A Place To Bury Strangers @ Rotown, Rotterdam

Wanneer de heren van A Place To Bury Strangers het podium betreden – door Rotown gepromoot als “één van de hardste bands uit het alternatieve circuit van dit moment” – is ondergetekende nog wat sceptisch in hoeverre de decibellen een geslaagd optreden in de weg zullen staan. Tijdens de opening, met alleen nummers van Exploding Head, wordt deze vraag al vrij snel beantwoord. Teken aan de wand is wellicht dat zanger en gitarist Oliver Ackermann, gezegend met een weelderige moustache, een eigen bedrijf in effectpedalen (Death By Audio) heeft opgestart waar o.a. The Edge (U2) klant aan huis is. Het geluid is namelijk zuiver en alle partijen zijn goed hoorbaar. De zang is niet heel nadrukkelijk aanwezig en mede doordat Ackermann vocaal wel wat wegheeft van Ian Brown (Stone Roses), krijgt het geheel een lekkere eightiessound, waarbij de referenties natuurlijk Jesus and the Mary Chain en My Bloody Valentine zijn.

Ook de sfeervolle setting draagt bij aan de ervaring, door een haast compleet donker podium met enkel draaiende lichtbundels en projecties op de achterwand. Deze lichtshow begeleidt de nummers op een voortreffelijke manier. Interactie met het publiek is er nauwelijks, maar dat past ook wel bij het shoegazekarakter van de muziek. De enkele keer dat Ackermann van zijn gitaar opkijkt staart hij het publiek indringend aan.

Na het eerste gedeelte met nummers van Exploding Head speelt de band wat nieuwe nummers en werkt langzaam toe naar de (anti)climax; een dertig minuten durende versie van ‘I Lived My Life To Stand In the Shadow Of Your Heart’. De noise die tijdens deze jam op het publiek afkomt is angstaanjagend hard te noemen, waardoor het geluid in een grote brij verzand. Een van de grote pluspunten van APTBS is juist dat ze de grote hoeveelheden distortion en feedback zo uitstekend weten te verenigen met een melodie, iets wat in deze jam compleet afwezig is. Tot slot sluiten de heren af met ‘Ocean’ van hun eerste plaat om vervolgens een voor een het podium te verlaten. Zonder toegift gaan de lampen weer aan en keert ondergetekende, met een voldaan gevoel en geteisterde oren huiswaarts.

Door: Remco Reisig
Fotografie: Daniël de Borger