Introductie heeft ze helemaal niet meer nodig, Lady Gaga is bijna iconisch te noemen. Maar waar heeft ze dat aan te danken? Aan slechte, doch aanstekelijke, popsongs op debuutplaat The Fame, maar vooral aan haar imago. Hierdoor was opvolger Born This Way (The Fame Monster was slechts een EP) al maanden voor de release het gesprek van de dag. De albumhoes is al ontzettend lelijk, een voorbode voor de veertien tracks op het album?
Om gelijk antwoord te geven op de zojuist gestelde vraag: ja. En wel volmondig. Born This Way is namelijk een draak van een album. Na een luisterbaar intro, want: geen lelijke beats en autotune, is het album één grote rotzooi. De originaliteit is ver te zoeken, want Born This Way is doorspekt met goedkope eurohouse, verchroomde jaren negentig beats en ingeblikte gedateerde samples. Het is de instrumentatie waar men in de jaren negentig eigenlijk niet eens mee wegkwam, maar Lady Gaga komt er in 2011 blijkbaar wél mee weg, want de verkoop loopt als een trein.
Retro is in bepaalde kringen helemaal hot (synth-pop revival, iemand?), maar deze miskleun slaat werkelijk waar alles. De titeltrack is een poging tot een anthem voor een zogenaamd onbegrepen generatie, maar het nummer werd juist door de hele hype eromheen een hit. De menigte loopt namelijk met haar weg, want ze is ‘zo lekker zichzelf’. Daar is niets van waar, Lady Gaga naait zichzelf een imago aan om haar albums te verkopen. Het erge van dit alles is hoe catchy het album is. De beats zijn zó strak als een chromen legging, maar de instrumentatie is tegelijkertijd zo klinisch als een abortuskliniek. De vocaallijnen herhalen elkaar, alsof de simplistische nietszeggende lyrics nog maar even gespeld moeten worden voor de luisteraar.
Het feit dat Gaga inmiddels zo opgehemeld wordt, heeft haar bepaald geen windeieren gelegd: E Street Band-lid Clarence Clemons speelt saxofoon op ‘The Edge of Glory’ en Brian May doet z’n trucje op ‘Yoü and Ï. Maar eerlijk is eerlijk: geef Brian May wat geld en hij komt zelfs op een braderie in Urk opdagen. Deze samenwerkingen zorgen er echter wel voor dat deze tracks de enige uitschieters naar boven zijn. Elke andere track heeft een tenenkrommende en vooral goedkope computergefabriceerde beat, de één nog verschrikkelijker als de ander.
Als ze eens zelf een poging waagt om iets anders te doen, gaat ze dan ook gigantisch de mist in: ‘Americano’ is namelijk zó slecht, dit kan alleen maar een extreem misplaatste grap zijn. En dat is precies wat Born This Way is: een misplaatste rotgrap. Maar liefst twintig jaar na de eerste single van zowel 2 Brothers on the 4th Floor als 2 Unlimited, trekt Lady Gaga volle zalen met het opgepoetste en doodgeproduceerde equivalent van de hiervoor genoemde vaderlandse eurohouse-acts. Dit is niet grappig meer.
