Tussen de koeien, ergens als je langs lange wegen rijdt tussen Hellendoorn en Luttenberg te Overijssel, wordt elk jaar het festival Dauwpop gehouden. Het gemoedelijke festival heeft dit jaar gekozen voor een iets zachtere, veiligere line-up, een gegeven die ongetwijfeld goedkeuring krijgt van het publiek. De combinatie gezellig druk, prima bands, beleving en ondauwpops goed weer maakt deze editie weer tot een daverend succes.
Traditiegetrouw wordt Dauwpop geopend door een stevige rockband (2009: Death Letters, 2010 The Mad Trist) en in 2011 opent de Zweedse rockband Royal Republic op het surprise stage. Wakker worden doen we, want de muziek rockt stevig en we zien menig dauwpopper al voorzichtig losgaan met het eerste biertje in zijn hand. Zelf vinden ze het tijdstip van elf uur wat minder, ”The last year we have toured so much that we can do this sleeping, actually we are sleeping now”. Desondanks valt de band toch op door zijn enorm enthousiasme interactie met het publiek en zeker niet met moe spelen.
Omdat organisatoren van het festival het muziekbedrijf Goomah Music in handen hebben mag Tommy Ebben & The Small Town Villains komen spelen op het Enge Bos. Van dit label komen veel leuke frisse bandjes zoals Bonaparte, I Kissed Charles en The Horse Company. Hoewel het collectief met zijn rootsy, folky mix een beetje uit de toon valt, vooral in het Enge Bos waar voornamelijk de losbollige lokalen zich hebben gecentraliseerd voor bijvoorbeeld een band als Plork en de Aannemers, zien we een enkeling meeschudden op de muziek. Kwalitatief is er dan ook niets mee, maar het blijft bij een enkeling die de muziek weet te waarderen, hierdoor valt het voor Tommy en crew moeilijk om overeind te blijven.
Krystl
Dazzled Kid
Drie jaar terug kon Jacqueline Goveart het publiek de helft van haar repertoire mee laten zingen in Krezip. Nu ze er solo min of meer alleen voor staat is dat anders. Het is een stapje terug, maar Jacqueline bewijst meer dan dat ze solo een blijvertje is. Toegegeven de populariteit van Krezip is nog lang niet bereikt, maar realistisch zijnde is het geweldig. De goedgeklede meid is een vrouw geworden die een stem van een dijk laten horen aan een publiek die aanzienlijk onder de indruk is. Haar eerste singel ‘Overrated’ is een voorbeeld hiervan. De cover ‘Happy Together’ van The Turtles geeft gelegenheid tot meezingen en zorgt ervoor dat de toeschouwer niet verslapt. Geef het een tijdje en we kunnen de solo nummers ook meezingen.
Jacqueline Govaert
Zelfs als je van de hardste metal houd kan je er niet omheen; Racoon is verdomt lekker bij een zonovergoten dag als vandaag. De groep heeft net de nieuwe cd Liverpool Rain uit en vaak optreden hoort daarbij. Zo waren ze bijvoorbeeld op het Bevrijdingsfestival in Overijssel. Toch besluiten veel mensen naar de grote tent te komen. Omstandigheden kunnen veranderlijk zijn, ze moeten het toch nog altijd hebben van de grote hits: Feel Like Flying, Love You More en Laugh About It worden herkent en meegezongen. De rest staat het publiek of te praten of een beetje te staren, Racoon is hier de achtergrond muziekband.
Racoon
Van achtergrond muziekband naar de gezelligheidsband: Plork en de Aannemers. Metalmannen die een humoristische draai geven aan klassiekers in de Nederlandse en oude rock. Een formule die aanslaat, een band die voor jong (op de beker rapende minderjarigen na) en oud goed te behappen is. Hoogtepunt is het korte lied van tien minuten Sja La La La, waar Plork de tekst van omhoog houd. Geen betere plek voor deze melige band dan het Enge Bos op Dauwpop.
Tim Knol
Triggerfinger
DeWolff
Dat kan niet gezegd worden van de plek waar Jeugd Van Tegenwoordig speelt. Dat de Jägermeister Dance Arena uitpuilt is een understatement. Wanneer de Jeugd het podium betreedt is het 10 minuten te laat en start, bijna plagend met een rustig nummer, Zo Volwassen, Zo Beleefd van het nieuwe album De Lachende Derde. Het zet onvermijdelijk een toon, het is te druk om te bewegen. Zelfs wanneer (nogsteeds) publiekslieveling Watskeburt?! Ingezet wordt is er geen groot feest.
