(Album – Interscope/Universal) Sinds de reünie van Limp Bizkit heeft de band alweer drie keer in Nederland gestaan. Van de kleine setting in de Effenaar naar een tweetal optredens in de Heineken Music Hall, waarbij tijdens de tweede show eindelijk het meeste werk van het langverwachte album Gold Cobra werden gepresenteerd.
Op papier is dit album de keiharde comeback van de band, vanwege de terugkeer van Wes Borland en na het lange wachten sinds The Unquestionable Truth (Part 1). De band had er altijd al een handje van om lange albums te maken maar zonder alle bonusnummers duurt deze “slechts” vijftig minuten. En Gold Cobra is precies geworden wat je ervan dacht. Legio fans zullen in de hardere nummers als ‘Gold Cobra’ (een uitstekende keuze als eerste single), ‘Shark Attack’ of ‘Shotgun’ precies de juiste dosis agressie vinden die ze zoeken, gecombineerd met de teksten van Durst die je vaak met gefronste wenkbrauwen aan zal horen (zeker als je beseft hoe oud deze meneer ondertussen is). Zij slikken de matige tweede helft waarop eigenlijk alleen ‘Walking Away’ interessant is, maar waarop weinig missers staan (met uitzondering van ‘Autotunage’, hoewel dat nummer als grap gezien moet worden).
De andere groep luisteraars hoort in de eerder genoemde harde nummers geen terugkeer naar vroeger maar een imitatie. ‘Shark Attack’ is bijvoorbeeld een ‘Break Stuff’ 2.0, qua opbouw en gitaarwerk een stevige kopie voor een succesnummer. En aangezien deze groep dat al snel terug kan horen in meer nummers op het album is de balans zoek en vervalt de tweede helft naar een nog lager niveau.
Kritisch bekeken heeft de band weinig verkeerds gedaan, maar de creativiteit is ver te zoeken en zelfs met de originele line-up klinkt de band niet zo imposant meer als tien jaar geleden. Gecombineerd met meer matige nummers dan echte knallers kom je dan op het onderstaande cijfer uit.
Je kunt geen reactie achterlaten.