(Album – Sony Music) Met het derde album van de singer/songwriter Mads Langer moet dan eindelijk een internationale doorbraak gerealiseerd worden. Na twee langspelers, Attention Please en zijn titelloze tweede, was het met de akoestische EP Fact-Fiction – Pop or…? raak. De Deen werd opgepikt door Sony en tekende pakweg een jaar geleden een platencontract aldaar. Dit resulteerde niet alleen in een briljante cover van de 90’ danceplaat ‘You’re Not Alone’, maar ook in een nieuw, internationaal gepromoot album. Of op Behold het niveau van deze radiohit wordt vastgehouden? De lat ligt in ieder geval hoog.
Met ‘I’m Leaving’ begint Langer goed. De wat dromerige melodie, die een beetje aan Sigur Rós doet denken, is een ideale opener voor dit genre en ook tekstueel lijkt ’t prima in elkaar te zitten. ‘The River Has Run Wild’ zit met zes minuten net op het randje van terging. Het is een mooi nummer, maar duurt eigenlijk minstens 90 seconden te lang. Het fijne ‘Riding Elevators’ is een van de weinige nummers die mogelijk radiomateriaal zouden kunnen zijn. Het is dan ook des te merkwaardiger dat niet dit nummer, maar het saaie ‘Microscope’ de tweede single is geworden. De Deen klooit in het refrein wat aan met z’n stem en zingt in de coupletten over zichzelf heen en beide vocalen klinken vreselijk vermoeiend.
Het is dan ook een opluchting wanneer het sterk opgebouwde ‘Fact-Fiction’ (een van de nummers aan welke het platencontract te danken is) volgt. Hoewel de stem van de Deen niet de meest opwindende is, bewijst deze wel een nummer uitstekend te kunnen dragen. Grootste melodieën of ingetogen getokkel, Langer lijkt ’t allemaal prima te vinden.
Na het wanstaltige ‘Drunken Butterfly’, dat kant noch wal raakt, is bedachtzaam in het midden van de plaat de hit ‘You’re Not Alone’ geplaatst. En stiekem betrap je je er dan op dat je er eigenlijk al ’n halfuur op zit te wachten. Geen enkel nummer op deze derde LP zal het succes daarvan weten te ervaren, terwijl puur kwalitatief er wel het een en ander op staat. Helaas kakt het album na het hitgevoelige ‘Last Flower’ en ‘Rearranged’ gruwelijk in en eindigt dan ook in mineur.
Je krijgt de indruk dat Sony en/of Langer het album nogal overhaast heeft. De Deen bewijst met een half dozijn leuke nummers op dit album zeker potentie te hebben, maar voor die internationale doorbraak zal die andere helft ook goed moeten zijn.
[starreview tpl=16 style='plain']
