Het is enkel drie maanden geleden dat zanger Jonny Craig in het nieuws kwam vanwege zijn roemruchte praktijken. Hij lichtte fans op om zijn drugsverslaving te voeden, maar ging direct naar de afkickkliniek toen dit aan het licht kwam. Even kwamen de shows in Europa in gevaar, maar Jonny Craig en zijn band Dance Gavin Dance zijn terug, en harder dan ooit. In de oude, oorspronkelijke formatie bracht Dance Gavin Dance de fenomenale plaat Downtown Battle Mountain II uit, en speelt vanavond in het intieme Sugar Factory.
Even was er verwarring over de band Deaf Havana, die op internet stond aangekondigd als supportact. Echter wisten de Engelsmannen hier zelf niks van, en daarom is Secret Handshake Club uit Utrecht vanavond de enige die het publiek mag opwarmen. De band bracht onlangs KOHCTPYKTOP uit, een plaat die door ROAR E-Zine werd benoemd als een dijk van een debuutalbum. De band speelt van deze plaat dan ook de meeste tracks, zo komen bijvoorbeeld ‘Englaro’ en ‘Fireman’ voorbij. Echter worden er ook nummers van de EP uit 2009 gespeeld, onder andere de pareltjes ‘Noma’ en ‘Aprile’. Secret Handshake Club is zoals gewoonlijk een typische verschijning, maar speelt strak en overtuigend en is voor Nederlandse maatstaven een kwalitatief hoogstaande band. Het geluid is in de zaal echter niet altijd even zuiver en hoorbaar, evenals de zang – en dit lijkt voor het redelijk ongeïnteresseerde publiek een breekpunt.
Dance Gavin Dance betreedt om negen uur het podium van de Sugar Factory en speelt vanavond vooral tracks van Downtown Battle Mountain I en Downtown Battle Mountain II. Dit lijkt enkel logisch aangezien de formatie bij beide platen nagenoeg hetzelfde is – en Dance Gavin Dance heeft veel muzikanten versleten. De personen die de YouTube-filmpjes hadden bekeken voor aanvang van dit concert, keken sceptisch tegen het optreden aan, maar de band overtreft vanavond alle verwachtingen. Jonny Craig is geweldig bij stem en haalt vrijwel noten. Vol overtuiging staat hij op het podium en is hij zo de man van de avond. Hij vaagt de overige bandleden – die zich toch al een beetje op de achtergrond wanen, in hun geheel weg. De vingervlugge gitaarriffs en breaks komen ondanks het brommerige geluid in de zaal goed tot hun recht, enkel heeft drummer Matt Mingus af en toe moeite om het geheel op de maat te houden. Ook schreeuwer Jon Mess doet het leuk, maar staat er niet vol overtuiging. Vooral Jonny Craig kan vanavond op respect rekenen. Als man zijnde die net van zijn drugsverslaving af is, en de geneugten van Amsterdam kan weerstaan is vast een hele prestatie. Maar dan ook nog zo’n sterk optreden neerzetten, is alleen maar geweldig.
Je kunt geen reactie achterlaten.