Het is alweer tijd voor de zesde editie van The Powerfest. Het theater, de Oude Zaal en The Max van de Melkweg staan zondag 5 juni volgeboekt met alle soorten core-muziek. In de praktijk betekent dat vooral veel zwart geverfde haren, eyeliner en een paar vreemde eenden in de bijt. Bring Me The Horizon is de enige échte headliner, verder bestaat het programma vooral uit bands die de kleine zaal van het complex zelf misschien nét vol zouden krijgen.
England’s finest Rolo Tomassi mag het feestje aftrappen. Ondanks lovende kritieken slaat de band nog steeds maar matig aan in Nederland. Tijdens de set loopt The Max langzaam vol. Toch reageert het publiek lauw. Het is dan ook niet de ideale opener van dit festival, gezien de spacy mathcore van het vijftal redelijk buiten de boot van de rest van het programma valt. Opvallend is de enorme groei die de band meegemaakt heeft sinds ze nog maar enkele maanden geleden in de Utrechtse Ekko stonden. Er worden vanmiddag drie nieuwe nummers gespeeld en alles zit retestrak in elkaar. Voorzichtig een geniaal concert te noemen, ware het niet dat de omstandigheden verre van ideaal waren. (MB)
My Passion
Terwijl The Max langzaam leegloopt tegen het einde van Rolo Tomassi’s set, wordt de Oude Zaal gevuld met alles wat zwart geverfde haren bezit. Het uit Londen afkomstige My Passion mag hier met zijn gestileerde looks en dito muziek een visitekaartje komen afgeven. Het geluid staat het eerste deel van de set beroerd afgesteld en vrij veel mensen houden het dan ook weer vlug voor gezien. Van veel passie is bij deze band jammer genoeg geen sprake. (MB)
Rise To Remain
Zodra Rise To Remain de allerlaatste breakdown erin heeft geknald, stroomt de zaal leeg. Het blijkt dat er voor de Zweedse post-hardcore formatie Adept veel animo is. De band stond in januari nog in een lege Oude Zaal, maar heeft flink wat zieltjes gewonnen als supportact van A Day To Remember in februari. Het toont aan dat de band het afgelopen jaar flink heeft getourd. De muzikanten zijn ieder qua spel en techniek gegroeid en knallen zo door de setlist heen. De setlist bestaat uiteraard wederom voor een groot gedeelte uit de tracks van het debuutalbum Another Year Of Disaster, maar dit deert het publiek niet want het gaat flink los in de volle zaal. Waar het in februari nog lakte aan samenhang, strakheid en overtuigingskracht op het iets te grote podium van The Max, pakt Adept vandaag als bombastische post-hardcore act de kleine zaal volledig in. (CW)
Adept
Sterformatie D.R.U.G.S. (Destroy Rebuild Until God Shows) bestaat uit onder andere zanger Craig Owen van Chiodos, gitarist Matt Good van From First To Last en Aaron Stern van Matchbook Romance. D.R.U.G.S. werd in 2010 gevormd en bracht in februari zijn debuutalbum uit. De band laat zien uit enkel doorgewinterde rockartiesten te bestaan, aangezien de muzikanten ieder met zo’n vanzelfsprekendheid en natuurlijkheid hun plekje op het podium innemen. Ondanks dat The Max maar voor de helft is gevuld, weet D.R.U.G.S. de volledige zaal te bespelen. De extreem hoge stem van een man die overkomt als een stoere, ondergetatoeëerde rockster gaat door merg en been en wordt veelal ondersteund door de zang van Matt Good, maar te nimmer gaat dit de mist in. Toonaangevend is hoe de band het hele publiek bij het optreden betrekt zonder al te veel gekke toeren uit te moeten halen. De “Niemand kan mij iets maken”-uitstraling van Craig Owens is enkel al genoeg. Uiteraard komen alle hitjes van het self-titled debuutalbum voorbij, zoals ‘My Swagger Has First Name’, ‘Sex Life’ en ‘If You Think This Song Is About You, It Probably Is’ en komt aan het enthousiasmerende optreden na ruim drie kwartier een eind. (CW)
D.R.U.G.S.
