Rock Werchter 2011: dag 3

Met Rival Sons, kent de derde dag van Rock Werchter een stevige opening. De onvervalste rock-’n-roll’ers van eerstgenoemde band hebben ondertussen al een EP en – sinds begin dit jaar – ook een album op zak. Op zich voldoende materiaal om een niet al te lange set vol te spelen. En dat doen ze dan ook. Niet ieder liedje is even sterk, maar het gros van de nummers is goed genoeg om te overleven. De presentatie had bij vlagen wat interactiever en minder ingetogen gekund, dat is natuurlijk wel wat we willen zien bij dit genre. (JO)

Taylor Momsen is een vrouw met vele talenten. Zo is ze het ene moment bloedmooi en schittert ze in de Net 5-serie Gossip Girl, doet ze nog een modelshootje hier en daar en het andere moment staat de Amerikaanse met haar The Pretty Reckless in niets meer dan een oversized Metallica-shirt en zwarte laarzen on stage. Inclusief zwaar opgemaakte ogen. Het kan verkeren. Actrice, model, maar kan Momsen ook zingen? Het antwoord is een volmondig nee. Bij vlagen ontsnappen er wat aardige kreetjes uit diens mond, maar daar blijft het dan ook bij. Haar band, bestaande uit drie oudere, langharige mannen, doet ’t aardig, maar ook niet meer dan dat. Wanneer je dan ook nog eens je kracht uit een weinig inspirerend album moet putten, wordt het een heel lastig verhaal. Nee, laat deze blondine maar fijn op het scherm schitteren. (JO)

Vorig jaar sierden de heren van The Gaslight Anthem de Pyramid Marquee al op Rock Werchter. Dit jaar zijn ze weer van de partij, maar nu mogen ze het proberen op de Main Stage. Geen slechte keus. De band draagt het zegel van Bruce Springsteen, iets wat al langer bekend is. Naast dat het zegel een enorme eer en boost voor hun zelfvertrouwen is, levert het ook een bepaalde druk op. Toch kunnen de jonge New Yorkers hier zonder problemen mee omgaan. Er wordt lekker furieus afgetrapt met ‘High Lonesome’ en ‘Diamond Street Church Choir’. Het zou een dubbele vuistslag in het gezicht van de luisteraars moeten zijn, maar het komt eerder aan als een zacht washandje. Wat blijkt? De volumeknop staat niet voluit. Erg zonde, vooral bij zo’n heerlijk en subliem begin. De rauwe stem van leadzanger Brian Fallon krast diep tot in onze ziel door, maar het grote gros van de weide vindt er niet veel aan. Tracks als ‘Wherefore Art Thou, Elvis?’ en ‘The Backseat’ blijven publieksfavorieten en tonen aan dat de band in opwaartse spiraal zit. Alleen een beetje zonde dat het vroege tijdstip niet echt helpt. (RD)

Dan is het tijd voor een van de weinige – thank god – zuurstokmomentjes van Werchter. Terwijl de Main Stage volstroomt voor Bruno Mars, speelt het Amerikaanse duo Jenny & Johnny de Marquee langzaam in slaap. Want hoewel er op de kwaliteit van het optreden niets valt aan te merken, is het dood –en doodsaai. Het glazuur springt van je tanden wanneer de twee het zoveelste liefdesliedje inzetten en het wordt op een gegeven moment zelfs zo erg dat ze alleen iets zeggen wanneer het geen ode aan een geliefde betreft (“this is not a love song, I repeat, this is not a love song.”). Kwalitatief mag het er dus wel wezen, maar het risico dat aan deze boeking kleefde, wordt werkelijkheid. Zoetgevooisde softrock, het werkt niet heel goed. (JO)

De 25-jarige Peter Gene Hernandez, beter bekend onder zijn artiestennaam, Bruno Mars wordt gelijk het diepe ingegooid. Main Stage op Werchter. De hongerige en kwijlende tienermeisjes staan allemaal al vooraan te gillen dat ze met hem willen trouwen en dat hij hun mag hebben. Al die geilende meisjes heeft hij aan zijn indrukwekkende cv te danken. Hij schreef mee met de wereldhit van Cee-Lo Green, ‘Fuck You’, hielp nog wat andere rappers met hun singles en zong ook nog op een handvol R&B platen mee. Met ‘Grenade’ en ‘Lazy Song’ heeft hij zelf ook twee grote hits te pakken. Die status vertaalt zich naar het optreden op Werchter. Duizend meiden staan al vanaf de eerste noot keihard mee te blèren. Met zijn hits weet hij de weide wel te laten zingen, maar ‘Just The Way You Are’ klinkt te saai voor woorden en ook ‘Liquor Store Blues’ weet niet aan te slaan. Wel maakt hij indruk door veel verschillende stijlen te hanteren en daar als een wals over heen te gaan, maar hij bezit nog niet de perfectiedrang die een artiest nodig heeft. Mars landt op Werchter, maar het was een kort en saai ritje. (RD)

