Ze staan inderdaad als headliner op de planning vandaag, het gezelschap van Boris. Of de Japanners ook daadwerkelijk de show zullen stelen op een druilerige vrijdagavond in de kleine zaal is nog maar de vraag. Van te voren speelt namelijk ook nog wat leuks dat je zeker niet wil missen als fan van het straatje dat deze bands bewandelen.
Saade mag al erg vroeg voor een langzaam voldruppelende zaal het startschot geven. Dat doet het tweetal uit Praag dan ook met glans. Stevige lage gitaarpartijen met lekkere drums schallen door de zaal. Daarover de strakke vocalen van de gitarist, wat het plaatje afmaakt. De Tsjechen doen niet echt iets briljants, maar een bak geluid produceren kunnen ze en nog op vermakelijke wijze ook.
Dan is de beurt aan Russian Circles, een band waar overigens verder niets Russisch aan is. De band zegt geen woord tegen het publiek en geeft meteen gas. Dit gezelschap uit Chicago klinkt wel heel strak. Het is alsof de muziek net zo precies in elkaar zit als een bouwtekening en als het bijbehorende pakketje in elkaar gezet wordt. Er zijn geen wispelturige sprongen en solo’s. Van de simpele drummomenten tot de aanzwellende gitaren, de band houdt de spanning de hele set lang vast. Wanneer er een dood moment valt en de drummer uithaalt naar zijn bekkens, is het alsof je in slow motion toekijkt.
De band speelt een ijzersterke set, waarbij de zaal ook helemaal vol staat. De heren laten geen steken vallen en voeren hun nummers even strak uit als de ijshockey oefening waar de band naar vernoemd is uitgevoerd dient te worden. De band speelt een goed uur, waarna enthousiast napratend de bezoekers de zaal verlaten.
Wanneer de slotact van vandaag dan van start gaat is het toch wat minder vol inmiddels. Het lijkt erop dat Boris niet even populair is als het voorprogramma, dat sowieso imponeerde. De experimentele rock van de Japanners is vooral vreemd en onsamenhangend in het begin van de set. Het lijkt alsof de band popliedjes staat te spelen met zo nu en dan een metalriff er doorheen van bassist Takeshi die wel een stoere dubbele basgitaar om zijn nek heeft hangen. De band oogt nogal statisch met uitzondering van drummer Atsuo, die toch stiekem wat wegheeft van een visual kei figuur. Gekke bekken trekkend gaat hij als een dolle tekeer. Leuk is wel zijn gebruik van de grote gong waar hij als een dolle op beukt op aanmoediging van het publiek.
Tijdens een wel erg poppy nummertje staat gitariste Wata constant met een drumstokje te zwaaien, wat dan ook weer een beetje gek is. Halverwege de set slaat het geluid toch aardig om naar een zwaar, atmosferisch doom geluid met daarover zoete vocalen. Hier weet de band nog aardig te imponeren met eindeloos hakkende gitaarpartijen en geluidsexplosies. Toch is het niet het hoofdprogramma dat de punten mee naar huis mag nemen vandaag, dat zijn toch de mannen van Russian Circles.
Boris
