Vroeg op om de auto, die we ‘s nachts om 3 uur (9,5 km lopen naar bed) niet uit de klei konden krijgen, op te halen. Dus wederom 9,5 km lopen onder een bleek zonnetje. Auto stond er nog en verplaatst naar veiliger gebied. Het festivalterrein is redelijk droog en de Hollandse wolkenlucht met fel blauwe afwisseling is weer terug. Op een enkel buitje na zullen we het droog houden. Vandaag gaan we zeker voor Zjef Vanuytsel en Katzenjammer en laten ons verassen door alles wat we tegenkomen.
Zjef Vanuytsel,Vlaanderen’s meest populaire chansonnier uit de 70er jaren, verzorgt vroeg in de middag de opening in de Kayam. Met een uitgebreide band waaronder zelfs een heus strijkkwartet wordt Zjef’s optreden op Dranouter een ware zegetocht. Opvallend is de opbouw van het publiek. Veel van hen waren nog niet geboren toen Zjef zijn hoogtijdagen vierde in de 70er jaren maar ze zingen elk liedje mee. Het sluitende bewijs dat Zjef Vanuytsel onderdeel is van alle generaties Vlamingen van 2 tot 82. Het publiek vroeg na de eerste toegift nog om de “zotte morgen” maar meer tijdsoverschrijding liet de organisatie niet toe. Een bijzonder optreden van een bijzondere Vlaming.
Katzenjammer stond in 2009 al op Dranouter in de clubtent. Toen schijnt de victorie begonnen want sinds die tijd is Katzenjammer booming. We zien een kolderiek, hoogst muzikaal optreden van de dames Anne Marit, Marianne, Solvieg en Turid. Instrumentwisseling, mimiek, kleding, tempo, presentatie doen z’n werk want het publiek staat blij verrast te kijken en luisteren. Vooraf nog bedenkingen gehad of Katzenjammer wel geschikt zou zijn voor het grote podium maar die vrees was ongegrond. Het zot kwartet weet een bomvolle tent tot in de kleinste hoekjes te bereiken. En namens de volle tent zeggen wij: “ een onvergetelijk optreden”.
C.W. Stoneking groeit op in een commune van Aboriginals in Australië waar hij kennismaakt met de platencollectie van zijn Amerikaanse vader die voornamelijk bestond uit Delta- en Chicago blues. Hij is meer dan een bijzondere verschijning. Hij beheerst het zwarte delta idioom van de eerste muziek van Amerikaanse neger ten volle. Alsof je door de tijd reist. Fantastische blazers brengen je in het Chicago met de eerste cityblues. Alsof je de geschiedenis van de zwarte Amerikaan live meemaakt. CW gebruikt ook folk en country invloeden en de mix daarvan samen met zijn prachtig witte outfit en onderkoelde presentatie zijn een onvergetelijk moment in de clubtent. In de gaten houden deze jongen!
Oi Va Oi is een band uit London met een joods, Oost-Europese achtergrond. Er klinkt Klezmer en Balkan invloed door die tegelijkertijd ingebed wordt in Dance. Voorwaar een aparte band die achteraf misschien beter af geweest was in de clubtent. De zangeres is een prachtige verschijning die meer dan genoeg in haar mars heeft om zo prachtig te zijn en de violiste wedijvert in schoonheid met haar virtuoze spel. Oi Va Oi is een verdraaid interessante groep die (nog) niet krijgt wat ze verdient.
Luka Bloom heeft eigenlijk 2 nationaliteiten. De Ierse en de Vlaamse zouden we kunnen zeggen zo vertrouwd is België met zijn muziek. Dranouter kent hem al jaren. Hij draagt als gastprogrammeur ook zijn steentje bij aan Dranouter 2011 met zijn keuze voor o.a. Geppetto & The Whales en Eva Deroovere. Luka weet hoe hij met een publiek om moet gaan en dat publiek laat het zich welgevallen. Nog leuker is het al de Ierse groep Sanas mee gaat doen. Het lijkt een goed idee om die samenwerking met regelmaat te continueren. Brengt toch meer leven in de brouwerij. Publiek is heel tevreden.
Dranouter ziet Milow als brenger van folk met akoestische popelementen. Ik zie hem toch meer als een popartiest met akoestische folkelementen. Terecht waanzinnig populair in België en het publiek is op voorhand in de 7e hemel. Hij zet samen met zijn band een gedegen set neer. De Kayam gaat uit zijn bol en iedereen krijgt waar men voor gekomen is. Milow is groot in België en dat is niet onverdiend.
Ben Harper is geen onbekende in het Nederlandstalig gebied. Deze singer-songwriter toerde al vele keren door de lage landen. Deze geëngageerde muzikant komt met band naar Dranouter en gaat het festival afsluiten. Hij zet in met z’n handelsmerk de slide gitaar en de herkenning is compleet als zijn breekbaar emotioneel stemgeluid de Kayam instroomt.Het is een stevige set waarbij de techniek de grenzen van de installatie opzoekt maar een waardige afsluiter van Dranouter 2011. Minpuntje is het feit dat alle fotografen een “wurgcontractje” moeten ondertekenen alvorens te mogen fotograferen bij de frontstage. Misschien een uitwas van de zoveelste VS burger die denkt alles te moeten en kunnen controleren. Om die reden geen foto’s….maar even googelen en je vindt 2,5 miljoen afbeeldingen……..
Epiloog,
Traditie moet leven, botsen en groeien naar een nieuwe toekomst! De toekomst van de roots, de muzikale bronnen van toekomst. De traditie van 37 jaar Dranouter staat op geen enkele manier de ontwikkeling in de weg die nu gaande is. Het gaat immers om de muziek ,de muzikale bronnen, de roots. Bij bijna elke muzikant op dranouter 2011 zijn de muzikale bronnen terug te vinden op lokaal of cultureel gebied. Moddi met zijn roots boven de poolcirkel in Noorwegen, CW Stoneking en de klank van de broeierige Mississippi en het stadse Chicago, Oi Va Oi met Joodse en Balkan roots, Ben Harper met de slide gitaar van de Delta blues en ga zo maar door. Nee, het woord Folk is er dan misschien af maar de Muziek is nooit weggeweest.
