Na jaren eindelijk weer eens vlug uitverkocht. De 42e editie van Pinkpop kent drie vette headliners, aangevuld met heel veel “leuke bandjes”. Coldplay mag de zaterdag voor Pinksteren afsluiten, bijgestaan door onder meer Elbow en Alter Bridge. ROAR E-zine is drie dagen los gegaan in het Limburgse Landgraaf.
Een van de beste bands van ons kleine kikkerlandje krijgt de eer om het festival te openen. De Staat is in twee jaar tijd opgeklommen van een underground belofte naar een professionele zalenvuller. Met het prima tweede album Machinery op zak speelden de Nijmegenaren afgelopen week enkele “opwarmshows” in de kleinere zaaltjes van het land. Om stipt drie uur trappen ze af met ‘Ah, I See’ en het rammelt weer als vanouds. De festivalweide staat verrassend vol en voorman Torre weet de aandacht van de menigte goed vast te houden. Met rode wangen sleurt hij zich door de nummers heen. Soms te gehaast, zoals op knaller ‘The Fantastic Journey of the Underground Man’, maar net zo vaak verrassend soulvol. Terwijl het publiek zich langzaam richting het Noordpodium en de tent gaat verplaatsen, gooit toetsenist Rocco zijn hiphopskills er nog even tegenaan met een fantastische versie van Snoop Dog’s ‘Sweat’. Af en toe vliegt de machine nog gigantisch uit de bocht, maar De Staat is een prima opener. Een band waar we trots op kunnen zijn.
De Staat
Aan de andere kant van het veld mogen de oude rotten van Manic Street Preachers het bal openen. De tent is ondertussen toebedeeld aan het jonge Limburgse talent Madi, die de Nu Of Nooit bandwedstrijd won. De jonge meisjes en degenen die een jaar of acht terug in die categorie vielen, begeven zich echter alvast naar het voorste vak van het hoofdpodium. Daar mag Lifehouse namelijk komen bewijzen nog wat waard te zijn. De poprockers van weleer speelden begin 2010 voor het eerst in zeven jaar weer eens een show in Nederland, ter ere van het nieuwe album Smoke and Mirrors. Dit werkje werd prima ontvangen en met name single ‘Halfway Gone’ kan nog steeds op aardig wat airplay rekenen. Met Cheap Trick cover ‘Hello There’ wordt de show zoals verwacht afgetrapt. De band klinkt echter wat gehaast en de reactie vanaf de weide is lauw. Met een nieuwe versie van ‘Spin’ krijgen de heren gelukkig weer wat handen de lucht in, waarna met ‘You and Me’ het typische “Oh, is dat déze band!” volgt.
Lifehouse
Jammer genoeg wordt er geen passend vervolg aan deze twee tracks gegeven. Bassist Bryce Soderberg mag ‘Wrecking Ball’ zingen, maar waar Jason Wade hem normaal gesproken al snel backt loopt deze naar de kant voor nog maar eens een slokje water. De frontman is niet helemaal bij stem en Soderberg is niet de fantastische tweede man die dat op kan vangen. Met een wat gênante vertoning van het nummer als gevolg. Gelukkig blijft het oude ‘Hanging By a Moment’ een klassieker en is afsluiter ‘Broken’ prachtig zoals altijd. Lifehouse probeert door het spelen van meer uptempo nummers het festivalpubliek te plezieren, maar vergeet dat hun onderscheidende kracht juist ligt in de tranentrekkers.
Een band waar van te voren niet heel veel van verwacht wordt, is Simple Plan. De poppunkers staan aan het einde van de middag op het Noordpodium geprogrammeerd. Jaren na hit ‘Welcome to My Life’ blijkt hun aantrekkingskracht op jonge meisjes nog steeds enorm. Het staat lekker vol. De Canadezen hebben wat Nederlandse woordjes geleerd en vertellen dat ze hier, natuurlijk, al te lang niet geweest zijn. Het publiek vreet het, en terecht. Simple Plan staat namelijk ongemeen strak te spelen en geeft gewoonweg een hartstikke goede performance. Met een cover van Pink’s ‘Raise Your Glass’ en achtereenvolgens ‘Your Love is a Lie’, ‘Welcome to My Life’ en ‘Perfect’ wordt de boel vakkundig op slot gegooid. Bij vlagen geeft de band wel een erg opzichtig lesje in liefde voor pubers. Maar ondertussen vraag je jezelf wel af waarom een band als Blink-182 met veel bombarie middelmatige comeback shows mag geven, terwijl hier, diep in Limburg, gewoon een prima troonopvolger staat te jammen. Eentje bovendien, die na twaalf jaar spelen nog steeds het nieuwe grut als All Time Low de deur kan wijzen. We zijn weer wakker.
