(Album – Roadrunner Records) Trivium is een typische love it or hate it-band: terwijl de liefhebbers ermee weglopen, wordt de band uitgekotst door de haters. Want noem het geniaal, noem het goedkoop, maar de combinatie van nieuwerwetse metal(core) met old-school metal (inclusief thrash-metal invloeden!) verkoopt goed. De vormgeving van deze combinatie verschilt per album, waardoor de sound telkens nét weer anders uitpakt. Nieuweling In Waves is geen uitzondering.
Met het vertrek van drummer en bandoprichter Travis Smith gooien de mannen het over een andere boeg. Mede door het snelle voetwerk van Smith klonk Trivium op voorgangers The Crusade en Shogun meer en meer richting trashmetal, maar met vervanger Nick Augusto is het tempo ietwat naar beneden geschroefd. Een nadeel van de steeds maar weer wisselende sound, was dat de band ook op een album nooit echt één lijn wist te trekken. Omdat elk album z’n typische uitschieters had, zowel naar boven als naar beneden, was er nooit sprake van cohesie.
Ondanks dat de sound van In Waves niet op elk nummer gelijkwaardig is, weet het viertal wel meer een constant niveau te halen. Het gevaar hiervan is echter dat het niveau té vlak kan zijn. Trivium trapt in deze valkuil, want door dit vlakke niveau zijn er wel heel weinig uitschieters, waardoor het album niet echt blijft hangen. De grootste handicap is het vocale werk van frontman Matt Heafy. De cleane partijen zijn extreem eentonig en voelen bij vlagen zelfs ge-finetuned aan, terwijl z’n duistere metal grom wel heel erg onnatuurlijk klinkt.
De productie is prima, maar de sound voelt soms op een onnatuurlijke manier wel erg radiovriendelijk aan. De catchyness is goed, zo heeft de combinatie van introtrack ‘Capsizing The Sea’ en de titeltrack het in zich om een livefavoriet te worden, maar echte anthems ontbreken op deze vijfde plaat. Ook qua lengte van de afzonderlijke songs is het erg ‘vriendelijk’: bijna alles klokt in onder de vijf minuten, waardoor er geen sprake is van lange tracks. Op dit album dus geen bijna twaalf minuten durende afsluiter, helaas.
Gelukkig is er wel spanning op het album te vinden, zo is het riffwerk in ‘Caustic Are The Ties That Bind’ erg secuur en zijn de solo’s in ‘Built To Fall’ behoorlijk heavy. Daar staat tegenover dat Trivium met In Waves vooral een erg veilig album heeft afgeleverd. In verhouding met de vorige platen boekt de band met dit album de minste progressie, maar het geeft de haters de ruimte om hun mening te herzien. Of dit een slimme zet is moet de toekomst uitwijzen, maar dat de mannen de ‘durf’ hebben om gas terug te nemen is in ieder geval alvast een pluim waard.
Je kunt geen reactie achterlaten.