Mister E maakt sinds Beautiful Freak uit 1996 al soundtracks voor alle soorten depressies. Ziet het meisje waar je verliefd op bent je niet staan? Voel je je alleen op de wereld? Heeft de liefde van je leven je hart uit je lichaam gerukt? E heeft het allemaal meegemaakt en heeft talloze nummers die zonder twijfel precies jouw gevoelens omvatten. Zijn biografie verraadt ook inderdaad dat deze man hele donkere periodes in zijn leven heeft doorlopen. En hij schrijft het als een malle van zich af. Vorig jaar liet Eels een andere kant van zich zien tijdens de shows in Tivoli en Paradiso, luchtiger en positiever. Of we deze keer als vanouds de zakdoekjes erbij moeten halen zal een uitverkocht Paradiso snel meemaken.
Iets later dan gepland stapt de band het podium op. De heren zien er allemaal strak uit, met hun grote baarden en pilotenbrillen. Ze hebben hun stijl afgestemd op de wel erg goed ogende frontman, die met een grote grijns het podium opstapt. ‘That’s Not Really Funny’ is een swingend begin en hiermee wordt de toon voor de rest van de avond gezet. Eels rockt ‘m keihard en vooral de toevoeging van de blazers maakt de show tot een waar feestje. Van het tweede balkon tot achterin de zaal wordt er gedanst en Mister E is vanavond de belichaming van cool. Wie had ooit gedacht dat je voor een positief gevoel naar een Eels show moest gaan?
Nee, vanavond hoeft niemand te treuren, dit is bovenal een rockconcert. Eels heeft het gaspedaal flink ingetrapt en remt bijna niet af. Mister E zit duidelijk in een fijne fase in zijn leven en vermaakt zich zichtbaar, net als de rest van de band. Hij oogt gelukkig en verliefd en schreeuwt gemeend enthousiast “MARVELOUS!” na het ontvangen van een oorverdovend applaus. Vanavond bijna alleen vrolijke liedjes, zoals ‘Fresh Feeling’. Hij beseft zich hoe zijn gedrag op het publiek overkomt en doet er een schepje bovenop: “Yeah! That was very positive!”. En dat gevoel houden we vast met ‘Tremendous Dynamite’. Met drie snijdende gitaren en een lekker basgeluid klinkt dit nummer nog vetter dan op plaat. Eels is vanavond harder en in positieve zin viezer dan je van de band gewend bent.
‘The Look You Gave That Guy’ is ver over de helft het eerste rustpuntje in de set. En zelfs dit nummer wordt meer uptempo gebracht dan anders. Maar als we dit achter de rug hebben wordt Paradiso gevraagd of er behoefte is aan “some hot motherfuckin’ fun” voordat de band aan ‘Hot Fun in the Summertime’ begint, een Sly & the Family Stone cover. En ja, op deze warme zomeravond is zoiets niet aan dovemansoren gericht. Het publiek is passend enthousiast, wat klopt met de sfeer op het podium. Een oudje als ‘Novocaine for the Soul’ kan vanavond dan ook niet per se als hoogtepunt aangewezen worden. Omdat de set doorlopend heel hoog van niveau is, zijn er geen pieken of dalen. Wel is bijvoorbeeld ‘Souljacker Part 1′ met de energie die de band vanavond heeft extra goed.
Wat iedereen al had kunnen merken aan de tevreden uitdrukking op E’s gezicht wordt in ‘Losing Streak’ nogmaals duidelijk gemaakt. “Did you hear that? I said my losing streak is done!”. Deze boodschap sluit de reguliere set af en E en de band verdwijnen achter het gordijn. In de toegift komen we bij het tweede rustpunt aan met ‘It’s a Motherfucker’, welke wordt gevolgd door ‘P.S. You Rock My World’, een nummer waarin E al in 1998 voorzichtig positief probeerde te zijn. Het tweede toegift bestaat uit ‘Fresh Blood’, dat extra vuig wordt gebracht. Het woord ‘positief’ nog niet voldoende voorbij zien komen? ‘Looking Up’ ontlokt niets anders dan dit woord en is in essentie vrolijk, zoals eigenlijk de hele avond.
Deze show brengt hoop in donkere tijden: als E al zijn depressies te boven kan komen, is er dus wel echt licht aan het einde van zelfs de meest donkere tunnel. Een depressieve, melancholische Eels is fantastisch, maar vanavond was de band in al zijn vrolijkheid niet minder dan subliem!
Je kunt geen reactie achterlaten.