We kennen hem al van Two Gallants, maar Adam Haworth Stephens weet solo ook een prima stukje muziek te maken.Met een gevoelig stemgeluid en een berg verhalen heeft de beste man zeker zelf nog wat meer te bieden aan de fans. Het thema van We Live On Cliffs is wanhoop. “The desperation to make something of living, to find a sense of ease, to find someone to love and to maintain that fleeting feeling of love.”
Bij de opener ‘Praises In Your Name’ denk je eigenlijk meteen aan Bob Dylan. De afgeknepen zang begroet ons meteen begeleid door een stukje folkrock, wel van het puikere soort. Ook op ‘Second Mind’ met erg mooi gitaarwerk, blijft Stephens overeind zonder zijn maatje Tyson Vogel. Ook ingetogen en kalm kabbelend klinkt de zanger prima, het peloton aan gastmuzikanten en assistenten heeft dat in ieder geval voor elkaar gekregen. Dit bewijst ‘With Vengeance Come’.
Die Dylan vergelijking geldt dan misschien voor het stemgeluid, maar niet voor de nummers die meer klinken alsof ze van andere makelarij zijn. Ergens tussen de ingetogen melancholie van Nick Drake en de ruwe gevoeligheid van Ryan Adams wellicht. Ondanks dat dit nog een aardig groot spectrum bestrijkt klinkt Stephens toch herkenbaar op ‘The Cities That We’ve Burned’, wat overigens een geweldige titel is. De nodige vocale bijval houdt het ook leuk.
Stephens heeft echt een aangenaam album gemaakt, maar het wordt gekenmerkt door een gevoel van “waar heb ik dit eerder gehoord?”. Dat is niet een slecht kenmerk voor een plaat, zeker niet wanneer die met de nodige afwisseling leuk blijft dankzij nummers als ‘Southern Lights’. De cocktail van stijlen werkt ook prima. Toch denk ik dat velen hopen dat Two Gallants snel weer op tour gaat.
[starreview tpl=16 style='plain']
Je kunt geen reactie achterlaten.