Zal I Blame Coco ooit van het “de dochter van”-stempel afkomen? Vast niet. En dat terwijl haar muziek allesbehalve lijkt op die van vader Sting. Even leek Coco’s droom door te breken in de muziekwereld bruut verstoord te worden door een glijpartij in een restaurant, waarbij ze een schedelfractuur opliep en artsen vreesden voor haar zenuwstelsel. Het kwam gelukkig allemaal goed en een jaar later staat haar stevige electropop op een goed gevulde tent af te vuren. Het oogt zo nu en dan wat onwennig op het podium en de toevoeging van een live-performance is er eigenlijk simpelweg niet en dat is toch wel een beetje een gemis. Haar hese stem is er een om in te lijsten, een waar menig zangeres jaloers op zou zijn. Het is jammer dat Coco de energie die in haar liedjes zit, op het podium niet altijd even goed weet over te brengen, want verder valt er eigenlijk weinig op haar (optreden) aan te merken. (JO)

Zou Guy Garvey wel eens boos zijn? De immer goedlachse Elbow-frontman staat ook nu weer een uur lang met een onweerstaanbare lach op het podium en zet met zijn band (incluis strijkers) bovendien een welhaast perfecte show neer. De zo nu en dan vrij bombastische, grootse sound van de Britten hebben geen enorm bereik, maar de bereidheid van het Werchter-publiek compenseert dat alleszins. Garvey vraagt om een herhaling van het fenomeen dat we een week eerder op Glastonbury zagen: de ‘reversed Mexican wave’. Het moet niet veel gekker worden. Geroerd door prachtige versies van ‘Lippy Kids’ en ‘One Day Like This’, meegesleurd door ‘Grounds For Divorce’, Elbow doet een uur lang helemaal niets fout. Een zeker hoogtepuntje van vier dagen Werchter. (JO)

Van Garvey naar Harvey, de stap lijkt snel gemaakt. Maar schijn bedriegt, want hoewel beide acts Britse degelijkheid uitstralen, tapt PJ Harvey wel degelijk uit een heel ander vaatje dan haar naamgenoot. Gestoken in een Roisin Murphy-achtige creatie, heeft de eigenzinnige zangeres de moeilijke taak om het massaal toegestroomde Coldplay-volk, dat de voorvakken al urenlang heeft bezet, bezig te houden. Publiek dat de – niet altijd even toegankelijke – muziek van Harvey totaal niet begrijpt. Een vrij ondankbare taak dus. En misschien had ze wel beter in de Marquee gestaan, maar anderzijds hoort zo’n grote naam daar helemaal niet thuis. Maar soit, genoeg gezeur over het publiek, want de Britse lijkt zich er ook weinig van aan te trekken. Met een band vol grijze, dan wel kalende vijftigers vrees je voor een stoffige performance, maar niet is minder waar. Statisch is het, dat wel, en Harvey lijkt soms wat bevreesd, maar uitbundige taferelen zouden ook enigszins misplaatst zijn. Vijf kwartier lang dicteert ze met haar uitstekende livestem, een belachelijk sterke setlist en een – zo blijkt al snel – zeer bekwame band. Ze krijgt totaal niet de ontvangst die ze verdient, maar dat zal haar weinig deren. En zo zijn we in drie uur Main Stage plots twee hoogtepuntjes rijker. (JO)

De meningen op Werchter zullen er zeker over verschillen. Was ze nou magisch goed, zodat ze je doet geloven dat sprookjes nog bestaan, of was het faux-Jamaicaanse wat haar gimmick is, tenenkrommend frustrerend voor sommigen? We hebben het hier over Selah Sue, het bewijs dat soul en de bijbehorende swing ook net zo goed uit een gat in België kan komen. Sanne Putseys is het 22-jarige meisje dat de de Pyramid Marquee laat sidderen. Sidderen van genot, niet van angst, want de blonde schone brengt het publiek naar hogere sferen met haar stem – en heupbewegingen. Bij het optreden van Warpaint op de donderdag verloren de liedjes hun kracht wel eens door de tent, maar bij Putseys is dat absoluut niet het geval. ‘Just Because I Do’ is de perfecte dromerige opener en met ‘Fyah Fyah’ laat ze iedereen kippenvel krijgen door haar gitaarspel waarin ze haar kwetsbaarheid toont. ‘Peace of Mind’ begint à la Ennio Morricone-achtig, waarna ze een imposante sirenenzang inzet. Bij afsluiter ‘Crazy Sufferin’ Style’ durft ze ook meer met haar stem te doen, wat magische taferelen oplevert. Toch is het niet alleen maar zwanenzang. Bij ‘Break’ en ‘Raggamuffin’ zakt ze wat in, maar het publiek vindt het niet erg. Haar songs mogen wat wisselen wat in kwaliteit, maar ze heeft wel de kracht om je aan het podium gekluisterd te houden. Er blijft een klein beetje over voor verbetering, maar daar heeft ze genoeg tijd voor. (RD)

