Het Dour Festival vindt sinds 1989 even buiten het gelijknamige Waalse dorpje plaats, maar het huidige format van vier festivaldagen bestaat pas sinds 2004. Dit jaar heeft het festival weer iets nieuws, namelijk nóg een tent erbij. De afwisseling in het programma is zo mogelijk nóg groter en door de combinatie van grote namen als Cypress Hill, Pulp, Papa Roach en Public Enemy en obscure acts als Neurosis, Flying Lotus en Boris is het programma dit jaar om door een ringetje te halen. Ondanks de mindere weervoorspellingen duiken we goedgemutst (zowel letterlijk als figuurlijk) heel diep het land van onze zuiderburen in. [JZ]
Aftrappen doen we deze editie met Rolo Tomassi. De Club-Circuit Marquee staat absoluut niet vol, het geluid staat slecht afgesteld en het publiek heeft er nog niet zo heel veel zin in. De subtiliteiten van de twee studioalbums komen totaal niet over en zo begint Dour 2011 met een valse start. Een nieuw nummer is dan wel leuk, maar het kan het optreden niet redden. De hemel is inmiddels voor de eerste keer opengebarsten, maar de zomerse klanken van Systema Solar weten de echte hoosbuien op een afstand te houden. Op de weide voor The Last Arena danst men gewoon vrolijk door, het is een kleurrijke zee van heen en weer gaande poncho’s. Dit is niet het geval bij Intergalactic Lovers. De Belgische indie-formatie brengt luisterliedjes in een zoete verpakking en laat de muziek dragen door de schelle, breekbare stem van frontvrouwe Lara Chedraoui. Het viertal speelt zeer strak en de muziek is vooral heel erg ‘lief’ te noemen. [JZ]
Aan sludgeformatie Drums Are For Parades de valse start van Rolo Tomassi goed te maken. De band is afkomstig uit Gent en speelt dus een soort van thuiswedstrijd. Wellicht dat de band daarom op de derde dag van het festival ook nog een tweede set mag spelen. Met hun redelijk toegankelijke, maar toch zeker niet minder spannende sludge weten ze het publiek goed te vermaken. De groep mensen die gehuld gaan in monnikskledij die tegen het einde van de set het podium betreden om de muziek te verrijken met saxofoon en trompetten zijn ook een toegevoegde waarde en geven de band een extra twist die sludgebands vaak missen. Leuke band, maar twee keer is wellicht wat veel van het goede. [NB]
Dat drum & bass populair is op Dour is geen verrassing, maar wanneer we vervolgens zien hoe veel volk er aanwezig is in de balzaal is het toch weer even schrikken. De balzaal is een tent die vorig jaar nog niet aanwezig was en ook beduidend groter is dan de rest van de tenten op het terrein. Toch is hij tot de nok gevuld en staan er ook buiten de tent nog heel veel mensen los te gaan wanneer de heren van Camo & Krooked staan te draaien. De set wordt opgebouwd met een hoop drum & bass remixen van bekende electrohits zoals ‘Show Me Love’ en ‘Pon de Floor’, waarna vervolgens steeds meer mainstream drum & bass en een paar dubstephits worden gedraaid van onder andere Chase & Status en Pendulum. Ook draait het duo nog een nieuw nummer die veelbelovend klinkt en op verrassend veel reacties kan rekenen, maar verder komt er geen eigen materiaal langs. Het is uiteraard behoorlijk veilig en wel jammer om alleen bekende nummers te spelen en geen eigen werk te draaien, maar als je er zoveel mensen mee aan het dansen krijgt kan het moeilijk nog als slechte keuze gezien worden. [NB]
Recentelijk werd bekend dat zanger Frank Carter uit hardcore punkband Gallows stapt. Het optreden op Dour vandaag is een van de laatste shows waar hij nog meedoet. Ondanks zijn “chest ache” geeft Carter nog één keer alles voor het Belgische publiek. Hij hitst het publiek op en spartelt al na twee nummers door de voorste rijen. Halverwege de set komt Eva Spence (Rolo Tomassi) – die het doet met de gitarist van Gallows, Frank’s broer Steph – het podium op om mee te zingen met ‘Black Heart Queen’. Het bandgeluid van Gallows is overigens dik in orde en vet: een wereld van verschil met bijvoorbeeld het eerder genoemde Rolo Tomassi. Nee, Gallows speelt een overtuigende set en deze show is een waardige afsluiting van het tijdperk Frank Carter. Of ze een frontman kunnen rekruteren die aan hem kan tippen, zal nog maar moeten blijken. [MM]
