“Slayer!” Een kreet die iedereen die wel eens (metal)concerten bezoekt ter oren is gekomen. Niet omdat het zo’n betekenisvolle kreet is, maar het ligt lekker in de bek en is daardoor een beetje zijn eigen leven gaan leiden. Soms zou je bijna vergeten dat er ook nog een legendarische metalband met de naam Slayer is, legandarisch vanwege de inmiddels elf uitgebrachte albums waaronder klassiekers als Reign in Blood en South of Heaven.
De band draait al de nodige jaren mee en heeft daardoor af en toe wat last van ouderdomsverschijnselen wat vorig jaar heeft geresulteerd in een aantal shows die niet doorgingen met als hoogtepunt (of dieptepunt) de show in 013 die werd afgelast nadat al het publiek al aanwezig was. Maar met Gary Holt van collega thrashband Exodus die gitarist Jeff Hanneman vervangt, een gezonde Kerry King en Tom Araya die, ondanks dat hij van zijn dokters niet meer mag headbangen, wel fit is kunnen we nu in Paradiso dan eindelijk genieten van een volwaardige Slayer-show.
Waar ik om half negen had verwacht de Nederlandse deathmetalband Pestilence aan te treffen is het echter de intro van het meest recente Slayer album World Painted Blood die door de zaal galmt. Een schok die ik, en velen met mij, snel te boven ben, want iedereen is uiteraard voor Slayer gekomen (daar ga ik tenminste vanuit met deze niet malse toegangsprijs). Met de nummers ‘World Painted Blood’ en ‘Hate Worldwide’ en de gigantische moshpit die hierop volgt wordt dan ook meteen de toon voor de avond gezet. Wat volgt is wat op zijn minst een ‘best of’ set genoemd mag worden. Er komen nummers voorbij van een veel verschillende albums zoals ‘Stain of Mind’, ‘Payback’, ‘Dead Skin Mask’, ‘War Ensemble’, ‘Americon’ wat wordt aangekondigd als nieuw nummer, maar uiteraard afkomstig is van World Painted Blood. Een nummer dat volgens Araya gaat over de prijs van vrijheid, een thema wat vervolgens ook bij ‘Mandatory Suicide’ wordt aangehaald, omdat dit gaat over mensen die hun leven geven voor vrijheid.
Zoals te verwachten speelt de band de nummers strak aan elkaar en is het geluid in de zaal goed te noemen. Plezierig hard zelfs. Wel is de interactie met het publiek minimaal, maar ondanks dat de set soms wat routineus overkomt valt Araya toch te betrappen op een aantal glimlachjes en toont hij zichtbaar plezier op momenten waarin hij de zaal en het aanwezige publiek bestudeert. En als je dan naast je de opvallende verschijning van Kerry King hebt die vol overgave zijn tegendraadse solo’s de zaal in slingert valt er toch genoeg te beleven.
Na een goede anderhalf uur spelen, op een moment dat het publiek net wat aan enthousiasme lijkt in te boeten, besluit de band dat het tijd is voor de ‘encore’ (het mag nauwelijks een naam hebben, want langer dan een halve minuut is de band niet weg), waarmee het publiek er weer met zijn volle aandacht bij is. Met ‘South of Heaven’, ‘Raining Blood’, ‘Black Magic’ en ‘Angel of Death’, waarin Araya verbazingwekkend genoeg al zijn uithalen nog uitstekend haalt, wordt een einde gemaakt aan het fenomeen dat een Slayer-concert heet. De band heeft gespeeld met de waardigheid en perfectie van een stel routiniers die inmiddels al alles gezien lijken te hebben, maar toch nog plezier hebben in wat ze doen. Zolang de band het de komende jaren fysiek nog vol kan houden zullen we voorlopig niet van Slayer af zijn. Gelukkig.