Wat krijg je als je: 1. Arnold Swarchenegger, 2. Rockabilly en 3. Moderne liedjes in een blender gooit: The Baseballs. Met zijn drie zangers is de Duitse band een rare. De stemmen zijn passend doch verschillend binnen het rockabilly genre, dit maakt dat ze op een redelijk eigen manier de nummers heel prettig luisterbaar kunnen maken. Nummers als ‘Umbrella’ (van Rihanna), ‘Hello’ (Martin Solveig et Dragonette) maar ook Guus Meeuwis’ ‘Het Is Een Nacht’ (It Was A Night) wordt moeiteloos in een jaren vijftig jasje en kuifje gedaan. Muzikaal en vocaal klopt het concept, maar in de uitvoering krijgt het Duitse accent een irritante bijsmaak. Maar het deert weinig want het publiek vind het prachtig.
The Baseballs
Metal was altijd wel vertegenwoordigd op Dauwpop, maar in 2011 is het slecht toeven. Als we kijken naar de hardste band komen we bij Blood Red Shoes, de indierock band uit Brighton in Engeland. Laura-Mary Carter is een koppig vrouwtje dat wel houdt van een fuzzapparaatje in haar pedalboard wat resulteert in het gegeven van de hardste band. De band staat vaak in Nederland, naar eigen zeggen omdat het hier altijd los gaat. In het begin van de show is het echter nog wat tam, we zien enkele dansende meisjes en steeds meer publiek dat toch liever ergens anders wil zijn. Wanneer de band snelle nummers als: I Wish I Was Someone Better, You Bring Me Down of Heartsink speelt begint het publiek de smaak te pakken te krijgen en ontlaadt het enthousiasme van het publiek in een pit die de band graag ziet. Het optreden is enorm geslaagd voor degenen die ervan houden, want wanneer we de tent uitlopen zien we hoeveel man over is gebleven… een schandalig laag aantal.
Blood Red Shoes
Wellicht gaan ze al naar The Cult? We bespeuren hier een kleine ”vroeger was alles beter” sfeertje. Rond het Suprise stage, Jägermeister Dance Podium en het Enge Bos is de leeftijd vrij laag, maar op het moment zal de gemiddelde leeftijd in de Jupiler Mainstage zeker boven de 35 zijn. Deert niet, op een oude fiets kunnen de jonkies het leren. Een man van middelbare leeftijd merkt al terecht op: ”Ze worden ook oud”. Het klopt deels, de mannen mogen dan oud zijn, de band rock nog wel. Hetzij ietwat statisch, de band beweegt bijna niet, vocalist Ian Astbury maakt het helemaal goed met zijn stem die fenomenaal klinkt.
The Cult
Toen gevraagd werd of Ian niemand minder dan Jim Morrison kon vervangen in het bandje van Ray Manzarak, bleek Ian meer overeenkomsten te hebben met de zanger. Zijn interesses in de cultuur van de oorspronkelijke bewoners van Amerika hebben ze gemeen. In het midden van de set vertelt hij hoe in North Dakota, een staat in Amerika waar nog veel indianen wonen, het er zo slecht aan toegaat dat ze elkaar vermoorden en verkrachten. Hierna laat hij een kort filmpje zien omtrent de problematiek. Dit laat de andere, serieuzere kant van The Cult zien. Iets wat het publiek niet behoorlijk in dank afneemt, na een minuut begint het publiek al te ongeduldig te worden. Wanneer de band weer op podium komt wordt toepasselijk het nummer ‘War (The Progress)’ ingezet.
The Cult
Het anderhalf uur dat Ian en consorten op podium staat spelen ze een set van enkel klassiekers: Nummers als ‘Rain, Dirty Little Rockstar’ en uiteraard ‘She Sells Me Sanctuary’ waarbij het dak eruit knalt mocht het kunnen. Het is wel typerend dat er weinig jeugd is, oorzaak is het aanbod: Go Back To The Zoo of Kees Van Hondt. Het is jammer want de tent is slechts voor de helft gevuld. Het doet er niet toe want de groep geeft een daverende preformance weg van kwaliteitsrock waar de jeugd van tegenwoordig alleen maar over kan dromen.
Go Back To The Zoo
Je kunt geen reactie achterlaten.