Metropolis is het festival bij uitstek om nieuwe muziek te ontdekken. Dit gratis festival programmeert namelijk vooral nationale en internationale artiesten die op het punt staan om door te breken bij een groter publiek. Zo speelden hier in het verleden onder andere Smashing Pumpkins, The Prodigy, The Strokes en meest recentelijk nog The XX vlak voor hun grote doorbraak.
Namen die bij deze editie opvallen zijn The Vaccines, Kurt Vile en Weekend, namen waar je vooral de laatste paar maanden steeds meer over leest in de diverse muziekblogs en -websites. En natuurlijk is daar ook Les Savy Fav, de New Yorkse rockband onder leiding van de knotsgekke Tim Harrington. Al met al biedt Metropolis, zeker voor een gratis festival, een spannend en veelzijdig aanbod van artiesten.
Terwijl Death Letters op de Thinkers Stage (het grootste podium) de dag opent, start in The Garden, waar wat experimentelere muziek staat geprogrammeerd, het Amerikaanse Weekend, dit shoegaze trio uit San Francisco vormt met hun georganiseerde gitaargeweld een krachtige start van de dag. Doordat het geluid echter (nog) niet helemaal goed staat afgesteld zijn de subtielere momenten zeker bij hoog volume moeilijk te horen, waardoor het geheel enigszins ‘verzuipt’. Het feit dat de spaarzame vocalen slechts ter ondersteuning van het geluid dienen zorgt ervoor dat de repetitieve gitaarriffjes uiteindelijk wat gaan vervelen. Bij vlagen maakt de band echter weer erg veel indruk, met verrassende wendingen en goed gebruik van effectpedalen. Misschien moet deze relatief jonge band nog wat concertervaring opdoen, want vooralsnog speelt het drietal iets te wisselvallig.
Metropolis 2011
Wanneer Weekend op zijn einde loopt start Kleine Viezerik op de Thinkers Stage, deze Amsterdamse rapper lopen we echter gauw voorbij om te gaan kijken bij de 3FM Serious Talent-stage, waar het veel interessantere Half Way Station te zien is. Dit bonte gezelschap uit Rotterdam bestaat uit een zanger/gitarist, een zangeres/bassiste, een violiste en twee drummers. Op het podium is een hoop te zien, zo spelen de twee drummers onder andere op vuilnisbakken en wordt de bas gespeeld door middel van een ouderwetse washtub. Dit is een instrument dat in de jaren ’50 werd gebruikt door startende bandjes, als alternatief voor een dure basgitaar. Het past perfect bij Half Way Station, want hun muziek doet veelvuldig denken aan Elvis of vroege Beatles-albums denken. Vermengt met viool vormt dit optreden een vrolijk en vooral dansbaar geheel en de voetjes gaan dan ook al gauw van de vloer. Dat veel nummers op elkaar lijken is dan niet eens erg meer.
Even later is Kurt Vile met zijn band The Violators te bewonderen in The Garden. Deze Amerikaanse singer-songwriter is inmiddels aan het touren met zijn vierde studioalbum, maar wordt verbazingewekkend genoeg nu pas opgepikt. Des temeer reden voor Metropolis om hem te programmeren natuurlijk, want deze man zou het wel eens ver kunnen gaan schoppen. Wat direct opvalt is dat de term singer-songwriter hier niet meer van toepassing is, op het podium is namelijk een grotere rol weggelegd voor The Violators. Het is gitaargeweld wat de klok slaat, en ook de drummer laat van zich horen. Het zorgt ervoor dat de stem van Kurt Vile bijna niet meer te horen is, en dat is eigenlijk waar we voor kwamen. Op zijn platen zijn het zijn ietwat rauwe stem en het subtiele gitaarwerk waar veel mensen voor zijn gevallen, maar dat is niet wat we hier te horen krijgen. Desalniettemin wordt er een sterke show neergezet en lijken de mannen zich voor de volle 100% in te zetten. In de toekomst zien wij echter liever gewoon Kurt Vile, met gitaar.
