Eind vorig jaar had Limp Bizkit één missie toen het tweemaal naar Nederland kwam: de band wilde een feestje bouwen. Dat lukte, want zowel in Eindhoven als in Amsterdam werd het een gekkenhuis. Met nieuwe plaat Gold Cobra op zak kwam de band terug naar onze hoofdstad en wij waren erbij.
Vanavond draait het om Limp Bizkit en om dit te laten weten begint het vijftal doodleuk twintig minuten te laat aan de show. Nadat de klanken van ‘Intobra’ wegebben en het voor het podium gespannen zwarte doek gevallen is, is het echt tijd voor het eerste wapenfeit van de Amerikanen. Met ‘Pollution’ knalt de band erin, maar al vroeg in de setlist mag DJ Lethal de vaart uit de show halen. Dit doet hij te vaak, waardoor het nooit écht lekker aanslaat. De interludes zijn lang en misplaatst en variëren van uitermate zwakke beats tot zelfs de vogeltjesdans, waardoor de show een zeer clowneske ondertoon krijgt.
Frontman Fred Durst laat vanavond eens te meer zien dat hij een matige zanger is en de rest van de band lijkt zich te hebben uitgeleefd in de snoepwinkel die Amsterdam heet, want erg strak klinkt de instrumentatie niet. Vooral bassist Sam Rivers zit er regelmatig naast, maar ook drummer John Otto is meer dan eens te laat. De band mag zich prijzen dat het Wes Borland in de gelederen heeft, de gitarist lijkt de enige te zijn die daadwerkelijk zijn best doet vanavond. Het vijftal heeft het altijd van de hitjes moeten hebben en vooral de oude singles zijn nog steeds erg meezingbaar. Dit valt niet te zeggen over de songs van Gold Cobra. Dit album kan zich niet meten met zijn voorgangers, maar de nieuwe tracks worden te vaak op het publiek afgevuurd.
Dit is niet het enige wat afbreuk doet aan het geheel. De nietszeggende lulverhalen van Durst zijn tenenkrommend en hebben nul toegevoegde waarde. De rappers van Dope D.O.D. mogen het podium op tijdens ‘N 2 Gether Now’, ze mogen de teksten van Method Man verzorgen. Dit is natuurlijk leuk voor het trio, maar deze Groningse formatie mag nog niet eens de veters strikken van de Wu-Tang Clanner. De vocalen van de rappers staan vrij zacht en dan nog rappen ze Durst er volledig uit.
De verhaaltjes van de frontman worden vervelender en gecombineerd met de plichtmatige podiumpresentatie zorgt dit ervoor dat de enthousiastme van – in elk geval een deel van – het publiek zo langzamerhand afzwakt. Met een aantal singles lijkt de band zich enigszins te herpakken en met ‘Boiler’ heeft het vijftal weldegelijk een kraker in huis, maar door het zwakke geluid wordt dit echter lauw ontvangen. Ondanks deze zwakke performance blijven de ‘echte fans’ juichen om de vleesgeworden lompheid van de mannen die nooit zullen opgroeien. Limp Bizkit is een karikatuur van zichzelf en komt vanavond simpelweg overal mee weg. Dan rest ons nog één ding: nu-metal is niet alleen zielloos, het is ook dood. Morsdood.
