Zanger Erlend Hjelvik gooide vorig jaar hoge ogen met het debuutalbum van zijn band Kvelertak. De Noor zit ook nog in Djevel en hun debuut Dødssanger komt deze zomerse maand ook uit. Misschien niet het meest geschikte moment voor de ijzige black metal, ook in de moedertaal gezongen, maar daar houden dan ook alle vergelijkingen met Kvelertak op.
Waar Kvelertak een fikse scheut andere invloeden aan hun geluid toevoegt is Djevel vrij standaard black metal. De zang van Hjelvik is erg sterk, zijn diepe krijs snijdt nog niet zo fel door merg en been als die van de heersers van het genre maar hij heeft wel impact. Van de acht nummers zijn er twee een intro en een intermezzo terwijl de zes feitelijke nummers qua sfeer het uitstekend doen. De originaliteitsprijs zal Djevel niet in de wacht slepen, maar met name op de lange afsluiters ‘Vi Malte Verden I Sort’ en ‘Paktens End – I Satans Eie’ duikt de band in de richting van Twilight of de experimentele kant van Burzum. Melodische shred passages worden moeiteloos afgewisseld met langzamere stukken en akoestische gitaren, spoken-word teksten of ijskoud geschreeuw. Qua opbouw zit het wel goed met deze mannen.
De kans is groot dat Kvelertak fans hiermee aan de haal gaan, maar Djevel is wel echt een heel ander soort band. De black metal fan vind deze Noren misschien iets te voorzichtig klinken maar de puurheid van de black metal moet na enkele luisterbeurten ook hen aanspreken.
