De afgelopen twee edities van FortaRock waren een groot succes (lees hier ons verslag van vorig jaar). Qua grootte lijkt de progressie van 2010 naar 2011 wat minder dan van 2009 naar 2010 maar desalniettemin kon de metalliefhebber voor 50 euro een hele dag zijn plezier niet op. Voor elk wat wils, voor de jongere fans Arch Enemy of Parkway Drive, debutanten Kvelertak, comebacks van Sacred Reich, Channel Zero, Immortal en Tom G. Warrior, hardcore van Agnostic Front, nemen we afscheid van God Dethroned (de enige Nederlandse band van het festival) en staan mannen met baarden bij Valient Thorr.
Kvelertak stond eerder dit jaar al genoeg op het podium in ons land (Groningen, Utrecht, Paaspop) en de tour voor de winter is ook al aangekondigd. De Noren doen het goed met hun debuut, dat ook al onze ROARplaat van 2010 was. Waarom staat de band dan toch zo vroeg op het festival? In elk geval begint de dag goed met ‘Fossegrim’ en is de tent uitstekend gevuld met een massa mensen die wel juichend reageert op de band maar nog niet echt los gaat. De knallers van het debuut waaronder ‘Ulvetid’, ‘Mjød’, ‘Blodtørst’, ‘Offernatt’ en ‘Sjøhyenar (Havets Herrer)’ komen live weer minder goed uit de verf dan op plaat, met name de black metal invloeden zijn vanmiddag de zwakste schakel, naast de blote dikke buik van zanger Erlend Hjelvik (ook van Djevel). Wellicht dat het matige geluid daar iets mee te maken heeft. (NdB)
Kvelertak
De behaarde mannen van Valient Thorr de Noren uit Kvelertak mooi aan met een goede dosis metal/rock-’n-roll. We bespraken vorig jaar nog de laatste plaat van ze en het mag niet de zwaarste band zijn (qua muziek hé!) in de line-up, een welkome opener voor de laatslaper is het zeker. Frontman Valient Himself valt uiteraard enorm op met zijn lange baard, roze skinny’s en na de helft van de set: zijn gigantische buik. Wanneer Valient tijdens het einde van de set vindt dat het publiek te weinig geeft van wat hij vraagt, namelijk een enorme publieksreactie duikt hij het publiek in om tijdens een rustig gedeelte het publiek te laten zitten. Een hilarisch, haast wel Dan Deacon-achtig tafereel vindt plaats wanneer een groot deel van het publiek gaat zitten, Valient in het midden als de leider. Als iedereen nu niet wakker is? (WS)
Valient Thorr
Ze moeten wel: God Dethroned neemt afscheid in de tent op FortaRock. Hierna nog acht optredens en dan gooit de Drentse deathmetalband omtrent Henri Settler na 21 jaar van bestaan de witte handdoek in de ring. Een echt waardig afscheid krijgen ze hier echter niet, het geluid laat de vocalen te veel op de achtergrond en het publiek lijkt nog immer in comateuze toestand, dit terwijl de band toontjes speelt waar menig hoofdhaar op kan dansen. Henri en consent kunnen enkel de hitlist met o.a. ‘Soul Sweeper’, ‘Villa Vampiria’ en het passende eindnummer ‘Under The Sign Of The Iron Cross’ afwerken en hopen dat de volgende shows beter worden. (WS)
God Dethroned
De hardcore band Agnostic Front draait ook lang mee: 29 jaar in 2011. De tekenen van ouderdom zijn zichtbaar. Opgeven staat echter niet in het woordenboek van de originele leden, zanger Roger Miret en gitarist en boegbeeld Vinnie Stigma. De stem van Miret lijkt op het begin wat ingehouden met korte aanhalen, eigenlijk precies de manier waarop Rick Ta Life het doet, het stoort niet en gaandeweg herstelt hij zich heel goed. Eindelijk heeft het publiek ook de smaak te pakken en vormen verschillende grote circle-pits hardcore stijl op bijvoorbeeld ‘For My Friends’. De set is zo opgebouwd dat er in het begin veel aandacht is voor het nieuwere werk zoals het nieuwe album My Life My Way en later voor de oude periode. Natuurlijk heeft dit zo zijn effect op het publiek. Wanneer klassiekers als ‘Gotta Gotta Go’ of ‘Crucified (Iron Cross)’ barst het los en dat in het net verschenen zonnetje! (WS)
Agnostic Front