Les Savy Fav
Hip-hop is altijd goed vertegenwoordigd in Rotterdam. Naast de Nederlandse inbreng van onder meer Gers, is vandaag ook de nieuwe sensatie Black Milk te bewonderen in het Zuiderpark. De Amerikaan werkte al eerder samen met onder meer Lloyd Banks en brengt later dit jaar zijn zesde album uit. Geprogrammeerd op de Thinkers Stage kan hij van meet af aan op aardig wat publiek rekenen. Dat de helft daarvan lekker in de zon blijft liggen en soms wat headbobt, deert natuurlijk niet. Dat de rapper inmiddels bijna dertig is en er al vijf albums op heeft zitten, is niet altijd even goed te merken. Hij lijkt vooral nog steeds een groot talent. De Amerikaanse feeling druipt van de nummers af. Dat valt in goede aarde bij de Rotterdammers. De handjes gaan geregeld de lucht in. Black Milk zet een leuke performance neer, die zich qua potentie kan meten met de shows van menig bekend gangsterrapper.
Een van de grotere namen op het affiche van vandaag is Les Savy Fav. De punkers zijn inmiddels al een jaartje of vijftien bij elkaar. Voor de ingewijden zijn ze reeds oud nieuws, maar voor een groot deel van het Metropolis publiek waarschijnlijk een verrassing. Naast hun albums zijn het vooral de sporadische live-optredens waar de band min of meer een cultstatus mee heeft verworven.
Het begint al goed wanneer Harrington verkleed als goeroe met pruik het podium op komt lopen en de host van de show ruw onderbreekt om ademhalingsoefeningen met het publiek te willen doen. Wat volgt is een performance waarbij de frontman meer offstage dan onstage te vinden is, voor het podium, dan wel in het publiek. De expliciete handelingen zijn ook weer eens niet van de lucht, waarbij niet wordt geschroomd een half opgekauwde banaan in iemands mond te laten druipen, een hondje even vanonder te knuffelen, of zichzelf aan alle kanten te besmeuren met roze verf.
Les Savy Fav
Ook tijdens de 3voor12 sessie die volgt kan hij zich niet inhouden en vinden we hem meer tusen de mensen, rare fratsen uithalend, dan op het podium. Vandaag maakt Tim Harrington zijn reputatie dan ook meer dan waar, een groot deel van de aanwezigen met een grijns op het gezicht achterlatend, of simpelweg stomme verbazing.
Aan het eind van de avond is het dan The Vaccines dat de lichten uit mag doen. Deze jonge band uit London is de grootste belofte van het festival en staat dan ook in BBC’s Sounds of 2011 lijst. Dit heeft erin geresulteerd dat de vier mannen continu on the road zijn, en dat lijkt nu toch zijn tol te gaan eisen. De band heeft genoeg leuke nummers en brengt die moeiteloos ten gehore, maar dat is het dan ook. Er is weinig ruimte voor interactie met het publiek of zelfs maar interactie tussen de bandleden. Nummers worden snel na elkaar afgewerkt en heren lijken niet te kunnen wachten tot de veertig minuten voorbij zijn. Het publiek maakt er gelukkig wel een feest van en tegen het eind ontstaat er zelfs een heuse moshpit vooraan. Wanneer het laatste nummer is gespeeld wordt een luid ‘We Want More’ ingezet maar de bandleden hebben vlug hun biezen gepakt en laten zich niet meer zien. Deze band heeft inmiddels een vrij grote fanschare achter zich gekregen en kan dus wel een tijdje met vakantie, voordat wordt gestart met opnames voor nieuwe muziek. Ze hebben het hard nodig.
Ook dit jaar is de organisatie er wederom in geslaagd een grote diversiteit aan spannende, verassende, en/of nieuwe muzikale acts samen te brengen in het Zuiderpark. Een typerend gemoedelijk sfeertje, een flinke dosis gezelligheid en natuurlijk de nodige (wederom) goede muziek uit de grote toverhoed van Metropolis maken dit tot een van de fijnste gratis festivals dat ons landje rijk is.
Door: Arend Oosterlee en Maartje Buise
Fotografie: Daniël de Borger en Leonie Poot
Je kunt geen reactie achterlaten.