Het zijn Hollandse luchten die boven het West-Vlaams Heuvelland voortjagen. Donker en dreigend. Een onheilspellend decor voor alweer de 37e editie Dranouter. Het tweede jaar dat de aanduiding “folk” van het affiche is verdwenen. Toch vertelt de programmering dat de liefde voor folk voelbaar aanwezig is. De folder leert ons dat “traditie moet leven, botsen en groeien naar een nieuwe toekomst”! De toekomst van de roots, de muzikale bronnen van toekomst. Maar daar gaan we de komende drie dagen ongetwijfeld achter komen. Terwijl we naar het terrein lopen en de tenten in het dal al kunnen zien breekt de zon door….een voorteken?
Zule Max opent in de Kayam met Latijns Amerikaanse klanken. Een groep opgestart door de Cubaanse Zulema, opgeleid in Cuba en die haar Meester in de Muziek aan het Antwerps Conservatorium behaald heeft. Een all-ladies band van zeker 13 zeer energieke dames die de grote tent omtoveren tot een Caribisch paradijsje. Voortreffelijke presentatie, zeer toegankelijk en aanstekelijk. Dat het soms een klein beetje rommelig klinkt is deze band met zoveel muzikanten natuurlijk onmiddellijk vergeven. En met hun collectief enthousiasme is het eerste uurtje Dranouter een warme binnenkomer.
Zule Max
Eva Deroovere is in het Nederlandstalige gebied geen onbekende. Een zeer ondernemende muzikante met een hele staat van dienst. Vorig jaar stond ze op Dranouter in het programma rondom het verjaardagsfeestje van Willem Vermandere en dit jaar op voorspraak van Luka Bloom met eigen band op het hoofdpodium. Het publiek verleende een luisterend oor en was in groten getalen naar de Kayam gekomen. Kleinkunst op een groot podium.
Eva Deroovere
Jan de Smet (De Nieuwe Snaar) en Walter Poppeliers (voormalig bassist van Wannes) verzorgen op verzoek van de organisatie een eerbetoon aan de Antwerpse bard Wannes van de Velde. Dit naar aanleiding van het verschijnen van de Wannes Live box. Een uurtje muzikale geschiedenis voor een publiek dat grotendeels nog niet geboren is ten tijde van het ontstaan van de meeste liedjes. Publiek geniet en luistert ademloos. Gezellig rustpuntje.
Jan de Smet en Walter Poppeliers
Salvatore Adamo mag Dranouter op zijn conto bijschrijven. Omringt door zijn muzikanten pakte Salvatore met zijn kenmerkend hees en rafelig stemgeluid de Kayam in. Een bonte verzameling fans doet zich tegoed. Dat “bont” is wat Dranouter zo apart en leuk maakt. Na drie nummers sneeuwt het al (tombe la neige) en het meezinggehalte blijft hoog. Halverwege krijgt hij op eigen verzoek hulp van Daan. Het publiek reageert nog enthousiaster.Een ikoon van het Belgisch entertainment aan het werk te zien is een aangenaam verpozen. InchAllah!
Salvatore Adamo
The Webb Sisters vormen overduidelijk het folk aandeel op Dranouter. Iets folkier is er niet. De zusjes hebben vorig jaar met Leonard Cohen getourd als backing vocals en zagen dus Belgie voor de tweede keer vertellen ze ons. Twee bevallige meisjes met een harpje en gitaartje en zoetgevooisde liedjes. Publiek in de clubtent was voor de zusjes gekomen en genoot stilletjes.
The Webb Sisters
En ineens zijn ze daar: Gabby young & Other Animals. Een buitengewoon extravagant muzikaal circus rondom Gabby Young, een klassiek geschoolde zangeres die (gelukkig voor ons) andere paden ingeslagen is. Een genoegen om te zien en om naar te luisteren. Een mix van Balkan brass, jazz, bigband, dixie in een pittig akoestisch sausje. De vocale kwaliteiten van Gabby zijn ongekend en samen met haar achtkoppige band zet ze de clubstage op haar kop. Ze worden niet teruggeroepen of teruggeklapt maar teruggezongen wat de band ook zichtbaar ontroert. Aanrader.
Gabby young & Other Animals
Ben l’Oncle Soul is de knaller van de dag. Strakke soul en een feest om naar te kijken. Ben maakt werk van zijn publiek en heeft hij zijn publiek eenmaal in zijn greep dan laat hij ze niet meer los. Entertainment van hoog niveau. Een geweldige band met stevige blazerssectie en soulwiegende backingvocals die trouwens vaker voor dan “back’ te vinden zijn en een groot aandeel hebben in het entertainmentgedeelte. Met de schijnbaar onvermoeibare Ben komt de Kayam eindelijk op stoom.
Ben l’Oncle Soul
The Boney King of Nowhere is een leuke verassing in de clubtent. Jonge muzikanten met een heel eigen sound. Het lijkt of deze jongens het leed van de hele wereld op hun schouders nemen getuige het veelvuldig gebruik van de mineur toonladder. De groep heeft zojuist een tweede album uit ‘Alas My Love ‘ geproduceerd door Koen Gisen.Bram Vanparys en zijn band zet een prachtig optreden neer en terecht vroeg de enthousiaste clubstage om meer. Waarschijnlijk de vrolijkheid tot het laatst bewaard want dit nummer staat aanvankelijk in majeur maar het slotakkoord is toch weer mineur. “Alas”.
The Boney King of Nowhere
De Hoquets is een internationaal trio met als thuisbasis Brussel. Een trio prettig gestoorde muzikanten die gebruik maken van niet alledaagse instrumenten. Alles wat ze gebruiken is zelfgemaakt en ziet er op het podium fragiel en breekbaar uit. Het duurt vanavond even voor de techniek alles, zonder ongelukken te veroorzaken, vastgeschroefd heeft maar het is het wachten meer dan waard. Een oorverdovend verwarmend optreden van drie “idioten” die funk, rock en kleinkunst tot een zeldzaam eigen samenhang weten te smeden. Onthouden: de Hoquets.
De Hoquets
Ozark Henry het alter ego van Piet Goddear uit het nabijgelegen Kortrijk komt samen met zijn nieuwe band de vrijdag feestelijk afsluiten in de Kayam. Hij heeft net een nieuwe plaat uit “Hvelreki” waarvan hij maar liefst zes stukken vanavond speelt. Stevig rockend, soms gevoelig, maar altijd eigenzinnig schotelt hij het publiek een buitengewoon Ozark Henry uurtje voor. Een publiek dat zichtbaar geniet. Een waardige afsluiter van deze mooie vrijdag.
Ozark Henry
Leisure Society
Sfeer