De muzikanten die vanavond in de kelder van Dynamo zullen aantreden zijn niet de minsten. In de promotekst staan bandnamen als Biohazard, Type O Negative en Life Of Agony vernoemd als werkgevers. Nu zullen we Type O Negative niet snel meer live zien, gezien Pete Steele weer dood is en nu toch aardig definitief. Daarom leuk dat Dynamo de nieuwe bandjes van deze heren neer gezet heeft in een heel klein zaaltje.
Het duurt een tijdje, maar wanneer de zaal vol gestroomd is en de tap ook wat vlugger begint te lopen, komen de heren van A Pale Horse Named Death het podium opgeklauterd. Er wordt gestart met ‘To Die In Your Arms’, wat een zwaar donker nummer mag heten met ferme gitaarpartijen. Niet echt overtuigd zijn de vocalen, wat misschien wel te verklaren is. Sal Abruscato heeft zijn carrière vooral doorgebracht op een krukje achter de drums en wel voor bands als Life Of Agony en Type O Negative. Het bandje is helemaal zijn eigen ding en een donkere romanticus zit in de beste man verscholen met My Dying Bride achtige titels als ‘As Black As My Heart’.
Gelukkig komt met vlagen wat meer kracht achter de zang, wat bij ‘Devil In The Closet’ wel voelbaar wordt aan de atmosfeer. De band heeft nog meer ervaren mannen in de opstelling. Drummer John Kelly van Type O Negative gaat een lange zit tegemoet, gezien hij ook in de tweede acte de drumvellen mag beroeren. Ook Bobby Hambell van Biohazard is natuurlijk een bekende. De band speelt in een donkere zaal die uitverkocht is en daar lijken de heren toch nog wel blij mee te zijn. Lampen aan is dan weer helemaal niet gewenst en zorgt voor een hoop gevloek vanaf het podium. Op het laatste nummer ‘Bathe In My Blood’, klinkt de band nog even in topvorm. Of het de laatste show van de tour is of het kleine zaaltje, dat weten we niet, maar erg imposant was dit dode paard niet.
Seventh Void heeft hele andere plannen en een iets vrolijker geluid omarmt dan de voorgangers. Drummer John Kelly zal ondertussen wel van bezwete kruk afglijden, maar gaat met veel enthousiasme door. Ook gitarist Matt Brown, die samen met Sal de brein achter A Pale Horse Named Death is, speelt mee in dit ensemble.
Twee jaar geleden brachten de vier hun debuut uit, Heaven Is Gone, van wat een side project leek van Type O Negative met Kenny Hickey op vocals. Na de dood van Pete Steele gingen de heren dus hier maar mee verder. Dat doen ze zeker niet slecht en scheppen een dik stadiongevoel. Een doom vibe met dikke riffs die als donderstormen over de zaal trekken. Het gedrag van de band op het podium doet ook grootser aan dan de kleine kelder van Dynamo. Al met al een optreden met veel meer vuur en enthousiasme dan de voorgaande band. Desondanks een avond genot voor de fans van Type O Negative, die zo toch nog een beetje hun band te zien krijgen.
Fotografie: Paul Verhagen – www.AchromeMoments.nl