Deze duivelse metalcowboy is onderhand een levende legende. Hij was de frontman van White Zombie, regisseerde horrorfilms, maar wordt door het publiek vooral geassocieerd met zijn eigen muzikale geesteskindje, Rob Zombie. Vorig jaar bracht Zombie (dit is overigens sinds een aantal jaar zijn officiële achternaam) Hellbilly Deluxe 2 uit, een vervolg op zijn solodebuut Hellbilly Deluxe uit 1998. Een nieuwe plaat verdient een tour en brengt de man eindelijk weer eens naar Amsterdam.
Zij die Paradiso binnenstappen kijken hun ogen uit. De voormalige kerk ziet er uit als een set van een horrorfilm en dat is beloftevol. Zombie trekt alles uit de kast en zelfs de technici die de geluidscheck doen dragen een skull bandana voor het gezicht, zodat het een totaalplaatje wordt. Wanneer de eerste tonen klinken treedt de band naar voren, maar natuurlijk nog zonder Zombie zelf, waardoor de spanning goed wordt opgebouwd. Gitarist John 5 en de helemaal opgedofte bassist Piggy D jutten de zaal op om meer lawaai te maken voor ‘Rob motherfucking Zombie’. Meteen valt op dat hoewel er wel een handjevol enthousiaste fans zijn, het publiek over het algemeen afwachtend is en niet bereid is echt los te gaan. Zombie komt op met een groot masker op, een laserhandschoen en een enorm opzetstuk op zijn arm. Het ziet er spectaculair uit en de muziek klinkt ook helemaal niet verkeerd. Na openingsnummer ‘Jesus Frankenstein’ komt dan ook de eerste klacht van de man zelf: “You are some mellow motherfuckers”.
De bandleden zullen op de avond meerdere malen van outfit veranderen en al snel worden de grote, zware attributen afgedaan. Iemand als Rob Zombie neemt natuurlijk geen genoegen met tweederangs muzikanten en daarom is zijn band niet uit de minsten opgesteld. Slipknot drummer Joey Jordison is vanavond, voor zover de drummer geïdentificeerd kan worden met alle lagen schmink op, niet mee, maar John 5 en Piggy D vervullen hun taken goed. John 5 kan soleren met zijn tong, tanden, met de gitaar in de nek en is daarom een vermakelijke entertainer. Maar de sympathie-punten zijn toch voor Piggy D, die met zijn manische lach contact zoekt met het publiek en zichtbaar geniet van het optreden. Zombie zelf is nors en hoewel hij inderdaad niet het soort enthousiasme van het publiek krijgt als hij verdient, blijft hij hier steeds op terugkomen. Wanneer bij ‘Mars Needs Women’ niet iedereen meezingt uit hij weer zijn ongenoegen: “Really, that’s what you’ve got? In Germany they were so fucking loud”. Een zooitje strandballen wordt op het publiek afgevuurd, maar in plaats van dat de ballen in de lucht gehouden worden, belanden ze steeds op het podium en ook hierdoor groeit Zombie’s frustratie zichtbaar.
De set had vanavond niet beter kunnen zijn en geeft een goede dwarsdoorsnede van Rob Zombie’s volledige discografie. Vooral de White Zombie nummers die af en toe tussen het nieuwere materiaal opduiken doen het erg goed. ‘Thunder Kiss ’65′, waarin John 5 een uitgebreide solo stopt sluit de reguliere set af. Natuurlijk wil het publiek wel meer en de band komt in lange, rode jassen terug om ‘Dragula’ te spelen. De jassen worden afgeworpen voor ‘Pussy Liquor’ en tijdens dit nummer is het publiek eindelijk goed enthousiast. Er volgt een tweede toegift en ditmaal draagt Zombie een ‘I <3 Amsterdam’ shirtje. ‘Lords Of Salem’ vormt het einde van de avond. Hoewel Amsterdam hier een sublieme metalshow voorgeschoteld kreeg, kon de zaal Zombie niet de energie teruggeven die hij verdiende. Dit wierp helaas een lichte smet op de avond. Aan Zombie lag het niet, die met zijn horrorshow en strakke set voor een uiterst vermakelijk programma zorgde.
Je kunt geen reactie achterlaten.