Twelve

(Dutch Filmworks) Nick McDonell was 17 toen hij het boek Twelve schreef; kort gezegd een verhaal over rijke, verveelde tieners die verdwalen in de wereld van drugs. McDonell wist perfect te omschrijven wat er gebeurt in de hoofden van zijn leeftijdsgenoten en het boek kreeg dan ook vele positieve kritieken. In 2010 besloot de toen 70-jarige Joel Schumacher om het boek te verfilmen. Of hij zich zo goed kon verplaatsen in de personages is nog maar de vraag…

In Twelve staat White Mike (Chace Crawford) centraal. Sinds de dood van zijn moeder gaat hij niet meer naar school, maar dealt drugs. Zelf moet hij niets hebben van het spul waar met name zijn oudere schoolgenoten, een stel verwende rijkeluiskinderen, gebruik van maken. Wanneer er een nieuwe drug (Twelve) opduikt, wat White Mike absoluut niet wil dealen maar wat wel te verkrijgen is via de harde dealer Lionel (Curtis Jackson/50 Cent), vallen zijn leeftijdsgenoten in een steeds dieper gat.

Twelve trapt af met een introductie over White Mike, vertelt door voice-over Kiefer Sutherland. Dit is meteen een van de grootste ergernissen van de film. Sutherlands’ monotone, saaie stem is irritant en daarnaast voegt dat wat hij vertelt niet heel veel toe. Het gene dat hij vertelt had ook op een andere manier in de film verwerkt kunnen worden. Naast de kijk op het dealers leven van White Mike, gunt Twelve met name een kijk in het leven van een stel arrogante, egoïstische, eendimensionale tieners uit de bovenklasse van Manhattan. Deze personages en hun verhaallijnen zijn stuk voor stuk cliché en nietszeggend en zorgen voor een platte, lege en ongeïnspireerde film.

Is er dan niets goeds te zeggen over Twelve? Jawel. Gossip Girl-acteur Chace Crawford doet erg zijn best om een overtuigende rol neer te zetten en slaagt hier ook zeer aardig in. Jammer genoeg moet hij regelmatig scenes delen met de ongeïnspireerde 50 Cent of vervelende personages zoals de rijke, bitchy Sara Ludlow (Esti Ginzburg) die gewend is om alles te krijgen wat ze wil. Er is een acteur die boven de rest uitspringt en dat is Rory Culkin. Culkin speelt de onzekere deurmat Chris, die zich compleet laat inpalmen door Sara. Culkin weet zowaar een geloofwaardig personage neer te zetten, waar de kijker zich in kan verplaatsen.

Waar Nick McDonell een realistisch, angstaanjagend verhaal schreef over tieners die de weg kwijt raken door hun drugsgebruik, schotelt Joel Schumacher ons een film voor die geen moment overtuigt en waarmee je je niet kunt identificeren. Dat laatste is iets wat Schumacher zelf waarschijnlijk ook niet kon, in eerste instantie door het enorme leeftijdsverschil tussen hemzelf en de personages.