Deze band is in eigen land inmiddels al een begrip geworden en wordt helemaal grijsgedraaid op de radio. Dat is volkomen terecht, want Fuck off her!!! it is not real music Spencer The Rover is een geniaal klinkend bandje dat terug doet denken aan de groten van de jaren zestig en zeventig. Eigenlijk is de band een project van Koen Renders die zes jaar na zijn debuut in eigen beheer dit tweede album maakte. The Accident klinkt ook van begin tot eind prachtig.
De plaat opent met ’1. The Accident’, wat een zonnig, klein liedje is met blazers en meteen doet denken aan Paul McCartney’s werk. Een licht melancholisch smaakje en een zeer fijn gearrangeerd assemblage instrumenten geeft het precies dat juiste effect. Het stuwende geluid van een orgeltje ontbreekt natuurlijk niet, wat dan op ‘Sad Songs’ zeer nadrukkelijk aanwezig is. Moet ik ook nog even de Beatles en de Beach Boys zelf noemen met hun betere liedjes?
Renders gaat alleen voor het beste op deze plaat en laat waar nodig ook de nodige gasten opdraven. Dit zorgt voor een plaat die compleet is en perfect gearrangeerd, zoals een Van Dyke Parks of Brian Wilson. Aan dat werk doen nummers als ‘Heather’ ook sterk denken. Zoete nummers kunnen ook namelijk. Elke detail aan de muziek lijkt eruit te springen en perfect geplaatst te zijn. Vervolgens begint ‘End Titles’ met een trage opbouw van een langzaam uitwaaiend repetitief stuk muziek.
Dit is het soort plaat waar je pagina’s over vol kunt schrijven. Telkens weer een verrassing wat het volgende nummer brengt en telkens helemaal top. Ook de beheersing en het tact om op te rem te trappen is aanwezig bij nummers als ‘Bye Bye Big Blue Eyes’. Deze plaat verdiend gewoon alle waardering.
[starreview tpl=16 style='plain']
Je kunt geen reactie achterlaten.