( Album – Rough Trade ) De schoonheid van ingetogen muziek is iets wat je nooit moet onderschatten en deze band, een zevenkoppig collectief uit Stockholm, bewijst dat dubbel en dwars. Bored Man Overboard is al tot van alles bestempeld maar heeft een plaat uitgebracht die staat als een huis. Rogue is genieten van het begin tot het eind en eigenlijk zonder missers. Bescheiden folkrock balancerend tussen orkestratie en minimalisme, de gulden middenweg gevonden.
Frontman David Khan klinkt als een mix tussen Anthony (Anthony & The Johnsons), Peter Heppner (Wolfsheim) en Scott Walker. Je kunt je voorstellen wat voor kippenvel dat gaat geven. Meteen op ‘Abigail’ wordt die belofte ingelost. Vergelijkingen met The National en Arcade Fire vallen dit gezelschap al ten dele en niet onterecht, hoewel de Zweden duidelijk kiezen voor een ingetogener geluid. Dat laat Khan even varen op ‘Wealth & Cry’, waar hij een bloedstollende kreet slaakt tegen het einde van het nummer, waar dan alles naartoe lijkt te bouwen.
Wat deze band erg onderscheid van de onwaarschijnlijke kalmte die de nummers uitdragen. De vocalen op ‘The Optimist’ zijn nog net niet fluisterend over een langzaam kabbelende muziek. Het jakkerende tempo van een Arcade Fire komt weer wat terug op ‘Cardcastle’, maar de warme zang is ook weer hier hetgeen wat de relaxte sfeer vasthoudt.
Hoe meer je luistert naar deze plaat, hoe prettiger deze wordt. Een vergelijking met de Tindersticks is ook zeker niet weg te laten, want de muziek is erg verfijnd en voorzien van kleine details. Het luisteren vereist al je aandacht eigenlijk op subtiele nummers als ’9th Grade’. Wat je dan vooral krijgt is een prachtige plaat vol met gevoel en een melancholisch gevoel. Daarnaast ook heerlijke muziek om lekker weg op te dobberen. Deze band heeft iets heel erg moois afgeleverd.
[starreview tpl=16 style='plain']
Je kunt geen reactie achterlaten.