Nobody Beats the Drum staat voor beukende electro vol pompende beats, bliepjes, en een vleugje hip hop. Met behulp van deze energieke mix speelt de band al jaren zaal na zaal plat, zodat een optreden van de Utrechtse heren bijna garant lijkt te staan voor een uitzinnige menigte springende mensen. In hun thuisstad lukte dit nog op het laatste Bevrijdingsfestival, maar het is nog maar de vraag of dit vanavond ook het geval gaat zijn. De band belooft voor het later dit jaar te verschijnen album namelijk meer opbouw en rustmomenten in de nummers. Dat kan een hele verrijking zijn, zeker wat betreft de luisterbaarheid thuis, maar dat kan ook heel erg afbreuk doen aan de urgentie die de band live juist altijd zo leuk gemaakt heeft. Tijdens de try-out voor de nieuwe show, ook voorzien van nieuwe visuals, gaat het toegestroomde publiek het meemaken.
Van tevoren werd er nogal wat ophef gemaakt over het nieuwe decor met negen ‘onafhankelijk van elkaar te besturen’ schermen. In de praktijk blijkt dat het om negen aan elkaar gekoppelde schermen gaat, welke samen een deel van een cirkel vormen. Op elk scherm kan afzonderlijk een beeldfragment getoond worden. Zeker een mooie toevoeging.
Het gaat echter om de muziek, want het overwegend jonge publiek is duidelijk gekomen om te dansen. Dit kwam namelijk al voorzichtig in beweging tijdens de openingsset van RipTiDe, en zal later nog meer dansen wanneer de altijd uitstekende Kypski, Mike Mago, en Aux Raus hun kunsten mogen vertonen. Bij Aux Raus vormt zich zelfs, op commando, een circle pit. Aan het enthousiasme zal het dan ook niet liggen. Ook niet aan de gedrevenheid van de band overigens, die daarnaast wat gespannen, maar vooral erg geconcentreerd oogt. De beweging komt er vanavond wel in – vanaf het begin wordt gedanst, middenin de set wordt zelfs wat gesprongen.
Toch lijkt het vaak het oudere werk (‘Grindin’’) en het nieuwe werk met de ouderwets brute beats te zijn dat op een enthousiaste reactie kan rekenen. De softere beats die middenin de set geïntroduceerd worden krijgen een minder warm welkom, en vooral de soms onnodig lang uitgesponnen ‘rustmomenten’ doen het publiek af en toe stilvallen. Dit kan ook iets te maken hebben met de wat onhandige manier waarop deze uitgevoerd worden. Nobody Beats the Drum is duidelijk gewend aan een hardere aanpak en zal nog wat moeten oefenen voordat het ook het subtielere werk aanstekelijk kan laten klinken. Tot die tijd brengen ze ons hopelijk nog een tijdje wat we van ze gewend zijn – hyperenergieke, snoeiharde electro in zalen vol uitzinnige mensen. Op 14 juli aanstaande zijn ze één van de 50 acts die meewerken aan DJB50 in Trouw. Verder zijn ze dit jaar, zoals gewoonlijk, te zien op diverse festivals.
Je kunt geen reactie achterlaten.