Vorig jaar hadden fans van Mastodon maar pech. Door de gezondsheidsproblemen van gitarist Bill Kelliher werd het geplande optreden in Tivoli afgelast. Het jaar ervoor al miste de band haar eigen optreden op Sonisphere. Gelukkig ging het optreden in de Melkweg wel door, voorlopig de enige keer dat we in Nederland Crack the Skye, onze ROARplaat van 2009 integraal te horen kregen. Onlangs bracht de band Live at the Aragon uit, ook moet het nieuwe studioalbum dit jaar nog uitkomen. In het drukke festivalschema vond de band de tijd twee clubshows te spelen, waaronder in het Patronaat.
Het lijkt de jongens van Greyline redelijk voor de wind te gaan. Dit jaar moet de opvolger van langspeler Behind the Masquerade, een split met Otis uitkomen. Ook stond de band al in het voorprogramma van onder andere The Dillinger Escape Plan, Crowbar en Kylesa. Muzikaal zou de band een ideale opwarmer voor Mastodon moeten zijn. Als zij de avond openen staat er al een behoorlijk aantal mensen. De show verloopt helaas niet vlekkeloos. Opener ‘Flooding the Mountains’ mist de impact van de studio-opnames en zanger Jabe lijkt het vandaag vocaal zwaar te hebben. Naast de knallers van hun album ‘Riget’, ‘Ravens’, ‘Where Death Do Us Start’ en afsluiter ‘Mirrors’ (die net een tikje te lang meandert voor de climax) speelt de band ook twee nieuwe nummers die naar meer smaken. Hopelijk verschijnen die op de aankomende release later dit jaar. Greyline krijgt de handjes op elkaar.
En dat is meer dan je van Destroyed in Seconds kunt zeggen. De band lijkt haar naam eer aan te doen, de oldschool hardcore die rammelend gebracht wordt, lijkt slechts een enkeling te bekoren vanavond. Zo slecht is de band ook weer niet, maar in deze setting komt de muziek totaal niet over.
Voor de vier boze mannen van Mastodon het podium betreden stroomt de zaal vol en is het op de vloer bijna ondragelijk druk. Gelukkig zorgt de continue pit er tijdens het optreden voor dat er wat ruimte ontstaat, maar het blijft proppen. Mastodon pakt het deze tour wat minder ambitieus aan en speelt werk van alle vier hun albums, in plaats te proberen Crack the Skye live na te doen.Met name Troy Sanders staat met een grote grijns op zijn gezicht te spelen, maar zijn zang is vanavond de zwakste schakel in een verder uitstekend optreden. Opmerkelijk is dat hij juist bij ‘Crack the Skye’, normaal grotendeels gezongen door Scott Kelly van Neurosis, het onderste uit de zang weet te halen en het nummer bijna vlekkeloos weet te zingen.
Mastodon speelt rond de negentig minuten en stelt de mensen tevreden die de vorige tour niet zo leuk vonden. Van Crack the Skye zijn slechts drie nummers afkomstig en al vroeg in de set komen er drie nummers van het debuut Remission voorbij. Verder veel werk van het geliefde Leviathan en Blood Mountain. Het publiek smult van de band, die afgezien van Brent Hinds zich kostelijk amuseert. Na dik een uur komt er even een dipje in de show tijdens ‘Seabeast’ maar de band en publiek komen daar met gemak overheen en weten keihard door te gaan. Hoewel de show niet helemaal vlekkeloos verlopen is, het geluid in het begin dramatisch stond en de zang over het algemeen redelijk tot matig was heeft Mastodon een uitstekende show gespeeld, met een super setlist en ditto enthousiasme.
Setlist Mastodon:
- ‘Iron Tusk’
- ‘March of the Fire Ants’
- ‘Where Strides the Behemoth’
- ‘Mother Puncher’
- ‘Circle of Cysquatch’
- ‘Aqua Dementia’
- ‘Crack The Skye’
- ‘Ghost of Karelia’
- ‘Sleeping Giant’
- ‘The Wolf Is Loose’
- ‘The Czar’
- ‘Crystal Skull’
- ‘I Am Ahab’
- ‘Seabeast’
- ‘Capillarian Crest’
- ‘Bladecatcher’
- ‘Colony of Birchmen’
- ‘Megalodon‘
- ‘Blood and Thunder’
