Lowlands 2011: Dag 1

Een rij van opgetogen Lowlands bezoekers vormt zich al vroeg op de donderdag. Terwijl sommige mensen hun tenten opzetten en uitkijken naar de komende dagen vol goede muziek, speelt zich een drama in Hasselt af. De organisatie van Lowlands zal meerdere malen stilstaan bij wat Belgisch broertje Pukkelpop heeft doorgemaakt. De veiligheidsmaatregelen worden in de komende dagen aangescherpt en het weer nauwlettend in de gaten gehouden. Hoewel er af en toe een bui voorbij komt en vooral op zondag relatief veel regen valt, wordt de situatie nooit gevaarlijk en gaat Lowlands een gemoedelijke tijd tegemoet.

Op vrijdagmiddag kruipen de meesten nog fris en redelijk uitgerust de tenten uit. De zon schijnt voluit wanneer de eerste mensen voet zetten op het festivalterrein. Zij die op de informatie in het programmaboekje afgaan, kijken vreemd op wanneer niet Foster the People, maar Fucked Up het festival in de India opent. Iets meer rughaar en iets minder shirt om het lijf dan waar fans van FtP op hadden gehoopt, maar objectief genomen heeft hier een goede ruil plaatsgevonden. Frontman Pink Eyes (Damien Abraham) doet in zijn idiote maniertjes denken aan Les Savy Fav’s Tim Harrington. Hij beseft zich al snel wat voor mogelijkheden een snoerloze microfoon met zich meebrengt en haalt de show na één nummer van het podium af om offstage verder te gaan. Hij drukt mensen uit het publiek tegen zijn zweterige, zachte borst en weet met zijn grote, vriendelijke reus imago bijna iedereen te enthousiasmeren. Hoewel het voor Pink en de mensen die in een kring om hem opgesteld staan een goede actie lijkt, voelt de rest van de band weinig liefde, aangezien het publiek met de rug naar het podium gekeerd staat. Feit blijft echter dat de band in zijn geheel voor die unieke sound verantwoordelijk is, waarbij hardcore vocalen op een prettige manier samengebracht worden met indie harmonieën. Juist daarom getuigt het van weinig respect voor de overige leden om als zanger het grootste deel van de tijd tussen het publiek door te bewegen en op die manier alle aandacht naar zich toe te trekken. Ondanks deze egotrip en de blootstelling aan het naakte torso van Pink Eyes is Fucked Up de ideale opener van het weekend, uitblinkend in energie en kwaliteit. [MR]

Fucked Up

Joan as Policewoman zit middenin haar set wanneer een deel van de mensen rustig richting de Charlie wandelt om de nieuwe folk belofte te zien. Dry the River was voor een deel van dit jaars London Calling bezoekers een zeer gelukkige vondst. De jonge, Londense band bestaat slechts iets meer dan een jaar, maar heeft in deze korte tijd al bijzonder veel bereikt. De jongens zijn door ieder festival dat ertoe doet geboekt, zonder dat er ook maar een album uit is. Dit leidt ertoe dat DtR onafgebroken tourt en in de rustige weken op en neer naar de VS vliegt om in het huis van producer Peter Katis (Interpol, The National) het album te voltooien. Als het om nieuw talent gaat verspreidt het woord zich snel en dat blijkt wanneer voor aanvang van de show de Charlie al goed vol staat. Single ‘No Rest’ wordt met vuur gebracht en de emotionele uithalen van frontman Peter Liddle bezorgen oprecht kippenvel. De band excelleert in de verfijnde dynamiek die voortkomt uit een even grote liefde voor harmonieuze folk als voor hardcore punk. De nummers zitten goed in elkaar en dat de jongens talentvol zijn is overduidelijk. De kalmte in de ogen van de bandleden verraadt dat ze zich beseffen dat het hen voor de wind gaat en dat dit enkel nog kan groeien. In september staat Dry the River nog in de Bitterzoet, maar dit zal waarschijnlijk de laatste keer zijn dat de band zo’n kleine zaal speelt. Het album wordt in het nieuwe jaar verwacht en zal ongetwijfeld goed worden ontvangen. [MR]

