Dat Jungle By Night haar hand niet omdraait voor een show van het formaat Rotown of Melkweg, of – weliswaar als voorprogramma – Heineken Music Hall, wisten we allang. Dat het negenkoppige (!) ensemble geen zon nodig heeft om een uitstekend zomers feestje te bouwen, bewees het titelloze debuut al. Een debuut waarvan ieder nummer eigenlijk al een improvisatie op zich is. Wat kunnen we dan eigenlijk nog verwachten van deze heren, wanneer ze op het podium staan? Het antwoord wordt snel gegeven: enthousiasme, ritmes die net zo opzwepend als aanstekelijk zijn en een enorme lading aan instrumenten. Binnen enkele minuten heeft het kleine groepje mensen voor de Mixed Main zich vele malen vermenigvuldigd. Het Amsterdamse gezelschap krijgt zo de aandacht die het verdient en weet de spanningsboog van begin tot eind constant te houden. Iets dat best een prestatie genoemd mag worden wanneer je een uur lang met enkelen alleen instrumentatie moet zien te vullen. Jungle By Night bewijst al vroeg op de middag waarom ze gezien worden als een van de revelaties van 2011. Een uitstekend optreden.
De DJ Thomás Goethals, beter bekend als The Flexican en Sef kenden elkaar natuurlijk al van hun tijd bij Flinke Namen, waar eerst genoemde het hiphopcollectief van de nodige beats en producties voorzag. Voor feesten en partijen stelt het tweetal zich beschikbaar als ‘The Flexican Ft. MC Sef’, waarbij Sef dus de – veelal vrij ondankbare – taak van het opzwepen van het publiek op zich neemt. De set van de Nederlands-Mexicaanse DJ is, zoals viel te verwachten, van top tot teen doorspekt met de betere hiphop van zowel binnen- als buitenland en opent met Kanye West. The Flexican draait strak, geconcentreerd en doet geen gekke dingen. Je zou de organisatie kunnen fêteren met het feit dat deze ‘gok’ goed uitpakt, maar eigenlijk is het ook niet zo verwonderlijk. Niet voor niks is Goethals’ ster tegenwoordig ook al snel rijzende in de Verenigde Staten, waar hij dan ook veel tijd doorbrengt. Tel daarbij op dat het House of House-podium zoveel verschillende mensen trekt dat deze hiphopset het eigenlijk welhaast goed moét doen en de felicitatie kan alweer richting de prullenbak. In een set van anderhalf uur komt eigenlijk alles voorbij dat een mooi feestje bouwen mogelijk maakt en zo geschiedt.
Samen met Krystl (zondag) vallen er met Handsome Poets twee 3FM Serious Talents te noteren op de line-up. Niet geheel toevallig is de publieke radiozender co-sponsor van het festival. Om een oordeel over het optreden van de jongemannen te vellen, zijn twee nummers eigenlijk genoeg. Het trucje van zanger Tim van Esch, zo eerlijk mogelijk overkomen met een zo gemaakt mogelijke lach, is leuk voor een optreden, maar niet wanneer je meer dan 60 festivalshows in een jaar doet. Dan kun je er donder op zeggen dat het overgrote deel van je publiek al een keer elders gezien hebt en moet je de focus misschien toch eens op de uitvoering leggen, in plaats van op hoe leuk je het allemaal overbracht. De Poets moeten het tenslotte ook niet echt hebben van de kwaliteit van hun liedjes. Het is leuk materiaal, luistert aardig weg (wat wil je, het is pop), maar is niet dragend genoeg om een degelijk optreden neer te zetten. De band moet snel op zoek naar een nieuwe impuls, anders zijn ze net zo snel weer vergeten als dat ze opgekomen zijn.