Niet alleen PJ Harvey loopt tegen het probleem van een ongeïnteresseerd publiek aan, een klein uurtje later krijgt Portishead met hetzelfde euvel te maken. Het enige verschil is dat de pioniers van de trip hop weinig op het Werchterse festival te zoeken hebben, laat staan dat ze op het hoofdpodium thuis horen. Met een show die geen moment interesseert, in het achterhoofd meegenomen dat de toegestroomde Portishead-fans op twee handen te tellen zullen zijn, is de band een van de weinige misbaksels op de affiche. De alsmaar wegstervende stem van Beth Gibbons is zo deprimerend dat de suïcidale neigingen continu op de loer liggen. En mocht de stem van Gibbons daar nog niet genoeg voor zijn, de troosteloze, zware ritmes helpen graag een handje. De Britten hebben niets, maar dan ook niets op Rock Werchter te zoeken. (JO)

Na het elektronische geweld van de vrijdagavond is de Pyramid er weer klaar voor. Deze keer mogen drie pioniers van het dubstepgenre de tent laten zweten. Magnetic Man bestaat uit Benga, Artwork en Skream. Die laatste is er vanavond niet bij – de man kan elk moment vader worden – maar het drukte de sfeer niet. Het resultaat? Een knallend bombardement aan strakke beats en hypnotiserende visuals. Het is een precisiebombardement aan beats en bliepjes en bloopjes uit de laptops van de heren. MC Sgt Pokes neemt de plaats van de afwezige Skream in en doet dit uitstekend. Het publiek gehoorzaamt braaf bij alle commando’s die de MC geeft, alsof wij zijn SM-slaafje zijn. Aanstekers en mobieltjes in de lucht – bij single ‘Flying To Tokyo’- , wij doen het. Een gigantische pit vormen en helemaal los gaan op elkaar door middel van de muziek, wij doen het. Met singles als ‘I Need Air’, ‘Anthemic’ en ‘Getting Nowhere’ laten de dj’s ons dansen en zweten. Vooral zweten dan. De stormram die Magnetic Man heet laat ook op Werchter een gigantische chaos achter. ‘Ze zijn effectiever dan een energiedrankje’ zei een willekeurige omstander. We zijn het er knikkend mee eens. (RD)

Het was de laatste weken flink in het nieuws: de ‘belachelijke’ prijzen die Coldplay vraagt voor festivals en concerten. Voor Pinkpop vroeg de band al een slordige 1.3 miljoen euro en ook bij Werchter vangt de band flink: 1.2 miljoen euro. Toegegeven: ze verdienen dit geld. Want ook vanavond zet de band weer een fantastische show neer, die zich rechtstreeks naar je hart boort. Wat wel zonde is, is dat je vooraan moest staan om wat op te vangen van het glasheldere geluid wat de band produceerde. Het geluid was op de weide tot in de verte namelijk slecht te noemen, maar vooraan was het dus een oase van klanken. Chris Martin doet het vanavond rustiger aan, hij rent en springt niet van links naar rechts. Leuke daaraan is het opmerkelijke feit dat hij daardoor een stuk beter zingt. De band trekt visueel weer alles uit de kast: lasers, ballonnen, grote videoschermen en zelfs vuurwerk, het is weer een heerlijke show om naar te kijken. Muzikaal gezien was het ook weer van de bovenste plank. Nieuwe songs zoals ‘Hurts Like Heaven’ – opener van de set nog wel – ‘Us Against The World’ en ‘Every Teardrop Is A Waterfall’ klinken strak en liggen fijn in het gehoor. Vooral de laatste klinkt live een stuk beter dan op plaat. Natuurlijk zijn er ook de alom bekende oude hits zoals ‘God Put A Smile Upon Your Face’, ‘Clocks’ en ‘Viva La Vida’ waardoor de weide ontploft in een grote samenhangende bende die alles meebrult. Met ‘Every Teardrop Is A Waterfall’ wordt er euforisch afgesloten door de band, de perfecte manier om te eindigen. Coldplay is net zoals het vuurwerk bij ‘Fix You’: knallend, visueel prachtig om te zien en mooi om te horen. (RD)