Wanneer we vervolgens klaar staan om het 29 leden tellende I’m From Barcelona te aanschouwen komen we van een koude kermis thuis wanneer we slechts de Franse aankondiger horen vertellen dat I’m From Barcelona verschoven is. Alleen vanwege mijn gebrekkige Frans is het me niet precies duidelijk wanneer de band nou wel komt spelen. Later op de dag komen we ze per ongeluk nog wel tegen op de Last Arena waar ze voor een handjevol mensen hun set afsluiten met ‘We Are Your Friends’. Een grappig gezicht om de 29 man los te zien gaan op het hoofdpodium waar ongeveer net zoveel publiek als bandleden staat, maar helaas kan ik er inhoudelijk niet veel meer over kwijt. [NB]
Aan de zegetocht van Gold Panda lijkt nog geen einde te zijn gekomen. Nadat hij eerder dit jaar nog indruk maakte in Bitterzoet, heeft hij vandaag een prima spot gekregen op Dour. Maar het inkoppen laat hij achterwege. Sterker nog: het is een van zijn minst inspirerende sets sinds tijden. De timing is slordig en hij lijkt compleet niet bij de les te zijn. Net zoals de geluidsman trouwens, want het achterlijk luide basgeluid zorgt ervoor dat andere subtiele, hogere tonen worden overstemd. De tent is bij aanvang vol, maar tijdens het laatste nummer zijn er behoorlijk veel lege plekken. Waren het de zenuwen, of oververmoeidheid? Het kwam er vandaag helaas niet uit. [MM]
Muzikaal hoogtepuntje van de dag wordt gebracht door Kyuss, of beter gezegd Kyuss Lives, want het is niet de originele Kyuss-bezetting waar we mee te maken hebben. In plaats van Josh Homme is het de Belgische Bruno Fevery achter de gitaar, van onder meer Arsenal, die zijn vuige stonerriffs over het publiek gooit. Ook de rest van de band staat echter te spelen als een geoliede machine. John Garcia staat er misschien wat onbewogen bij met zijn karakteristieke zonnebril (die helaas niet bepaald nodig was), maar weet met zijn rauwe stem een perfecte groove te creëren. Ook qua setlist valt er genoeg te genieten met nummers als ‘Gardenia’, ‘Asteroid’ en met afsluiter ‘Green Machine’ zijn er dan ook op meerdere plekken moshpits te vinden. [NB]
In 2008, het doorbraakjaar van Foals, stond het vijftal al op Dour. Vorig jaar greep het Belgische festival mis (het Duitse MELT! had ze in datzelfde weekend wel) maar in 2011 staat de groep er weer. Inmiddels met een tweede album op zak en dusdanig veel ervaring dat zelfs op de automatische piloot de band een volle festivaltent aan kan. Want het optreden oogt vandaag behoorlijk routineus. De nummers worden vlekkeloos uitgevoerd maar echte verrassingen, bijvoorbeeld op de setlist, blijven uit. Maar zelfs op halve kracht pakt de band uit Oxford Dour in. Wat een positieve bijdrage levert aan het optreden is de fantastische lichtshow: bij ‘Miami’ zomers geel/oranje, bij ‘Two Steps Twice’ dieprood en bij ‘Blue Blood’ koel blauw. Zeer binnenkort gaat Foals de studio in voor het derde album. Zullen we een plaats op het hoofdpodium tijdens Dour 2013 maar alvast met potlood reserveren? [MM]
De latin-hiphoppers van Cypress Hill mogen proberen om vandaag The Last Arena in stijl af te sluiten. Het staat er vol, zeer vol voor dit nostalgiemomentje. Want hoe je het ook went of keert; het draait om de oude hits. Niemand die maalt om het vorig jaar uitgebrachte Rise Up, men wil ‘How I Could Just Kill a Man’, ‘Insane in the Brain’ en ‘(Rap)/(Rock) Superstar’ horen. Het publiek krijgt deze nummers en de handjes gaan omhoog. Was het beleefdheid of was het gros van het publiek gewoon net zo stoned als het viertal op het podium? Rappers B-Real en Sen Dog zijn nagenoeg niet hoorbaar, de toegevoegde waarde van DJ Muggs is miniem en percussionist Eric Bobo had beter backstage kunnen blijven blowen. Niemand die weet waar laatstgenoemde zat met z’n gedachten, maar hij helpt het optreden op professionele wijze om zeep. Om dan nog maar te zwijgen over de podiumpresentatie van de twee rappers: twee veertigplussers in drie maten te grote t-shirts die zeer slechte dansjes doen. Dit was gewoon zeer jammer. [JZ]
Laurent Garnier krijgt de tijd in de knusse La Petite Maison dans la Prairie. Maar liefst vijf uur lang mag hij zijn nieuwste project L.B.S. afvuren op de festivalgangers. Garnier begint met techno, schakelt na een uurtje subtiel over op house en daarna weer terug naar techno. De liveset loopt vloeiend door en houdt de tent de hele nacht aan het dansen. Toch zijn het alleen de echte diehards die het tot 05:00 volhouden, want het is slechts dag 1. Dat betekent: op tijd de tent in, want morgen staan onder andere Papa Roach, Mogwai, Pearson Sound en Pulp op het programma. [MM]
Je kunt geen reactie achterlaten.