Joan As Policewoman

Het eerste optreden van de Grolsch wordt gegeven door Fitz and the Tantrums. Doordat alle Lowlands bezoekers tegelijkertijd besluiten het festivalterrein te betreden, staat een deel van de mensen nog ongeduldig in de rij te trappelen, wanneer de band al is begonnen. Frontman Michael Fitzpatrick zwiept zijn lok van links naar rechts tijdens het zingen van verschillende soulnummers, die bijna allemaal een catchyness bezitten die vraagt om meeklappen en met de heupen wiegen. Een belangrijke bijdrage wordt geleverd door Noelle Scaggs, die als een echte souldame met haar vocalen en enthousiaste dansjes het publiek opzweept. Fitz and the Tantrums bespeelt het publiek op eigenzinnige wijze en speelt verschillende nummers van hun debuutalbum Pickin’ Up The Pieces. Zo worden de titeltrack en ‘L.O.V’ gespeeld, en ook de ietwat slordige cover ‘Sweet Dreams’ van Eurythmics kan rekenen op goedkeuring van het publiek. Tot slot wordt de hit ‘Moneygrabber’ ten gehore gebracht, waarbij Fitzpatrick het publiek tot achter in de tent op de hurken krijgt. Fritz and the Tantrums speelt een leuke show en brengt een opgewekt begin van de dag. [CK]

Anna Calvi

Terug in de India is de prachtige verschijning Anna Calvi bezig aan een broeierige set. Calvi is in het afgelopen jaar al een aantal keer eerder in Nederland geweest, maar de drukte in de India laat zien dat men nog niet op haar  is uitgekeken. Ze kan zich makkelijk meten met de betere gitaristen van het moment, maar zij heeft op hen voor dat rode lippenstift haar wél staat. Tussen de nummers door maakt zij een lieve, verlegen indruk, maar de nummers worden met veel passie gebracht. Dit maakt haar een boeiende artieste, die alle ogen op zich gevestigd houdt. De kracht in haar spel doet denken aan de vroege jaren van PJ Harvey. Dit is vooral hoorbaar in ‘Love Won’t Be Leaving’, waarin de snijdende gitaren voor dat fijne, scherpe randje zorgen. Met ‘Jezabel’ laat ze horen hoe ver haar stem reikt en het publiek beantwoordt dat met een welverdiend, hard applaus. Zoals het er nu naar uitziet ligt er een mooie en lange carrière voor Anna Calvi in het verschiet en met deze show heeft ze beslist veel nieuwe fans gemaakt. [MR]

James Blake

James Blake word nu al ruim een jaar gehyped. Het meerderheid van de Lowlands bezoekers heeft zijn naam zeker al eens horen vallen en een deel daarvan heeft hem waarschijnlijk al live mee kunnen pakken bij één van zijn vele bezoeken aan Nederland.  Zijn cover van Feist’s ‘Limit To Your Love’is een absolute hit en ook zijn debuutalbum heeft veel goede kritieken gehad. Op Lowlands doet hij de Bravo-tent aan en die blijkt veel te klein voor al het publiek dat een blik wil werpen op het wonderkind. Op het podium zit Blake achter de toetsen en naast hem zitten een drummer en gitarist. Deze kale compositie doet recht aan de muziek van Blake, maar zorgt er ook voor dat het slechts de muziek is die het publiek moet boeien. Blake wisselt albumtracks af met ander werk. ‘CMYK’ van zijn gelijknamige EP en een nieuw nummer weten het publiek in ieder geval te boeien. Toch blijkt dat de meerderheid voor zijn hit ‘Limit To Your Love’ gekomen is, want na dit nummer stroomt een deel van de tent leeg. Mogelijk wisten die mensen niet wat ze van Blake konden verwachten, want wat hij doet is precies hoe hij is en wat hij goed kan: minimalistisch en rustig spelen, met af en toe een hoogtepunt. Doordat hij wat nieuwe dingen uitprobeert houdt hij de aandacht van het resterende publiek aan het einde van zijn set ook wat minder goed vast, maar de achtergebleven bezoekers worden beloond voor hun geduld met ‘The Wilhelm Scream’. De noise in dit nummer wordt langzaam aangewakkerd en geheel over het rustige begin heen gelegd, zodat het publiek vol bewondering en nieuwsgierigheid naar het podium blijft kijken. Het is een goed einde van een afwisselende set. [CK]