De sympathieke Fransman Joe Duplantier heeft zijn hoofdband Gojira meegenomen naar FortaRock. Dat de fans in Nederland snakten naar een nieuwe show van de progressieve metalband is wel duidelijk als de groep ‘Ocean Planet’ als opener inzet. Wat we te zien krijgen is een immens strak spelende band, die technische nummers als ‘The Heaviest Matter of the Universe’, ‘Backbone’, ‘Garbage Island’ of Vacuity’ live moeiteloos evenaart zonder daarbij aan energie in te boeten. Ook is er voldoende interactie met het publiek, drummer Mario Duplantier komt zelfs even van zijn plaats af om ook iets in de microfoon te schreeuwen. Overtuigend optreden. (NdB)
Gojira
Al dat surfen kan je ook pijn doen merkte de gitarist van Parkway Drive hij loopt een fikse tijd met krukken en dat betekent: in een rolstoel op het podium. De Australische metalcore valt op FortaRock redelijk buiten de boot, zo liep vorig jaar iedereen weg van Bullet For My Valentine, maar bij Parkway Drive valt het heel erg mee. Het is dan ook geen emomuziek én het is geen clubshow waar ze hoofdact zijn. Dit merken we heel erg goed, wanneer het eerste akkoord aangeslagen wordt is er al direct pit-actie. Kenmerkend aan Parkway Drive is dat ze altijd bijna alleen maar nieuwe nummers spelen: Van de vier platen die ze uit hebben spelen ze nul van de eerste, een van de tweede en de rest van de set is van ‘Horizons’ en de nieuwe plaat Deep Blue. Fans zitten er niet mee en de kwaliteit van het optreden halen ze er niet naar beneden, de band speelt genadeloos strak en vooral enthousiast, zelf met een rolstoelganger. (WS)
Parkway Drive
De mannen van Ghost stonden eerder dit jaar nog op Roadburn en vanmiddag weet de band de beste sfeer tot dusver in de tent neer te zetten. De aankleding met de backdrop met daarop gebrandschilderde ramen, de kostuums van de bandleden en met name de anonieme zanger als bisschop met een skelet gezicht: het voegt zoveel qua sfeer toe. De show bestaat natuurlijk uit de nummers van debuut Opus Eponymous en de sfeervolle mix van jaren zeventig rock en doom staat live als een huis. Als je ervan houdt, want dit gaat voor een hoop mensen toch net een tikje te ver, vooral omdat een echte climax uitblijft. De ijle zang van de cd is live eigenlijk nog mooier maar de meeste pluspunten gaan toch echt naar de sfeer, die gewoon ‘s middags met een laf zonnetje buiten, keihard wordt neergezet. (NdB)
Ghost
De Gothenburg sound van Dark Tranquility doet het op het hoofdpodium ook goed. Jammer dat het geluid zo matig is, hoewel als je je door de massa ver naar voren dringt het stukken aangenamer wordt om The ‘Fatalist’ van het laatste album We are the Void of ‘The Lesser Faith’ en hitje ‘Misery’s Crown’ mee te brullen. De band rond de vrolijke Mikael Stanne speelt een sterke set en menig bezoeker heeft na ‘Terminus’ een goede show van de Zweden gezien. (NdB)
Dark Tranquility
Nadat frontman Tom met de comeback van Celtic Frost aardig wat fans van zich vervreemdt had startte hij gewoon een nieuwe band om die richting te perfectioneren. Tryptikon lijkt met debuut Eparistera Daimones behoorlijk op Monotheist. Het is dan ook niet raar dat de band opeens ‘Procreation of the Wicked’ van Celtic Frost speelt. Maar er komt voornamelijk eigen werk voorbij, waaronder de knallende opener van het album ‘Goetia’. Hoewel de tent aan het begin van de show stampvol staat stroomt het vrij snel leeg. Warrior maakt live dezelfde fout als met zijn laatste studiowerk, het verzandt allemaal in een tergende brij die zweeft tussen doom, drone en black metal maar nergens echt interessant wordt. Jammer, want naar deze legende keken veel bezoekers uit. (NdB)
Triptykon
Het is niet erg dat de jongeren onder ons de band niet kennen: Channel Zero is pas sinds vorig jaar weer levend en wel. De cross-over band beleefde in de jaren negentig zijn hoogtij, tours met grote bands, eigen headline tour in Australië. Wanneer de gangster intro speelt wanen we ons even terug in de jaren ’90. Een handjevol mensen kennen de band, maar zeker niet heel veel mensen schreeuwen mee wanneer na een nummer iets kapot is aan de basinstallatie. De vocalist Franky ‘DSVD’ probeert het publiek te entertainen maar faalt gigantisch door het publiek wat random nummers te laten zingen van Pantera, ‘We Will Rock You’ en de hele tijd te switchen tussen Nederlands en Engels. Wanneer eindelijk de problemen verholpen zijn wordt ‘Angel’s Blood’ van de nieuwe cd: Feed ‘Em With A Brick gespeeld. Maar het blijft een beetje lauwtjes zelfs bij het laatste nummer ‘Black Fuel’ wanneer men ziet dat er ook gigantische gaten zijn in het publiek. Wellicht is iedereen al bij Paradise Lost? (WS)
