Vanavond en morgenavond is er voor de 36e keer London Calling in de Paradiso. Als we binnenkomen in de kleine zaal is Wolf People na Rachel Remanni nog bezig het publiek op te warmen voor de rest van de avond. Wolf People speelt post-rock met stonerriffs. De band stond al eerder op Roadburn waar het met zijn stijl wellicht beter op zijn plaats is dan op London Calling. De bandleden staan op het podium alsof ze rechtstreeks uit de oefenruimte komen.
Wolf People
In de grote zaal opent Braids de avond. Helaas zijn de muzikanten erg laat binnen gekomen (vast in de file) en staan ze nog te soundchecken. Hierdoor beginnen ze niet al te sterk en is het begin rommelig. Hun psychedlische muziek met fraaie samenzang weet slechts een enkele fan te overtuigen. Wellicht komt dit mede omdat ze vroeg in de avond geboekt zijn. Dit is vast niet hun sterkste optreden en ze kunnen ongetwijfeld beter.
Braids
In de kleine zaal gaan we verder met de duistere en trage psychedelische muziek van Cat’s Eyes. Cat’s Eyes is Faris ‘Rotter’ Badwan van The Horrors samen met Rachel Zeffira. Het is zo donker in de zaal dat amper te zien is wie er op het podium staan. Deze sfeer sluit naadloos aan op hun muziek en het publiek weet dit te waarderen. De muziek bestaat uit samenzang met trage lange noten. Het laatste nummer ‘Sunshine Girl’ is echter weer meer uptempo.
Cat’s Eyes
De surprise-act van vanavond is Miami Horror. Zo donker en duister als Cat’s Eyes is, zo vrolijk en dansbaar is Miami Horror. Deze electro pop met frontman Josh Moriarty is op het randje van fout en zo glad dat het over dit randje heengaat. Het overdreven bewegen doet denken een Mika en het is allemaal erg vluchtig. Echter het vrolijke is soms ook wel aanstekelijk en daardoor blijf je toch even hangen, maar niet te lang.
Miami Horror
Trophy Wife zet het electro pop feest door. Gelukkig nu zonder overdreven act, voorzover er ruimte voor is op het podium van de kleine zaal. Zanger Jody oogt vermoeid en dat is te begrijpen als ze al vanaf acht uur s’ochtends onderweg zijn geweest om op tijd in Amsterdam te zijn. Percussionist Kit heeft echter energie voor twee en zweept de zaal op een leuke spontane manier op. De act is afwisselend en is een van de beste acts van de avond!
Trophy Wife
In de grote zaal staat Ariel Pink’s Haunted Graffiti klaar om zijn kunstje te tonen. In een compacte kring staan de muzikanten om Ariel heen en brengen ze hun indie pop voort. Ariel Pink is een aparte verschijning in zijn slobberkleren op klompen. Alsof hij van een boerderij uit LA is gestapt op het Amsterdamse podium. Door zijn goed ontvangen album mag er wat verwacht worden van dit optreden. Helaas is dit niet het geval en is het optreden behoorlijk rommelig. In het begin zijn alle geluidjes en bliepjes nog aardig maar dit begint snel te vermoeien. De zaal loopt steeds verder leeg en de meeste mensen missen dan ook dat het later wel beter loopt, maar het kwaad is helaas al geschied.
Ariel Pink’s Haunted Graffiti
De afsluiter in de grote zaal is The View. Het lijkt erop dat het publiek hiervoor is gekomen. Als de band begint ontploft de zaal. Zoals in de omschrijving van London Calling staat is het laatste album Bread & Circuses gemaakt om op te pogoën en dat is wat iedereen ook doet op de Schotse rock-’n-roll. Uiteraard komen de hits voorbij en ook nummers van het hiervoor genoemde album.
The View
Je kunt geen reactie achterlaten.