Het is bijzonder somber weer, maar van een afstand zie ik al een grote groep Nutini-fans voor de deur van het Paard staan. De zaal is duidelijk helemaal uitverkocht en iedereen verheugt zich erop om dit optreden mee te maken. Het is vrij zeldzaam dat deze half Schot half Italiaan in deze popzaal speelt, zijn nummers staan al op vele hitlijsten. Deze jongeman heeft vorig jaar een European Summer Tour gedaan, toen was hij onder andere in de Melkweg te zien. Ik heb hem toen in het Rivierenhof Openluchttheater in Antwerpen gezien, dat was echt een magisch optreden. Het theatrale podium midden in het prachtige groene park en de verschillende culturen maakten dat, dat een heel mooi optreden was. Ik ben benieuwd naar vanavond.
Rond een uur of zeven mogen wij naar binnen. Eenmaal in de zaal kan ik gelukkig nog een plekje vooraan innemen, de tweede rij om precies te zijn. Er worden pop- en bluesmuziekjes gedraaid. Als op een gegeven moment Oasis met ‘Wonderwall’ door de speakers klinkt, wordt de zaal laaiend enthousiast en begint luid mee te zingen, alsof zij hier nu aanwezig zijn. Wat zal dat straks betekenen als de hoofdact van vanavond het podium betreedt? Om acht uur komen er twee muzikanten op, één daarvan lijkt heel veel op Paolo Nutini, maar nee erachteraan komt nog een jong blond meisje.
Zij is waarschijnlijk net geen ‘teenager’ meer, maar vanaf de eerste noot klinkt er een pittig geluid door de microfoon. Haar zang is een mengeling van Adele en Duffy’s blues-achtige stijl met een ruig randje. Dit trio speelt ongeveer een halfuur en daarna wordt er druk omgebouwd om zo plaats te maken voor Mister Nutini. Naast de flesjes water worden er zelfs blikjes bier geopend en al neergezet.
Om negen uur klinkt er een uitnodigende beat en daar reageren de muzikanten al snel op. De band van Nutini bestaat uit drummer, bassist, (solo)-gitarist , gitarist en het blazerstrio (saxofoon, trombone en trompet). Als de muzikanten gesetteld zijn, beginnen zij met het spelen van ‘Jenny Don’t Be Hasty’, zijn eerste echte hit. De spanning loopt op en daar is hij dan, zijn haar is korter, maar zijn Italiaanse outfit zo strak als altijd. Het tweede nummer is het opzwepende ‘Alloway Grove’, de drums zijn de leidraad in dit nummer en de andere instrumenten zijn een toevoeging voor de warme- oh zo vrolijke, sfeer die het lied creëert. Met het dansbare ‘Ten Out Of Ten’ heeft hij heel de zaal mee, er worden overal volop moves gemaakt.
Vanavond spelen zij ook wat nieuwe nummers, één daarvan is ‘Bear Me In Mind’, heel bluesy met rockinvloeden. De blikjes bier worden flink genuttigd en dat is niet het enige, want Nutini krijgt nog eens een glas rode wijn voorgeschoteld met een reserve flesje erbij. Tijdens ‘These Streets’ zingt de hele zaal mee. Na dit nummer geeft Nutini aan dat hij nogal wat glaasjes op heeft, blijkbaar is dit kenmerkend voor hem tijdens shows. Tussen een paar nummers brabbelt hij nog wat door de microfoon, maar er is werkelijk niets meer van te verstaan, een pijnlijk moment, waarop de toeschouwers ook een beetje vertwijfeld reageren. Uiteindelijk blijkt dat wij toch wel serieus worden genomen, ‘Because We Are So Nice’, volgens The Drunk Man. Waanzinnig, maar waar is dat Nutini nog ongelooflijk goed presteert – en niet lijdt, onder zijn alcoholgebruik en blijkbaar kent het publiek hem ook niet eens anders.
‘I see you at the bar’, zijn de woorden waar Paolo Nutini de avond mee afsluit. Hoopvol kijken er na afloop nog wat mensen naar de barretjes links en rechts, maar nee hij doet niet aan signeren en drinkt al helemaal geen wijntje met zijn fans. Mysterie en afstand horen bij zijn act. Het laatste wat er nu nog kan is een setlijstje veroveren en nagenieten van deze onvergetelijke avond.
