De heren van The National zijn intussen kind aan huis in ons kleine kikkerlandje. In de afgelopen jaren heeft de band zowel het hoge noorden, als het zuiden des lands aangedaan. Niet eerder kregen de band en zijn publiek echter met zo’n extreme situatie te maken. Openluchttheather Caprera is als uit een sprookje gegrepen, maar voor deze keer niet zonder ontberingen voor de aanwezigen.
Hoewel het weerbericht al deed vermoeden dat het een natte bedoening zou worden, bleef het tot acht uur in de avond wel plezierig droog, of iets dat daarvoor door kon. Wanneer de rij voor de ingang van Caprera vorm begint te krijgen, komt ook de regen. Wat een ironie, gezien de prima weersomstandigheden van de voorgaande dagen. Eenmaal binnen gaan de moedige bezoekers gewoon zitten op de niet overdekte zitplaatsen. Vanwege alle opengeklapte paraplu’s neemt iedereen net iets meer ruimte dan gebruikelijk in, waardoor uiteindelijk ook de trappen volstaan. De organisatie van Caprera deelt vlak voor aanvang nog poncho’s uit, maar echt veel zal het niet schelen. De regen valt met bakken uit de hemel en zorgt voor een dramatisch decor, passend bij de sombere inborst van The National.
De punctualiteit van The National wordt vanavond zeer op prijs gesteld, want afgezien van de regen is het door de harde wind ook erg koud en zit iedereen al snel ineengedoken te bibberen. De band merkt op hoe zielig het publiek eruit ziet en Matt denkt dat het zou helpen als iedereen whiskey zou drinken. Wanneer ‘Runaway’wordt ingezet is dat echter zielverwarmend genoeg en vanaf dit moment worden de kou en nattigheid geaccepteerd. De hele situatie is zelfs wel poëtisch en wanneer de regen tegen de felle lampen tekent wordt de grimmigheid van de muziek versterkt.
Er bestaat wat onduidelijkheid over wat nu precies ‘An intimate evening with the National’ inhoudt. Bryce grapt dat Matt daar wat rare ideeën over had, maar dat hij het nu niet erg vindt dat het te koud is om de broeken uit te doen. Erg akoestisch is het geheel niet, als dat is wat de verwachting was. De band speelt iets ingetogen, maar immer intens. Het idee van een akoestische avond is overigens door de organisatie geopperd, om geluidsoverlast voor de Bloemendaalse buren zo beperkt mogelijk te houden.
Opvallend zijn de echte oudjes, zoals ‘Lucky You’, maar ook de reguliere nummers binnen de set die iedereen intussen kan dromen krijgen een andere toon vanavond. Een enkele keer stappen de broetjes Dessner de regen in om de ruimte tussen de band en het publiek iets te dichten, maar de locatie lijkt te bepalen dat Matt zich vanavond niet tussen zijn publiek gaat mengen. Zoals het hoort geeft de band tijdens de toegift nog net dat beetje meer. Matt’s schreeuwen in het refrein van ‘Mr November’ is aangrijpend en ‘Terrible Love’ bezorgt kippenvel.
Wanneer we bij het einde van de set zijn aangekomen vindt de oversteek over het water naar het publiek toch plaats. Tijdens ‘Vanderlyle Crybaby Geeks’ bereikt de avond zijn hoogtepunt met Matt die zijn plek tussen de meezingende mensen inneemt, terwijl het stug doorregent en de regen ook de band niet langer spaart. Legendarische avonden vragen soms om een offer van de aanwezigen, maar zelfs deze zondvloed deed het publiek niet afdruipen. The National, Caprera en de weergoden maakten dit tot een onvergetelijke avond.
