Zo sterk als het programma op de eerste dag van Pinkpop was, zo middelmatig is het op de eerste Pinksterdag. Hoofdact Kings of Leon moet het niet hebben van een uitmuntende live-presentatie, net zoals opwarmer White Lies. Ook geprogrammeerd: dansbeuker The Bloody Beetroots. Dat belooft wat.
Terwijl de zon Landgraaf verwarmt, mag Pinkpop’s donkerste band vandaag beginnen. Niet de core mannen van Avenged Sevenfold, die later het Noordpodium af zullen sluiten, maar het Britse Hurts staat gereed op het hoofdpodium. Afgelopen jaar speelde de band onder meer in Paradiso en de Melkweg, zalen waar de intieme muziek goed tot zijn recht komt. Voor vandaag wordt er echter uit een ander vaatje getapt. Te beginnen met het immense HURTS doek achter het podium en de instrumentale sectie van de band. De begrafenis op het podium wordt opgeluisterd met vlaggen en het hysterische ‘Silver Lining’ als openingsnummer. Hysterie verpakt in lagen poppy duisternis natuurlijk, gezien het koortje alleen tijdens de bridge even uit de bocht vliegt bij het “Silver! Silver!” Aan de hand van vocalist Theo Hutchcraft worden we met strakke hand langs nummers van debuut Happiness geleid. Het terrein raakt ondertussen goed gevuld en Hurts bewijst dat ze ook op klaarlichte dag en buiten uit de voeten kunnen. Geen opener om even lekker het slaapzand uit je ogen te schudden, wel gewoon een goede band.
Hurts
De grootste verrassing bij het bekendmaken van nieuwe Pinkpop namen een paar maanden geleden was ongetwijfeld Hanson. De jongensband van jaren geleden is opgegroeid en maakt nog steeds alternatieve popliedjes van het meest bekende soort. Het publiek bestaat vooral uit dames van begin twintig, die de tijden dat ‘MMMBop’ kapot gedraaid werd bewust hebben meegemaakt. Zoals verwacht wordt dat prijsnummer niet direct ingezet als de heren het podium opkomen. Het eerste gedeelte van de set kabbelt daardoor wat weg. De liedjes zitten stuk voor stuk heel erg goed in elkaar en Hanson speelt absoluut prima. Alleen jammer dat het zo verrekte saai is. De muziek van het trio valt niet meer op tussen het huidige aanbod. Natuurlijk wordt dit allemaal goedgemaakt als op twee derde van de set toch die ene echte hit te horen is. Alle handen de lucht in en daarna langzaam richting het hoofdpodium voor Tim Knol.
De Nederlandse singer-songwriter en het hoofdpodium op Pinkpop is een wat onverwachte combinatie, maar hij pakt gelukkig goed uit. Tim Knol leverde onlangs een prima tweede album af. De sympathieke zanger speelt gewoon goed, met ‘Sam’ als een heerlijk hoogtepunt van de set. Hij is nog door heel het land te zien, dus we wandelen weer terug richting de tent. Daar mag Cage The Elephant namelijk aantreden. De rammelende Amerikaanse rockband is een van de leukste bands die vandaag geprogrammeerd staat. Fans van het later spelende Wolfmother kunnen hier ook prima terecht. Met vijf bandleden wordt het podium goed gevuld, terwijl ook het publiek naar binnen komt lopen.
Tim Knol
Met name zanger Matthew Shultz lijkt totaal geen last te hebben van een jetlag. De langharige vocalist stuitert over de planken en springt regelmatig het publiek in. Nummers als ‘Tiny Little Robots’ en natuurlijk ‘Ain’t No Rest For the Wicked’ doen het goed en alles wordt opnieuw stuk voor stuk prima neergezet. Jammer is dat Schultz net zo min als zijn kompanen, de herrie van de band voorbij de geluidstafel krijgt. De voorste rijden zweten en springen, maar achterin komt Cage The Elephant niet over. Veel bezoekers verdwijnen dan ook weer na een paar nummers. Volgende week staat de band in poptempel Paradiso. Dit was een prima opwarmertje.
Na het debacle van zanger Andrew Stockdale’s griep en de afzegging van vorig jaar, staat Wolfmother vandaag dan toch eindelijk weer op het hoofdpodium. De Australiërs mogen precies voor etenstijd hun belofte alsnog in komen lossen. Dat doen ze dan ook met verve. De oranje doeken die aan het podium hangen zorgen al voor een heerlijk zuidelijk sfeertje, de energie van de band doet de rest. Op bepaalde momenten gaan ze daarmee wel iets te snel. Het contact met het publiek is daardoor niet optimaal. Stockdale vertelt op het podium dat ze dit keer gewoon proberen om twee keer Pinkpop in een te spelen, maar daar lijkt Wolfmother niet helemaal in te slagen.