Terwijl grote belofte D.R.U.G.S. The Max aan het afbreken is, vertrekken we stilletjes naar de kleine zaal. Young Guns mag daar komen demonstreren dat je heus geen scream nodig hebt om cool te zijn. Zanger Gustav Wood heeft voor de tegendraadse gelegenheid zijn haren blond geverfd. De band speelt een lekkere, strakke set met alle meezingers. Wood is niet helemaal bij stem, maar wat geeft het als je aanblik ieder meisjeshart doet smelten? Debuutalbum All Our Kings Are Dead staat wel als een huis. Het plan is om vlug terug te komen met een eigen headline show. Goed idee. (MB)
Nederlandse en Belgische bands hebben kunnen strijden om een plekje in de line-up, in de Converse bandcontest die in samenwerking met UP Magazine en Funtime Records werd opgezet. Brabants pareltje Wasted Bullet is als Nederlandse afgevaardigde uit de bus gekomen en staat een half uur later dan gepland – vanwege drukte bij de Bring Me The Horizon signeersessie, in de Theaterzaal. De jonge honden Uit Eindhoven (“ffffffnie“) zijn druk bezig met de release van hun debuutalbum en overweldigen vandaag dan ook met de harde tracks van dit album. De Nederlanders doen niet onder voor de internationale bands op het festival en weten vanavond dan ook even hard te overtuigen als een band als D.R.U.G.S.. Strak spel viert hoogtij en vrienden en bekenden van de band staan vooraan luidkeels mee te zingen en “Takkkkk!” te roepen. Het kan ook niet anders dan dat het met de Brabo’s wederom een goed feestje wordt. (CW)
Anti-Flag
Terwijl de doorgewinterde punkrock-fans bij Anti-Flag in The Max hun hart kunnen ophalen, trekken de echte emo’s in een grote stoet naar de Oude Zaal waar em0band Mayday Parade het spits afbijt met ‘Jamie All Over’ van het debuutalbum A Lesson in Romantics uit 2007. Vooral bands van een iets rustiger en meer mellow kaliber dienen harder te werken om te overtuigen, aangezien de distorted breakdowns en de ruis van de versterkers die vaak al voor enige opwinding zorgen hier uitblijven. Ook zonder tweede zanger Jason Lancaster is het de vraag of Derek Sanders het met zijn fragiele stem in zijn eentje goed afgaat. Helaas is dit laatste niet altijd het geval, Derek Sanders heeft vaak moeite met de snelheid van de band mee te komen. Maar Mayday Parade stáát er wel. De muzikanten zijn na ruim vijf jaar uiteraard goed op elkaar ingespeeld en brengen dus alle tracks ondanks de dynamiek van het arrangement en de afwisseling tussen distorted climaxen en onversterkte, emotionele gitaarriffjes flink coherent aan het publiek ten gehore. Ondanks dat er twee nieuwe tracks op de nieuwe EP Valdosta staan, wordt vandaag alleen gespeeld van de voorgaande albums en zelfs de eerste EP uit 2006. De Mayday Parade-fan kan vandaag flink zijn hart ophalen: de setlist bestaat namelijk voor het grootste gedeelte uit de oude hits en zo kan worden weggezwijmeld bij heerlijk emotionele nummers als ‘You Be the Anchor…’ en ‘I’d Hate to Be You When…’. (CW)
Mayday Parade
De prijs voor ‘Slechtste Band van de Dag’ kan aan Escape The Fate worden gegeven. Voor een volle The Max weten de rockers uit Las Vegas het publiek namelijk in volle glorie teleur te stellen, ondanks dat zij anderhalf jaar geleden een ongelooflijk sterk optreden weggaven in dezelfde zaal. Craig Mabitt zingt tenenkrommend vals en de houding van de androgyne gitarist die tevens een zonnebril op het podium draagt zorgt ook voor flink wat irritatie. Escape The Fate heeft alle kaskrakers van de eerste platen uit de setlist geschrapt (waar blijft ‘Situations’ en ‘Not Good Enough For The Truth in Cliche’?) en speelt vanavond enkel tracks van de laatste twee en tevens slechtste albums This War Is Ours en de major-label selftitled plaat die vorig jaar uitkwam. Uiteraard kan dit het extreem jonge publiek niet deren, die eten vandaag sowieso al uit de hand van alles dat met een gescheurde broek en grote lok in de Melkweg rondloopt. (CW)
Escape The Fate
Gelukkig staat er een aardige reden om vroeg bij Escape The Fate te vertrekken klaar in de Oude Zaal. De hardste band van vandaag, Your Demise, brengt hardcore met een vleugje hiphop. Het afgelopen jaar Powerfest waren ze al vroeg in The Max geprogrammeerd, met een Rolo Tomassi’tje als gevolg. Vandaag staan ze er echter beter op. Met Ed McRae als vocaal boegbeeld wordt het publiek opgezweept. De anti-mosh papiertjes van de Melkweg zijn inmiddels van de muur gescheurd, dus het publiek mag weer gáán. Jammer genoeg trekt een evenement als The Powerfest te weinig pure hardcore liefhebbers voor een algehele chaos, maar de sing-alongs en pile-ups zijn niet van de lucht. Er worden salto’s gemaakt vanaf het podium, gaan mensen op hun bek en afsluiter ‘Burnt Tongues’ is een mooie reden om nog even te windmillen. De Britten zetten een enorm strakke show neer en zijn dankbaar voor de aandacht die ze krijgen. Misschien wat minder opvallend tussen al het synth geweld, maar zeker een van de beste bands van vandaag. (MB)
De afsluiter van de dag is uiteraard Bring Me The Horizon. De Engelsmannen zijn niet weg te slaan uit de Melkweg en staan inmiddels voor de derde keer binnen anderhalf jaar in onze hoofdstad op het podium. Het geluid zit vanavond niet mee, het lijkt in het begin er zowaar op dat het geheel on-uitversterkt de zaal in zweeft. De breakdowns en energie die de band normaliter makkelijk overweldigend weet over te brengen, komen daarom in het eerste nummer ‘Alligator Blood’ – die overigens echt een extreem vette (live)breakdown heeft, niet echt over. Gelukkig wordt dit na een tijdje weer rechtgetrokken en kan het feest beginnen. Bring Me The Horizon vroeg nog voordat zij een eerste noot inzette om een Wall of Death, wat een tof, exceptioneel begin van de setlist veroorzaakte. Als echter in elk nummer om een Wall Of Death wordt gevraagd en hierdoor na de achtste keer de pit er weer eens uit is, wordt dit toch wel heel irritant. Toch weet Bring Me The Horizon wederom niet teleur te stellen, de bandleden racen door de setlist in en spelen alle nieuwe en oude sing-along tracks als ‘Fuck’ en ‘Diamonds Aren’t Forever’. Het is een groot feest, en dit gegeven straalt zelfs van de beruchte frontman Oli Sykes af. Hij ziet er vanavond beter uit dan dat hij in tijden heeft gedaan en glimlacht meer dan dat wij hem ooit eerder hebben zien doen. Een waardige afsluiter van The Powerfest 2011 dus. (CW)
Bring Me The Horizon
