De naam Daniel Victor Snaith doet niet meteen een belletje rinkelen, maar als artiest is hij het afgelopen jaar razend populair geworden. Sinds het verschijnen van het tweede album Swim, dat in april 2010 uitkwam, heeft Caribou niet stilgestaan. Samen met zijn band knalt hij de wereld over, of speelt hij dj-sets, zoals hij deed afgelopen maart tijdens 5 Days Off in de Melkweg. Op de valreep is het concert op de dag zelf nog uitverkocht geraakt, waarschijnlijk door de vele toeristen in de zaal, die tijdens hun bezoek aan Amsterdam oren kregen naar de kaartjes.
Op deze vijfde avond van Indiestad, na een paar ruige dagen achter de rug te hebben, biedt Paradiso ons een oase aan droommuziek. Het is de beurt aan de Deense jongens van When Saints Go Machine (WSGM) om deze avond af te trappen. De warme stem van de jarige zanger Nikolaj Manuel Vonsild, die met zijn falsetto stemgebruik verdacht veel op Anthony Hegarty (Anthony and the Johnsons) of muzikant Arthur Russells lijkt, brengt hiermee het publiek naar een andere wereld. Drummer Silas Moldenhawer, die pas laat in de bandformatie begonnen is met drumspelen, houdt de boel heel goed bij elkaar en is de kracht van WSGM. Het beste wordt voor het laatste bewaard, de band geniet en danst, net als het publiek, bij het spelen van ‘Fail Forever’. Ze sluiten de vijftig minuten durende set af met het prachtige ‘Add Ends’, de debuutsingle van hun nieuwe album Konkylie dat op 6 juni uitkomt. Silas verruilt aan het begin van het nummer zijn drumstel voor de synths wat het een duistere, dromerige bedoening maakt. Daarna knalt hij weer op zijn drums en daarmee sluit WSGM een zuiver gespeelde, nette set af.
When Saints Go Machine
Het hele podium moet worden leeggehaald, om vervolgens in het midden een compact pakket instrumenten door een stuk of tien man, incluis mister Caribou himself, op te bouwen. Het kan zijn dat het komt doordat het publiek al een half uur lang naar de opbouw heeft moeten kijken, maar ze wordt een beetje ongeduldig als het spacende intromuziekje de vijf minuten aantikt. Hier en daar wordt gefloten en er wordt nog flink gepraat. Dan komen de mannen in witte outfits met bijkleurende sportsokken op, it’s all in the geek image. Juist, nu weten we het wel, en dit is het laatste wat gezegd mag worden over de bèta achtergrond van Caribou en zijn nerdvriendjes. De positionering van de bandleden zorgt voor nieuwe perspectieven en eigenlijk is het heel bijzonder om over de rug van drummer Brad Weber mee te kunnen kijken.
Het publiek moet net als de band echt even inkomen, en na twee nummers klinkt het bekendere ‘Niobi’ van het vorige album Andorra. We dromen met zijn allen nog even lekker weg totdat Dan zijn drumstokjes oppakt en er samen met Brad een fantastisch, keihard drum duet uit knalt. Het gebruik van een stroboscoop versterkt het zweverige effect van de twee drummers. Helaas staan deze wat te luid afgesteld, in tegenstelling tot de vocals die juist wel weer wat harder hadden gekund. Zo klinkt ‘Melody Day’ te zachtjes en het lijkt wel alsof Dan een octaaf te laag zit. Toch doorbreekt het de eentonigheid van het eerste helft van het concert, en kan de zaal vanaf nu helemaal los gaan. John Schmersal neemt de vocalen over bij ‘Jamelia’ terwijl Dan zijn synth geconcentreerd bespeelt. Dromerig vallen mensen in een soort van Caribou-roes om vervolgens halverwege het lied er springend uit te knallen.
Omdat de twee grootste hits van Swim nog niet gespeeld zijn, vraagt het publiek van Paradiso als wilde honden om een toegift. Dan legt uit; “the bass guitar stopped working” en nogmaals wordt het geduld van de toeschouwers op de proef gesteld. Na een zoektocht van een kwartier wordt er een gitaar gevonden;”the only working guitar in Paradiso is a left handed reversed guitar, so let’s send some positive thoughts in John’s direction”. Desalniettemin wordt het ‘Odessa’ feilloos gespeeld en krijgt het publiek waar het om vraagt. De band is nog niet tevreden genoeg en vraagt om nóg harder uit ons dak te gaan. Met ‘Sun’ lukt dat en daarmee geeft Caribou nog een keiharde laatste climax mee, waarna het gezelschap precies op het goede moment stopt. Iedereen kan tevreden naar huis, of nog even spieken in de kleine zaal waar de laatste band van vandaag speelt.
Je kunt geen reactie achterlaten.