Simple Plan
Om vervolgens heerlijk terug in slaap gewiegd te worden door Elbow. De band rond Guy Garvey mag het hoofdpodiumpubliek vandaag opwarmen voor Coldplay. Er zijn wat technische problemen in het begin van de set, dus mag Garvey even proberen het publiek solo te vermaken. De knuffelbeer loopt rondjes over het podium terwijl hij probeert te bedenken wat te zeggen, maar gelukkig is het euvel snel verholpen. Het publiek mag vervolgens de “gangvocals” verzorgen van ‘Grounds For Divorce’ en doet dat natuurlijk vol liefde. Zij zijn dan ook de eerste band die de kritische Limburgers vandaag echt in vervoering kunnen brengen. Dat doen ze met verve. De voorman is heerlijk bij stem en Elbow klinkt vandaag betoverend mooi. Zelfs de meest doorgewinterde rocker moet tenminste een paar nummers verwonderd hebben staan kijken en luisteren vandaag. Geen poespas, geen speciale effecten of rare eisen, gewoon een clubje middelbare mannen op een megapodium. Met veel tracks van hitalbum The Seldom Seen Kid maken deze heren grote indruk. Het is misschien een rare tijd en plaats voor de intieme muziek van Elbow, maar het is nu al een van de hoogtepunten van het nog prille festival.
Na een hapje festivalvoedsel proberen we nog vlug de tent binnen te komen. Belgisch talent Selah Sue mag deze vandaag afsluiten, terwijl Alter Bridge het Noordpodium onveilig maakt. Sue is op dit moment bezig met een grote clubtour, speelde al eerder met haar idool Prince, nam een track op met Cee Lo Green en leverde in maart een prima titelloos debuut af. De nog piepjonge Vlaamse veegt vandaag op indrukwekkende wijze de vloer aan met iedereen. Geholpen door haar band neemt ze de kijker mee op een spannende tocht langs soul, ragga, hiphop en funk. Zonder ook maar ergens te klinken als een kopie van een andere artiest. Stond vorig jaar Gossip hier een slechte performance te verbloemen met veel feest, vandaag overklast Selah Sue Beth Ditto’s theater.
Alter Bridge
Jammer is dat naarmate het optreden vordert, steeds meer mensen naar buiten wandelen. Om toch nog een goed plekje te bemachtigen bij Coldplay. Binnen in de zwetende tent brengt een klein meisje het publiek tot een muzikaal hoogtepunt. Er wordt gedanst en verrassend veel meegezongen. Dit is genieten geblazen. Coldplay begint ietsje later. Hopen dat het was omdat de band hier achter de schermen met open monden naar stond te kijken.
Maar uiteindelijk is het dan toch tijd voor de duurste act die Pinkpop ooit boekte. Bedragen tussen de 1,2 en 1,5 miljoen euro worden genoemd, op een budget van ruim 4 miljoen. De eis van een speciaal los podium werd uiteindelijk niet ingewilligd, maar Coldplay heeft alsnog een bak aan speciale effecten meegenomen. Vanochtend was op de camping al het vage geluid van de soundcheckende band te horen. De Britten hebben zelfs een apart en afgesloten gedeelte backstage. Alle ingrediënten voor anderhalf uur topvermaak zijn dus aanwezig.
Na een Back to the Future introdeuntje wil de band daar jammer genoeg nog niet direct aan. Chris Martin en zijn piano vallen weg door slecht afgesteld geluid en een onopvallend, nieuw, openingsnummer. Martin’s stem lijkt bovendien niet in topconditie te zijn. Maar zoals elke grote act betaamt trekken de mannen dit gelukkig recht naarmate de set vordert. Nu valt ook pas op hoeveel hits Coldplay eigenlijk heeft. Met name het wat nieuwere ‘Viva La Vida’ en prijsnummer ‘Fix You’ maken indruk. Het publiek reageert dan ook uitzinnig. Kippenvel als iedereen, maar dan ook echt iedereen, aan het meezingen is. Omdat sommige nummers zo verschrikkelijk mooi én catchy zijn. Het is bij vlagen onbegrijpelijk dat juist deze band zo groot is geworden, gezien veel andere nummers verstrikt zijn geraakt in de middelmaat, maar op de een of andere manier werkt het wel. De band zelf maakt er een routineus mooie avond van. Of het een vierde van het budget waard is kan in twijfel getrokken worden, maar zeker is dat iedereen die een dagkaartje kocht voor deze band tevreden naar huis is gegaan. En als je jezelf dan bedenkt dat Coldplay ook nog eens een groot deel van hun gage steenvast aan een goed doel doneert, valt het allemaal ook wel weer mee. Een verrassend goede eerste dag voor Pinkpop. Nu snel naar de Silent Disco om de dansbenen nog even te verblijden.
Je kunt geen reactie achterlaten.