Ook al is Gers Pardoel zijn strepen in de Nederlandse hiphopscene in een oorlogstempo aan het verdienen (‘Broodje Bakpao’, ‘Ik Ga Hard’, single ‘Morgen Ben Ik Rijk’), de Spiegeltent is allesbehalve vol wanneer de geboren Brabander aan zijn halfuur of fame begint. Een van de grootste voordelen van Pardoel is zijn stem en – in het logische verlengde daarvan – zijn fantastische flow. Tel daar enthousiasme, sterke lyrics en vlammende producties bij op en het plaatje is compleet. Al crowdsurfend spit hij de eerste lines van ‘Money en de Faam’ en eenmaal terug op het podium stuitert hij van links naar rechts. ‘Killer’ is zo’n nummer waarbij de invloed van een van de meestgevraagde producers van het moment, Reverse, duidelijk hoorbaar is. De zwaar elektronische beats vermengd met de sterke lines laten de, inmiddels volgelopen, hiphoptempel van Solar beven. Pardoel rapt “Ik ben net als Godzilla / al die shows kom ik killen” en daar is geen woord van gelogen. Pure klasse.
Eigenlijk kan 2011 al nooit meer stuk voor De Jeugd van Tegenwoordig. Album De Lachende Derde werd (en wordt) overladen met positieve kritieken, het viertal laat een volwassener geluid horen en draagt die volwassenheid ook on stage uit. Ondertussen verkopen ze avond op avond uit en zijn ze op welhaast ieder festival te bewonderen. Het vele touren lijkt dan ook een beetje z’n tol te hebben geëist, want zo scherp en gretig als ze aan het begin van de tour oogden, zo mat en verplicht komt het ditmaal over. Misschien helemaal geen verkeerde gedachte om het eens rustig aan te doen, met de Sziget-show van volgende week in het achterhoofd, maar het iets minder laten blijken, was wel verstandig geweest. Maar ook voor De Jeugd geldt dat het gros van het publiek ze al een keer eerder en naar alle waarschijnlijkheid dus ook beter gezien heeft. Schaden zal het ze in ieder geval niet, dus we laten ze er maar mee wegkomen. Voor deze keer.
Electropunk, zo wordt Goose in het programmaboekje omschreven. En misschien is dat wel de beste benaming om onze zuiderburen mee te beschrijven. Beide genres staan garant voor een uitzinnige menigte en dat is vanavond weinig anders. Ook al krijgt het festivalpubliek in Roermond te maken met de eerste noemenswaardige bui van de dag, los gaat het zeker. De in overvloed aanwezige synthesizers maken het toegankelijk voor een breed publiek en de Belgen krijgen de handen dan ook veelvuldig (lees: continu) in de lucht. Zanger en spil van de band Michael Karkousse zegt gedurende het optreden vrij weinig tot niets, maar desondanks heb je het idee een onderdeel ervan te zijn. Het voortdurende gestuiter van Karkousse werkt aanstekelijk en het is dan ook een hele opgave je benen stil te houden. Het enige minpuntje is dat het een beetje routinematig oogt en ook klinkt, Goose rolt al het hele festivalseizoen op deze manier. Maar ach, wanneer het op deze manier uitpakt, hoor je daar niemand over.
De Tilburgers van Boef en de Gelogeerde Aap doen het verrassend goed. Verrassend omdat de rauwe beats van Boef toch vrij vernieuwend zijn, helemaal in Nederland. De rapkunsten van de Aap hebben ook iets unieks, waardoor dit tweetal een ontzettend eigen geluid heeft gekregen. Het bij Top Notch gereleasede album Wij Zijn bleek al een verdienstelijke klapper in de Nederlandse hiphopwereld, maar live bewijzen de twee nog veel meer te kunnen. Het is bewonderenswaardig hoeveel publiek naar de Spiegeltent getrokken is om de act te zien, in aanschouw genomen dat ze eigenlijk pas sinds een jaartje zijn doorgebroken. Maar de aandacht is meer dan terecht, ze geven het publiek waar ze voor komen: droge, strakke hiphop met unieke dubstepgeoriënteerde beats, die ook nog eens ijzersterk uitgevoerd wordt. Het is een formule waar Boef en de Aap wel eens nog heel veel meer furore mee zal kunnen maken, helemaal vergezeld door liveshows van deze kwaliteit.
Je kunt geen reactie achterlaten.