Noah And The Whale

Foster the People is dit jaar niet de enige annulering. Ook The Vaccines cancellen hun show op het allerlaatste moment. Hier is The Horrors voor in de plaats gekomen, al komt de wijziging te laat om door te voeren in de tienduizenden al geprinte programmaboekjes. De bleke Britten passen beter in een kleine, donkere zaal en maken met hun post, garage punk een beetje een verloren indruk op de vroege middag, met de zon die fel naar binnen schijnt. De band speelt heel degelijk, maar op zo’n groot podium slaat de show helaas dood. Al na een paar nummers pakken velen het schema erbij om te kijken naar alternatieven. [MR]

Miles Kane

Na The Horrors speelt voormalige-Rascal/Last Shadow Puppet Miles Kane in de India. Voor liefhebbers van Britpop is deze eerste dag prima vertoeven, met eerder The Wombats en later in de avond Arctic Monkeys. Miles is een vrolijke, energieke artiest die vanaf het eerste moment dat hij op het podium staat volop gas geeft. Zijn debuutalbum Colour of the Trap bleek verrassend genoeg erg goed in elkaar te steken en ook live komen de nummers goed tot hun recht. Met ‘Counting Down the Days’ en ‘Rearrange’ laat hij zien dat hij makkelijk ook een groter publiek geboeid kan houden. Zij die dus bij zijn optreden in Bitterzoet waren hebben geluk gehad, want hij zal niet snel meer in zo’n kleine zaal geprogrammeerd worden. Later op de avond zal Miles zich bij Arctic Monkeys in de Alpha aansluiten om een nummer mee te spelen. [MR]

dEUS

Terwijl in Grolsch Noah and the Whale bezig is en dEUS zich opmaakt om het podium van de Alpha op te stappen staat er in Bravo een gezellige menigte klaar voor Chromeo. De Canadezen lieten nog maar kort geleden heel Transformatorhuis dansen tijdens PITCH, het jongste festival van Mojo. Ook vandaag laat het duo zien dat je voor keihard dansen bij hen aan het juiste adres bent. De nummers van Fancy Footwork werken nu nog steeds het beste en vooral ‘Bonafied Lovin’ en ‘Tenderoni’ leiden tot een uitzinnige Bravo. Dave 1 is met zijn prodent lach een charmante frontman en hij zorgt er eigenhandig voor dat Chromeo op gebied van vrolijkheid het hoogtepunt van de dag is. [MR]

Fleet Foxes

De zon gaat onder en de lucht kleurt prachtig roze. Dit beeld en de bijkomstige romantische sfeer past bij een van de meest verwachte bands van vanavond. Fleet Foxes betovert het publiek met harmonieuze zang en verfijnde lyrics. Stelletjes kruipen met gesloten ogen dicht tegen elkaar aan en hier en daar verschijnt een traantje. Bij eerdere concerten speelde leadzanger Robin Pecknold wel eens liedjes alleen, maar dit keer wisselt de gehele band een uur lang een reeks aan instrumenten af. Nummers van het dit jaar uitgebrachte album ‘Helpnessless Blues’ worden afgewisseld met de bekendere liedjes van het eerdere zelfgenoemde album en ‘Sun Giant’. Met dank aan de geluids- licht- en cameramensen, die ervoor zorgden dat de overvolle Grolsch tent voelde als een kleine intieme zaal, vertrok het publiek met een fijn gevoel waar de rest van het weekend nog over gesproken zou worden. [JA]

Arctic Monkeys

Wanneer de avond overgaat in de nacht, worden de herinneringen van menigeen steeds waziger. De verstandigen onder ons proberen nog wat slaap mee te pakken, terwijl zij die echt hardcore zijn van het festivalterrein, de 24-uurs tent in worden gedreven. Met nog twee dagen Lowlands in het vooruitzicht is energie sparen het beste wat je kunt doen. Het feest gaat door, maar het feit dat vrienden en bekenden in Hasselt het minder goed getroffen hebben is heel wrang.