Slim is wel om ‘Woman’ al vroeg in de set te spelen, waardoor de aandacht direct vastgehouden wordt. ‘Joker and the Thief’ fungeert vervolgens als prima afsluiter. Het is wellicht ook gewoon de manco van de hoge concentratie doorsnee rockliefhebbers die de Pinkpopweide vandaag, voor White Lies en Kings of Leon, bevolken. Wolfmother heeft vandaag niet genoeg power om ook degenen die niet al fan waren te plezieren.
Wolfmother
Een uurtje later staat White Lies op het programma. De band lijkt steen vast een grote schare fans te trekken, maar waar die vandaan komen is voor veel mensen nog steeds een raadsel. Een programmering als headliner op Pinkpop lijkt dan ook nog steeds wat hoog gegrepen. In eerste instantie bevestigt de band dat ook als ze het podium bestijgen. Met name zanger Harry McVeigh lijkt een slokje teveel op te hebben en mompelt maar wat voort. Ondertussen is er een onverwacht grote grijns op zijn gezicht te zien. Het maakt de uitstraling van de band in ieder geval wel een beetje minder saai en dat wordt de muziek gelukkig ook. Nummers als ‘Death’ en ‘Farewell to the Fairground’ zijn ijzersterk. De opleving komt echter wel wat laat in de set. Afsluiter ‘Bigger Than Us’ is zonder twijfel het beste nummer van het nieuwe Ritual, inclusief geweldige videoclip. Een goede keuze na een matig optreden. White Lies heeft te snel, teveel aandacht gekregen.
Terwijl de echte metalheads en oude rockers naar het Noordpodium vertrekken om daar los te gaan op Avenged Sevenfold, barst de Converse Stage zowaar uit zijn voegen. The Bloody Beetroots Deathcrew 77 belooft een van de letterlijke knallers van dit jaar te worden. De Italiaans / Amerikaanse dance-combi speelde vorig jaar al menig festival plat en naar goed gebruik mogen zij het vervolgens op Pinkpop proberen. Dat gaat ze goed af. De tent zweet, springt, klapt, schreeuwt, zweet en springt nog meer. Vuisten in de lucht en dansen is het devies. Aan subtiliteit doet de act niet, zeker niet tijdens een liveshow. Zo wordt het intro van ‘Cornelius’ bijvoorbeeld weggemixt en vormen de twee ‘Warp’ ’s het hart van de set. Na een half uur beuken hebben veel bezoekers het wel gezien, met name vanwege het moordende tempo en het gebrek aan ritmewisselingen. The Bloody Beetroots Deathcrew 77 is niet vriendelijk genoeg en mist zeker vanavond de finesse om écht groot te worden, maar brengt eindelijk de pit die deze tweede Pinkpop-dag nodig had.
Avenged Sevenfold
Als de tent leeg stroomt blijkt dat afsluiter Kings of Leon doodleuk al begonnen is. Vijf minuten te vroeg en met het van Aha Shake Heartbreak afkomstige ‘Four Kicks’. Niet geheel verrassend speelt de band vanavond nummers van alle vijf de albums, met nieuwe single ‘Radioactive’ al als vierde nummer. Een bekend nummer had ook niet veel later ingezet moeten worden, om het publiek wakker te houden. Kings of Leon staat niet bekend om zijn uitbundige live-presentatie, maar vandaag kan er zo nu en dan toch een praatje vanaf. De heren hebben een goede dag en groeien duidelijk in de set.
De harde versie van Hanson, drie broertjes en een neefje, maakt steeds meer indruk. Ondanks Caleb Followill’s kater en de statische feel die hun show nog altijd heeft. Het geluid is niet altijd even kraakhelder en de zang laat bij vlagen te wensen over. Maar de laatste nummers van de set zorgen even hard voor kippenvelmomenten. ‘Sex On Fire’ is nu al een rockklassieker, terwijl ‘Use Somebody’ meegezongen kan worden door iedere Sky Radio-fan vanavond aanwezig. Dat gebeurt dan ook. Er is weinig zo indrukwekkend als 60.000 kelen die een nummer meeschreeuwen. Kings of Leon bewijst vanavond gewoon een goede band te zijn, zonder franje.
(foto’s Bart Notermans)
