Het heeft even geduurd maar het is zover: Primavera Sound 2011. Bij elke batch namen werd de verbazing groter. Zoveel goede namen op één festival, dat kan toch niet? De eerste dag vindt plaats in Poblé Espanyol, een openlucht architectuurmuseum dat in 1929 gebouwd werd ter gelegenheid van de wereldtentoonstelling die dat jaar plaatsvond in Barcelona. Dit is niet het festivalterrein, want de officiële festivaldagen spelen zich af bij Parc del Fòrum, een locatie dichter bij zee. Voor deze speciale avond zijn dan ook aparte kaartjes nodig.
Na lang wachten zijn we eindelijk binnen op een groot terrein dat omringd is door restaurantjes en een klassieke uitstraling heeft, leuk! Comet Gain is dan al halverwege zijn set. Deze indie rockband bestaat al sinds begin jaren negentig en dat hoor je aan het geluid dat uit hetzelfde vaatje wordt getapt als het gros van de bands uit die tijd. Ondanks dat Comet Gain dus al twintig jaar platen uitbrengt, is het gezelschap onder leiding van David Feck altijd onder de radar gebleven wat betreft populariteit. Al snel is te merken dat het aimabele charisma van de band niet kan verdoezelen dat de nummers erg veel op elkaar lijken. Daarnaast is het nipje lo-fi net iets teveel van het goede, denk aan zang die kwalitatief overdreven slecht en hard overkomt. Toegegeven, door het publiek te laten meeklappen en af en toe een oprecht praatje en “thank you” na de nummers zie je een hoop van Comet Gains zwaktes door de vingers.
Comet Gain
De headliner van vanavond laat dan niet lang op zich wachten. In januari werd bekendgemaakt dat de twee klassiekers van Echo & the Bunnymen, Crocodiles en Heaven Up Here, nagenoeg in hun geheel gespeeld worden. Of het een gewoonte is tijdens Primavera dat er een aardige scheiding in het publiek is tussen oude rotten en vers bloed is ons onbekend, maar we kunnen wel gokken waarom het nu even het toeval is. Met een peuk in zijn hand en de bekende zonnebril op zijn hoofd weet Ian McCulloch zonder moeite de aandacht op zich te vestigen. Als de bassist het tweede nummer te vroeg inzet zegt hij: “What the fuck?” … “Unbelievable”. Van deze onverklaarbare, maar grappige, scheldmomentjes duiken later in de set nog een paar op.
Echo & the Bunnymen
Gelukkig is McCulloch vandaag goed bij stem, iets wat de afgelopen jaren nog wel eens anders is geweest bij optredens. Ook al zouden de vocalen wat minder zijn, Will Sergeant zou ze weten op te vangen met zijn briljante gitaarspel. Hij is niet alleen het enige constante bandlid van Echo & the Bunnymen maar is naast McCulloch de drager van het specifieke geluid. Na vijf kwartier is de koek even op, evenals het pakje sigaretten van McCulloch zo gokken we. Natuurlijk krijgt het publiek, dat zich tot nu toe al de hele avond erg op de vlakte houdt, nog een toegift. Hoewel de ideale afsluiter ‘Killing Moon’ (de zon is inmiddels al onder) wel op de setlist staat, wordt deze niet gespeeld. Het zij ze vergeven, want verder speelden de levende legendes een sterke set dat ondanks de tijdsduur bleef boeien.
Echo & the Bunnymen
De zon is inmiddels helemaal verdwenen en de alcoholische versnaperingen beginnen bij een aantal bezoekers hun tol te eisen, niet raar aangezien de sangria hier in literglazen verkocht wordt. Een deel loopt wankelend de poort uit, een ander deel staat tollend te wachten tot Caribou begint met spelen. Dan lijkt het nog op dansen, zullen de dronkelappen denken. Net als in Paradiso afgelopen maandag is Daniel Victor Snaith afgereisd met zijn volledige band.
Caribou
Het lijkt er soms op dat de band het liefst zo ver mogelijk verwijderd wil raken van de albumversies van de nummers, want met jamsessies wordt alles te ver uitgerekt. Hierdoor lijkt Caribou zichzelf te verliezen in zijn vrije geest en unieke geluid. De band is desondanks bijna niet op fouten te betrappen, waardoor je onbewust toch gaat meedeinen en zoals het eigenlijk bij de dromerige muziek hoort: je omgeving even los laat. Tegen het einde van de set is de rij voor de poort nog een kleine honderd meter lang. Morgen mag Snaith voor de tweede keer opdraven, iets na middernacht op de ATP Stage.
Caribou
Met een goede weersvoorspelling kunnen we ons met plezier opmaken voor de tweede dag van Primavera Sound 2011. Dat kan bijna niet fout gaan met namen als Interpol, Big Boi, Grinderman en Das Racist.
Je kunt geen reactie achterlaten.