zichzelf en lijkt het alsof hij bewust probeert om niet de zaal in te kijken. Gebogen over zijn apparatuur danst hij met het overgebleven publiek van Bitterzoet mee die ‘Quitters Raga’ natuurlijk met een applaus ontvangen. Zodra Gold Panda van het podium stapt loopt hij direct in een hinderlaag van fans die hem een handje willen schudden. Vanavond minder pakkend dan tijdens 5 Days Off in de Melkweg, maar desalniettemin een bescheiden held!
Gold Panda
Je kunt geen reactie achterlaten.