De tweede dag van Primavera Sound 2011 is aangebroken. Dit is de eerste dag van het reguliere programma, dat gehuisvest is op het enorme terrein van Parc del Fòrum. We zijn iets te vroeg gearriveerd waardoor er ruim de tijd is om de boel te verkennen. Die tijd is nodig, want met zoveel podia verspreid over een enorme oppervlakte zie je door de bomen het bos niet meer. Een gedeelte van de podia ligt direct aan de zee en met dit prachtige weer loopt iedereen rond met een euforische blik in de ogen. Het is soms een eindje lopen van het ene naar het andere podium, maar het gevoel dat je een strandboulevard bewandelt maakt dit een stuk minder erg.
Het is Toundra op de Pitchfork Stage die voor ons de spits mag afbijten. De Spaanse post-rockband ontstond in 2007 en bestaat uit overblijfselen van de post-hardcoreband Nacen De Las Cenizas. Wat voor ons staat is een instrumentale formatie waar weinig op aan te merken is. Door het missen van een spanningboog in de composities is de grootste groep mensen na tien minuten al vertrokken en staat de rest over de schouder te kijken naar wanneer de bar bij het podium open gaat.
Toundra
Een band die wel vanaf het begin een spanningsboog weet te behouden is Emeralds. Het trio stond vorige week nog in OT301 te Amsterdam geprogrammeerd in het kader van Indiestad. Deze heren staan na Toundra ingepland op de Pitchfork Stage, maar trekken aanzienlijk meer mensen. De muziekstijl ligt ergens tussen die van Sunn O))), het oude Pink Floyd en Kraftwerk. Dit resulteert in een soort psychedelische drone met synthesizerinvloeden. Een bescheiden “thanks” of knikje is alles wat de Amerikanen weten uit te brengen. Het is heel waarschijnlijk dat een groot deel van het publiek het laatste album Does It Look Like I’m Here na dit optreden een luisterbeurt geeft.
Emeralds
Erik Johnson en Sanae Yamada hebben onder de naam Moon Duo net een nieuwe plaat op zak: Mazes. De Ray-Ban stage geldt als presentatieruimte en hier maken de dame en heer niet onverdienstelijk gebruik van. Vooraan discussiëren sommigen over hoe het gezicht van Yamada er onder het kleverige haar uitziet, terwijl anderen de leeftijd van Johnson op minstens honderd jaar schatten. De muzikanten weten hun rol goed te vervullen; zij als beweeglijke toetseniste, hij als vocaal standbeeld. Gelukkig slaat Yamada’s energie meer over op het publiek, want de wazige uptempo rock zorgt voor een opgewekt heen en weer gewieg.
Moon Duo
Er is zoveel te zien dat er af en toe tussen podia heen en weer gerend wordt om een beetje in de buurt te komen van een goede balans in het willen zien / kunnen zien. Halverwege de set van Moon Duo trekken we een sprintje naar de ATP Stage waar Cults speelt. De band wist op London Calling niet echt te overtuigen, maar doet het hier in Barcelona al een stukje beter. Net als Tennis tapt Cults uit een lo-fi/pop vaatje waarop langzaam gedanst zou moeten worden. Dit lukt aardig, maar frontvrouw Madeline Follin heeft nog een hoop moeite met de hogere tonen. Daarnaast heeft ze op de theaterschool niet goed opgelet en komt de ene na de andere overdreven blik, die op dat moment totaal niet bij het geproduceerde geluid past. Desondanks zorgt Cults voor een amusant aanzien en horen.
Cults
Terug bij de Pitchfork Stage zijn we op tijd voor The Fresh & Onlys. Het gezelschap uit San Fransisco maakt een mix van garage en noise pop. Wie fan is van de platen krijgt wat het wil, zo soepel speelt de band. Single ‘Waterfall’ van album Play It Strange komt al vroeg in de set voorbij. Stom, want daardoor stapt een gedeelte van het publiek op, omdat het al heeft gehoord waar het voor kwam. Met veel echo op de vocalen, afgewisseld met altijd goed klinkende instrumenten waar een prettig laagje noise aan wordt toegevoegd zorgt The Fresh & Onlys voor een hele fijne luisterervaring.
The Fresh & Onlys
Hiphopliefhebbers hebben zich ondertussen al lang verzameld bij de Ray-Ban Stage. De volgende act die daar te zien is maakte furore als helft van OutKast, maar is ook zonder André 3000 succesvol: Big Boi. Vanaf het begin maakt hij er met sidekick C-Bone een feestje van en mengt tussen zijn eigen tracks natuurlijk ‘So Fresh, So Clean’ en ‘Ms. Jackson’. Opvallend is hoe goed het live allemaal klinkt. Zijn echte solodebuut Sir Lucious Left Foot: The Son of Chico Dusty kwam vorig jaar pas uit en kon rekenen op uitermate goede kritieken. Nu kunnen we met zekerheid zeggen dat Big Boi live ook zijn mannetje staat. Na een aantal nummers worden door een paar van zijn hulpjes wat jonge meisjes uit het publiek getrokken die later mogen mee dansen op het podium. Het kwalitatief goede optreden krijgt hier ineens een heel stereotype en goedkope bijsmaak door. Jammer dat zo’n verrassing dan ineens uit kan lopen op een lichte deceptie.
Big Boi
De San Miguel Stage is veruit het grootste podium en het is dan ook niet gek dat hier artiesten van formaat staan. Om elf uur is het tijd voor Grinderman, de band die Nick Cave met een paar van zijn Bad Seeds begon in 2008. Evenals op album Grinderman 2 opent Cave met ‘Mickey Mouse and the Goodbye Man’. Wat volgt is een repertoire met materiaal van beide albums, waar voor Nick Cave en Warren Ellis hoofdrollen zijn weggelegd. Het mooie aan de frontman is dat hij altijd vol expressie staat op te treden. Hierdoor valt een schaarse hapering in zijn stemgeluid in het niet en is een uur lang stevige blues/garage rock met een vermakelijk schouwspel een logisch overblijfsel.
Grinderman
Het is kwart voor een als Paul Banks met band de planken van de LLevant Stage betreedt. Zoals bekend dus met een nieuwe bassist in de gelederen (Brad Truax). Afgelopen jaar bracht Interpol alweer zijn vierde (self-titled) album uit. Desondanks is succesplaat Antics hoofdleverancier van nummers in de setlist met zeven stuks. Banks werkt zich moeiteloos door de show heen en weet zoals zo vaak zijn unieke stemgeluid live met zelfvertrouwen over te brengen. Hij is de onbetwiste drager van de band en voert ons mee langs nieuwe nummers als ‘Barricade’ en ‘Lights’. Toch zijn het oudjes ‘Slow Hands’ en natuurlijk afsluiter ‘Obstacle 1′ die pas echt voor een onvergetelijk gevoel zorgen. Een goed optreden dat voor ons zorgt voor een mooi einde van de eerste officiële dag. De echte bikkels blijven vannacht nog hangen voor namen als The Flaming Lips, Baths en Suuns.
Interpol