Channel Zero
De Britten van Paradise Lost trekken een hele volle tent, zo vol dat er veel mensen verplicht buiten moeten staan luisteren naar de gothic metal. Er komt aardig wat van het twaalde album Faith Divides Us – Death Unites Us voorbij, maar klassiekers als ‘As I Die’, ‘One Second’ en ‘Say Just Words’ worden natuurlijk ook niet overgeslagen. De zang van Nick Holmes mag aan het begin wat lager en dieper, maar dat wordt gelukkig vrij vlot bijgetrokken tijdens een uitstekende maar wat tamme show. (NdB)
Paradise Lost
Weer tijd voor wat snellers: Sacred Reich mag dan qua omvang allen helemaal the american way zijn geworden, de muziek heeft furieus snelheden, dat betekend dat het publiek mag moshen en in het rond mag gaan. De speed/thrash metalband is eveneens als Channel Zero terug van weggeweest, weliswaar sinds 2007 al, het voelt nog als een comeback. Het viertal heeft in de tijd dat ze terug zijn ook geen nieuwe plaat uitgebracht en is dit ook niet van plan, het draait om vroeger. Vroeger toen de moshpits heftig waren, maar waar de bandleden ook wat minder statig waren. Mensen worden ouder, dat is een feit, een feit is ook dat nummers als ‘Administrative Decisions’, ‘The American Way’ en natuurlijk ‘Surf Nicaragua’. Het optreden heeft naast de muziek een behoorlijk sympathiek karakter waar frontman Phil Rind af en toe vrij humoristisch uit de bocht kan komen. Tegen het eind aan is het echter vrij leeg op het veld, iets met Noorse make-up? (WS)
Sacred Reich
Vorig jaar moeten we het nog doen met een live dvd nu staat dan eindelijk het Noorse drietal onder leiding van Abbath Doom Occulta, Immortal op het podium. Ook deze band weet een uitstekende sfeer te creëren, dat blijkt wel aan het begin waarbij we op rook en vuurwerk (en matig, vooral zacht geluid) getrakteerd worden. De setlist is geen verrassing bij een tour als deze dus we kunnen meeknallen met ‘All Shall Fall’, ‘Sons of Northern Darkness’, ‘The Rise of Darkness’, ‘In My Kingdom Cold’ of ‘Tyrants’. Meeknallen doen we helemaal op afsluiter ‘One By One’, waarop de laatste toon vergezeld wordt van keihard vuurwerk. Vuur zien we tijdens de show ook genoeg van beneden omhoog schieten, samen met vonkenregens van boven en beneden, allemaal onder begeleiding van heel veel rook. Het is misschien niet zo true maar Abbath is bijzonder in zijn nopjes met het publiek en laat dit ook graag merken. Een uitstekende afsluiter van de tent. (NdB)
Immortal
Een band met een frontvrouw als headliner: Arch Enemy laat het mannenpubliek zien hoe het moet. In de afgelopen jaren kampte het festival met dat toeschouwers al vroeg weggingen, Arch Enemy houd het publiek nog redelijk vast. De groep heeft een nieuw album uit genaamd: Khaos Legions. Hiervan speelt Arch Enemy het rebelse atheïstische ‘No Gods No Masters’. Een terugkomend thema, overal zien we tekens die eraan herinneren: Het opvallendst, het anarchieteken. Het is iets waar ze sterk in geloven, in interviews zeggen ze vaak dat ze vrij grote vrijheidsfanaten zijn. Vrijheid om te bewegen hoort daar ook bij, de strot van frontvrouw Angela liegt er niet om, maar het echte boegbeeld van de band is ze niet. Dit is veel meer Michael Amott, tevens Carcass gitarist, met zijn rode haren. Hij is de man die de band maakt met zijn indrukwekkende solo’s. De standaard setlist wordt afgewerkt waarin: ‘Ravenous’, ‘We Will Rise’, ‘Nemesis’ en ‘Fields of Desolation’ er uitspringen. We gaan voldaan naar huis. (WS)
Arch Enemy
Het was dan misschien niet zo zonnig als afgelopen jaren, maar de regenbui van vorig jaar liet het afweten. Het was gezellig druk en bij elke band stonden meer dan genoeg mensen te kijken. De metalmarket was vooral door afwezigheid van Relapse Records wat minder indrukwekkend dan afgelopen keren maar waar het om gaat is de muziek. En daar heeft Fortarock weer volle punten mee gescoord door een gevarieerd programma samen te stellen waar de metalliefhebber een dag lang zijn hart mee kon ophalen. Op naar de vierde editie!
