De band Riverside uit Polen bestaat tien jaar en dat moet gevierd worden. Daarom doet het gezelschap momenteel de Europese ’10th Anniversary Tour’. De tour is vorige week gestart in Praag en in Nederland gaat de kaartverkoop enorm hard. Het optreden in de Boerderij te Zoetermeer is al weken uitverkocht. Vandaag is het de beurt aan Trix te Antwerpen en het is verre van uitverkocht. Eens kijken of ze, ondanks de matige kaartverkoop, een goed verjaardagsfeestje kunnen vieren.
Tides From Nebula, ook uit Polen, heeft de eer om deze tour het voorprogramma te doen van Riverside. Dit is alweer het vierde optreden van Tides From Nebula in Antwerpen. Het is niet alleen het verjaardagsfeestje van Riverside, want Tides From Nebula heeft ook iets te vieren. Het is precies drie jaar geleden dat de band zijn allereerste optreden had. De muziek van de band is te vergelijken met bands als God Is An Astronaut en Butterfly Explosion, oftewel: een pak instrumentale herrie. Er zit geen zang in de nummers, dus je zou denken dat het na een paar nummers eentonig wordt. Integendeel: de band gaat op in de muziek en met name de bassist gaat uit zijn plaat. Als je je ogen dicht doet nemen de mannen van Tides From Nebula je mee naar een andere wereld. De tweede cd Earthshine is nog geen week uit. Het publiek krijgt veel nummers van de nieuwe plaat voor zijn kiezen. Helaas is de set snel voorbij. Wat wil je met nummers die gemiddeld zo’n tien minuten duren.
De zaal is maar voor de helft gevuld. Opmerkelijk dat deze band in Nederland uitverkoopt en dat in Antwerpen de opkomst zeer laag is. Riverside bestaat niet alleen tien jaar, onlangs werd ook een nieuwe EP uitgebracht genaamd ‘Memories In My Head‘. Deze EP duurt ruim dertig minuten en er staan maar drie nummers op. De muzikanten starten met een nieuw nummer om het publiek eens goed wakker te schudden. Vervolgens fluistert zanger/bassist Mariusz Duda “Voices in my head. I think I have become another suffering of my soul“, de eerste zin van ‘Out Of Myself’. Het nummer begint rustig, fluisterend zoals al eerder genoemd wordt. Na verloop van tijd knalt het de tent uit en werken ze naar een climax. De muziek van Riverside is progressief en in vergelijking met de eerste band komt er wél zang in de nummers voor. Een band als Tool heeft veel gelijkenissen met de muziek van Riverside. Riverside is live net zo strak als op cd. Ze stralen uit dat ze het naar hun zin hebben. Ook al doen ze deze set meerdere malen per week, het lijkt hen niet te vervelen. Het publiek evenmin; het publiek dat aanwezig is klapt enthousiast met de nummers mee.
Riverside heeft een aparte opbouw in de nummers. De band heeft erg lange nummers en de climax in het nieuwe nummer ‘New Lying’ bereikt al snel zijn hoogtepunt. Het nummer begint met een rustig instrumentaal intro, om bij weg te dromen. Daarna verhogen de gitarist en drummer het tempo in het nummer, maar vervolgens daalt het tempo weer. Er klinken herhaaldelijke riffs en even later hoor je alleen nog maar de zang. Langzamerhand komen de instrumenten erbij voor een stevige pak herrie. Telkens gebeurt er iets , zodat het nummer een andere wending krijgt. Wanneer de suggestie wordt gewekt dat het nummer is afgelopen, gaat het instrumentale geweld nog verder Dit gebeurt bij meerdere nummers en zo zorgt Riverside ervoor dat het onvoorspelbaar blijft. Voor het publiek is het spannend, want ook de die hard fans worden keer op keer verrast. Riverside is van alle markten thuis, want in ‘Left Out’ is een ouderwets jaren zestig orgeltje te horen. Het publiek zingt luid “Ohohohoh” mee en de zanger hoeft niets meer te doen. Als laatste spelen ze ‘Second Life Syndrome‘, met de meezinger/festival anthem “And when that all shattered I felt I’d broken my fall. Couldn’t pretend that I felt strong about us anymore. Without your help I finally started to live my own life. I just want you to know this time“. Het klinkt misschien ingewikkeld, maar het ligt erg goed in het gehoor en is wellicht het meest toegankelijke nummer van de set.
Riverside zou Riverside niet zijn als er geen toegift kwam. Ze spelen weer een nieuw nummer: ‘Forgotten Land’. Dit nummer is uitgebracht als promotieplaat voor de nieuwe cd. Vervolgens doen ze een nummer die alleen bestaat uit instrumentale stukken. Wanneer ze het podium verlaten klinkt gefluit en geschreeuw om meer. Het is niet voor niets hun grote verjaardagsfeest, dat moet dan ook groots gevierd worden. Daarom trakteren ze het publiek op nóg een toegift: ‘The Curtain Falls’ van de eerste cd ‘Out Of Myself‘ uit 2004. De gitarist laat voor de laatste keer een aantal riffs horen en zet zijn gitaar neer en verlaat het podium. De zanger/bassist doet hetzelfde en telkens wanneer er een bandlid het podium verlaat maken zij een buiging en krijgen ze een groot applaus. Ook gaan de lichten één voor één uit. Wanneer de drummer het podium verlaat is er alleen nog oog voor de toetsenist. Voor hem is het ook genoeg, want de show is nu al ruim twee uur aan de gang. Een bijzondere manier om een show te eindigen. Op naar de volgende tien jaar! Riverside is een band om van te genieten. Ze hebben van ieder album wel iets gespeeld. Gaat dat zien in Nederland. De band is deze week nog te zien in Boerderij, Zoetermeer (21 mei) en Metropool, Hengelo (20 mei). In juni kun je de heren aanschouwen op Bospop in Weert.
Riverside
Je kunt geen reactie achterlaten.