Eugene Hütz was een van de vele honderduizenden die tijdens de kernramp in Tsjernobyl geëvacueerd werd. Na half Europa te hebben gezien, belandde hij uiteindelijk met zijn familie in New York. Al snel ontmoette de Oekraïner aldaar andere Oost-Europeanen die hetzelfde lot toebedeeld waren. Zo ontstaat een achtkoppig muzikaal gezelschap dat de naam Gogol Bordello draagt. Al snel worden ze opgepikt door het punklabel SideOneDummy (waar ook bands als Flogging Molly en The Gaslight Anthem gecontracteerd staan) en met het tweede album, Multi Kontra Culti vs. Irony treffen ze gelijk doel. Europese bekendheid is een feit. Een tour volgt en drie jaar later volgt het album waarvan de titel eigenlijk alles omschrijft waar de band voor staat: Gypsy Punk. Vorig jaar verscheen dan bij American Records (ZZ Top, The Avett Brothers) de vijfde langspeler, Trans-Continental Hustle.. Dat de band ook in Nederland de nodige fans heeft, blijkt wel uit het feit dat de Melkweg vanavond stijf uitverkocht is.
Zelden werden de halve liters zo vaak getapt als vanavond, zo lijkt. Het bier vloeit rijkelijk en her en der wordt een jointje opgestoken. Er heerst een lekker sfeertje in het Amsterdamse poppodium. Het zeer gevarieerde publiek; we zien rasta’s, lesbiënnes, hipsters en zelfs zakenmensen, lijkt weinig problemen te hebben met het niet al te best afgestelde geluid waarmee de band vanavond kampt. Het is soms net alsof Hütz een zaal verder staat te zingen, zo gedempt klinken de vocalen. Niet dat die vocalen er zo toe doen, het is het feestelement dat de optredens van de Oost-Europeanen zo de moeite waard maakt. Bongo’s, een accordeon, zowel een drumkit als een drumstel, een violist, het podium is net groot genoeg voor het omvangrijke gezelschap en diens attributen.
De performance van het achttal bruist van de energie en vooral de frontman lijkt onvermoeibaar. Gekleed in een driekwart broek met twee verschillende pijpen en met zijn markante snor, zweept hij het publiek – voor zover nodig – continu op, zonder zelf ook maar een woord te zeggen. Hij moet het niet van vloeiende praatjes hebben, maar van zijn enthousiasme, het vuur in zijn ogen als ‘ie weer op het podium mag staan. En hij is niet de enige. Iedereen, van violist tot basgitarist, allemaal staan ze allesbehalve statisch op het podium. Dat dit niet alleen maar positief uitpakt, blijkt wel als de achtergrondzanger en zangeres weer eens meer bezig zijn met mimiek en hun eigen onderlinge toneelstukje, dan met een degelijk optreden neer te zetten.
Het zijn allemaal slechts kleine smetjes op een optreden waarop verder eigenlijk weinig aan te merken valt. In een moordend tempo volgen de hoogtepunten van ieder album elkaar op, waarbij nummers als ‘Immigraniada’, ‘My Companjera’ en ‘Wonderlust King’ zoals verwacht op de meeste bijval kunnen rekenen. Voor mooie luisterliedjes was je vanavond aan het geheel verkeerde adres, kwam je daarentegen voor een fijn Balkanfeestje, dan zat je geramd. De feestband die Gogol Bordello heet, flikt ’t opnieuw.
Gogol Bordello