( Album – InsideOut Music ) Multi-instrumentalist en vocalist Devin Townsend is een druk baasje. Niet een maar twee albums brengt de veelzijdige Canadees uit. Als onderdeel van een quadrilogie zijn hier dan de laatste twee ‘hoofdstukken’: Deconstruction en Ghost, voorgegaan door de eerste twee delen Ki en Addicted in 2009. Is dat niet een beetje veel van het goede?
Blijkbaar niet want in het najaar van 2011 staat Ghost 2 op de nominatie om uitgebracht te worden. Een compilatie van Ghost ‘leftovers’. Leuk zo, dat massaal uitbrengen van albums maar wie is deze kerel eigenlijk? Devin Townsend is een man die al vele muzikale gedaanten heeft aangenomen. Van zanger op het magistrale album Sex And Religion van gitaarvirtuoos Steve Vai tot schreeuwlelijk van Strapping Young Lad, producties onder eigen naam, gastbijdragen aan albums van onder andere Ayreon en Agua de Annique en recent weer een bijdrage aan het eigen project. Studio albums nummer negen en tien wel te verstaan.
De laatste jaren heeft Townsend met zijn verleden van drank en drugs afgerekend waarna de levenslessen uit deze gebeurtenissen geleid hebben tot de quadrilogie: “These four albums are the last chapter of part one of my story. This is clearing the pipes out. The end of the beginning. I quit drinking and drugs four years ago and I was able to stand back from them and go ‘Oh!’ You know, if you’re predisposed to mental illness and you exacerbate that by doing things that you know are gonna cause you problems, then ultimately what you’re doing is imposing your selfishness on everybody. So coming out of it I realised that there were four emotional components to that period of personal growth, and so I made these four records to represent that.”
Deconstruction
Deconstruction wordt door Townsend gezien als het meest complexe album van het kwartet. Zwemen van Strapping Young Lad met een spacey en theatraal karakter. Zweverige synthesizers gecombineerd met dromerige zang, rauwe vocalen en uitspattende grunts in een grotendeels bombastische setting. Een muzikale cocktail die het compleet wordt samengevat in ‘Juular’ en het ruim tien minuten durende ‘Planet Of The Apes’ waarbij af en toe aan Vai’s Sex And Religion voorbij komt. ‘Sumeria’ lijkt aanvankelijk op catchy Duitse industrial metal maar gaat al snel over in een van de donkerste melodieen van het album.
De track met een alles zeggende titel ‘The Mighty Masturbator’ is met ruim 16 minuten op de klok het langstdurende nummer van deze negen tracks tellende schijf. Fabuleuze vocalen in een theatraal en experimenteel epos, beter gezegd een muzikale freak show in de goede zin des woords. ‘Pandemic’ en ‘Deconstruction’ zetten de muzikale razernij voort die stopt na afsluiter ‘Poltergeist’.
Een muzikaal divers meesterwerk in alle opzichten, soms wat moeilijker toegankelijk maar dat lost vanzelf op na meerdere luisterbeurten. Strapping Young Lad adepten zullen dit album zeker waarderen. Liefhebbers van de mellow kant van deze Canadees niet, die pruimen Ghost wellicht beter.
Ghost
Ghost is het tegenovergestelde van Deconstruction en afsluiter in de reeks van vier. Townsend over Ghost:”It’s a really beautiful, folky, acoustic record with flutes and a real peaceful sentiment. I really like subtlety. That’s why I love Ghost so much. Deconstruction is about as subtle as a boner in sweatpants and that’s great too!”. Need I say more?
‘Fly’ en ‘Heart Baby’ nemen je mee op een ambient avontuur. Drugs zijn overbodig om in hogere sferen terecht te komen. ‘Feather’ herbergt de folk en fluiten waarover Townsend zelf spreekt, zonder te vervallen in een traditionele opbouw, lekker zweverig. Die trend zet zich voort in ‘Kawaii’ en titel track ‘Ghost’. Laatstgenoemde zou muzikaal niet hebben misstaan in de jaren zeventig. Overigens zonder oubollig te klinken.
‘Blackberry’ heeft niks te maken met de gelijknamige telefoons. Het heeft het meeste weg van een poppie country track. Een nummer met een kop en staart en doorbreekt daarmee de zweverige lijn die daarna weer doorgetrokken wordt met ‘Monsoon’ en ‘Dark Matters’. Laatstgenoemde lijkt het intro voor het ambient dancy ‘Texada’, een prima afterparty afsluiter. ‘Seams’ en ‘Infinite Ocean’ zouden niet misstaan als sound track voor een of andere schitterende natuurdocumentaire. ‘As You Were’ sluit het album sereen af.
Twee albums in een recensie is misschien wel erg veel maar in dit geval logisch. Het past in ieder geval in de aanpak van Townsend. Beide albums zijn, als onderdeel (en afsluiting) van het vierluik, onlosmakelijk verbonden. Een grillig verhaal van een periode die gekenmerkt werd door veel persoonlijke ellende, en hoe bizar het ook klinkt, iets wat vaak resulteert in een knap muzikaal werkstuk. Dat ook de komende, hopelijk zonnige, jaren er nog veel muziek van de beste man mag verschijnen.
Je kunt geen reactie achterlaten.