Wie vanavond voor de zwierige romantische liedjes uit de film Amélie komt is aan het verkeerde adres. Yann Tiersen is op tournee om zijn laatste cd Dust Lane te promoten en deze bevat veel, maar zwierige romantische liedjes zitten daar niet tussen. In het uitverkochte Tivoli is het broeierig warm als de Fransman iets over achten het podium opkomt. Het is dringen geblazen tussen de instrumenten en vooral de drie keyboards nemen veel ruimte in. Tiersen zelf ziet er ook niet bepaald romantisch en zwierig uit, eerder een kruising tussen Nigel Kennedy en een grunge icoon.
De eerste drie nummers van vanavond lopen bijna moeiteloos in elkaar over. ‘Countdown’ wordt gevolgd door ‘Dust Lane’ en ‘Dark Stuff’. De nummers worden gekenmerkt door de melancholische instrumentatie. De vocalen, hoewel sporadisch, bestaan uit bijna korale samenzang. Dat we vanavond te maken hebben met een virtuoos pur sang blijkt uit de vele instrumentwisselingen. Gedurende de eerste vijf nummers zien we Tiersen met een mandoline, een viool, een gitaar, een melodica en speelt hij in de tussentijd nog wat op het keyboard dat naast hem staat. De vijfkoppige band schakelt gemakkelijk tussen de extremen van een instrumentale muur aan geluid tot de eenvoud van de viool. Het enige minpuntje wat we vanavond kunnen bespeuren zijn de vocalen van de frontman. Zonder medezang van de overige bandleden mist deze de body die het geheel zo goed maakt.
Met ‘The Wire’ (Sur Le Fil) staat Tiersen alleen met viool op het podium. De drie minuten durende solo ontluikt aan het einde een overweldigend applaus. Met dit stuk slaat Tiersen een brug tussen de klassieke kant en het meer experimentele werk. Na ruim een uur gespeeld te hebben verlaten Tiersen en co het podium.
De band komt terug voor een toegift, iets wat al aangegeven stond op de setlist. Waar het optreden voor de toegift gekenmerkt werd door melodie en muzikale tierelantijntjes gooit Tiersen met ‘Le Quartier’ het roer om. Het klinkt rauwer en gitaren bouwen op en breken af, als een beproeving laat de band een overweldigende massa aan geluid op het publiek los. Als laatste nummer is er dan toch ‘Amélie’, hoewel de bezoeker moeite moet doen om het nummer erin terug te horen. Er is geen sprake van accordeon of xylofoon en dit eens zo zwierige nummer eindigt in een orkaan van viool, drums en synthesizers.
Yann Tiersen blijft vanavond boeien. Deze weinig spraakzame Fransoos verstaat zijn vak tot in de kleinste details. De instrumentatie, de samenzang alles is even mooi. De band balanceert soms op het randje van het extreme, maar gaat hier nooit overheen. Tiersen laat vanavond in anderhalf uur tijd een aaneenschakeling van adembenemende muzikale momenten zien.
