Lowlands 2011: Dag 3

De laatste dag is aangebroken en voor sommigen is dat maar goed ook. Lange dagen en nog langere nachten hebben hun tol geëist en de Lowlands bezoekers sjokken met dichtgeknepen oogjes van tent naar tent. De jonge meisjes van Cherri Bomb lijken in de Charlie tent echter nergens last van te hebben. Dat is ook niet gek, aangezien zij kinderbedtijd aan moeten houden en nog niet legaal aan alcohol kunnen komen. De bandleden zijn gemiddeld veertien jaar en behoorlijk energiek. Muzikaal gezien is het niets nieuws en vergt het zelfs wat uithoudingsvermogen om de gehele set te doorstaan. Ook de manier waarop deze Lolita’s hun muziek door middel van hun seksualiteit verkopen voelt een beetje verkeerd. Doorlopen naar de Alpha dan maar, waar De Staat gereed is om te beginnen. [MR]

Cherri Bomb

Rond drie uur spreken sommige mensen vol verwachting over een a capella optreden in de Lima. Een groepje volwassen mannen zal hier kinderliedjes en andere muziek ten gehore brengen. Tijd om een kijkje te nemen dus. Staleny en de Menzo’s bestaat uit vijf cabaretiers die willekeurig liedjes zingen die zij leuk vinden, of omdat zij in staat zijn ze te kunnen zingen. Een andere categorisering lijkt er niet te zijn, er worden namelijk boyband, kinder- en rockliedjes gezongen. Barbapappa, Dommel, maar ook ‘I want it that way’ van The Backstreet Boys en ‘Smells Like Teen Spirit’ van Nirvana. De liedjes worden precies zo gezongen zoals je ze kent, behalve een tekstueel foutje in het nummer van Nirvana. De zang wordt afwisselend door het gehele gezelschap gedaan, of wordt door één man voor zijn rekening genomen, waarbij de rest dan de achtergrondbeats verzorgd. Op het  ‘Lippy Kids’van Elbow na verlopen de nummers vlekkeloos, maar dit nummer werd vandaag dan ook voor het eerst ‘gespeeld.’ De mannen redden zich prima en het is leuk om eens een podium te zien zonder instrumenten, maar van grote kwaliteit is geen sprake. [CK]

De Staat

In de afgelopen jaren heeft De Staat vrijwel zelfstandig de Nederlandse rockscene weten te domineren.  De band van Torre Florim wordt door velen gezien als redder van de vaderlandse muziek en met het nieuwe album Machinery wordt bewezen dat dit niet ver van de waarheid afstaat. Dictator Torre houdt zoals altijd de touwtjes strak in handen en komt aanvankelijk ook alleen op. Omdat ook de band last heeft van de hitte wordt Snoop Dogg’s ‘Drop It Like It’s Hot’ ingezet, wat niet eens zo gek klinkt. Hoogtepunten zijn ‘Sweat Shop’, waar Kelly Thijssen van de band Routines bij helpt en ‘Old MacDonald Don’t Have No Farm No More’. Een degelijke show om de dag goed mee te beginnen. [MR]

De Staat

Dan een naam die in 2007 ook op Lowlands stond: Trentemøller. Toen stond hij in zijn eentje achter de knoppen, maar dit jaar heeft de Deense technoheld, net als Apparat een band meegenomen. Met de komst van deze band op het podium wordt de techno naar de achtergrond verdrongen, en het “theatertechnospektakel” uit het programmaboekje maakt plaats voor een theater-electro/dance-spektakel. Het podium is voorzien van tralies die omlaag gaan wanneer de persoon die erachter staat zijn kunstje mag vertonen, en dat doen ze goed. De vocalen die op het album Into The Great Wilde Yonder te horen zijn worden netjes verzorgd door drie dames, die wanneer ze geen hoofdrol hebben op de achtergrond de zang verzorgen, of een basgitaar ter hand nemen. Ondertussen wordt het gezelschap belicht door tal gekleurde lampen die samen een lichtshow verzorgen en het theater compleet maken. Het publiek wordt geboeid door wat er op het podium gebeurd en gaat los op de muziek, die in hoog tempo de zaal in geslingerd wordt. Een rustmomentje bij  ‘…Even Though You’re With Another Girl…’ om vervolgens ‘Silver Surfer Ghost Rider Go’ en ‘Always Something Better’ in te zetten. Trentemøller heeft zijn ware technofans misschien niet gegeven wat ze van hem wilden horen, maar heeft toch zeker een mooie show neergezet. [CK]

Frank Turner

Een klein gezelschap maakt de keuze om op het heetst van de dag het X-Ray hol in te duiken. DJ en producer Aaron Jerome, beter bekend als SBTRKT, is een veelbelovende artiest in het rijtje van James Blake en Jamie Woon. Met een mix van dubstep, 2-step en chicago house heeft hij een nieuw genre te pakken. Vanmiddag heeft SBTRKT met maskers op het hoofd al snel de aandacht van het publiek. Samen met zanger Sampha die de vocalen verzorgt zouden ze de deze blikke tent wel eens op kunnen blazen. Maar helaas gebeurt dit niet. Dankzij een technisch mankement, slaat de diepe bas verschillende malen over. Sampha improviseert tijdens een akkoestisch momentje waarin Aaron het probleem probeert op te lossen, maar helaas blijft tijdens het gehele concert de overslaande muziek een stoorfactor. Veel mensen lopen weg, maar er zijn ook de supporters die aan het eind van de ingekorte gig worden bedankt. Er komt een herkansing aan voor SBTRKT maar ook voor de fans; in oktober staan ze in Trouw. [JA]

Crystal Fighters

In maart speelden Jamie en Alison nog in een uitverkochte Melkweg, waar ze voor het eerst de nieuwe nummers aan het Nederlandse publiek presenteerden. Vandaag is het echter niet zo druk in de Grolsch wanneer The Kills van start gaat. Net als in de Melkweg opent het duo de set met ‘No Wow’, waarmee ze wellicht iets te vroeg pieken. ‘Tape Song’ en ‘Sour Cherry’ van Midnight Boom zijn wederom de sterkere nummers. Alison is deze keer echter feller en dat maakt de show sterker. Ze spuwt haar teksten in de microfoon en langzaam komt het publiek los. ‘Fried My Little Brain’ wordt achterwege gelaten en voor Lowlands het doorheeft is de show voorbij. [MR]

The Roots

De reden dat verschillende tenten leegstromen rond half zes kan verklaard worden door het concert van Odd Future Wolf Gang Kill Them All, ook wel afgekort tot OFWGKTA, Odd Future of Wolf Gang. Nerveuze tieners staan al een half uur van tevoren klaar, omdat iedereen weet wat ze kunnen verwachten. De hip-hopgroep onder officieuse leiding van Tyler the Creator weet namelijk wel hoe ze het publiek kunnen pleasen. Afgelopen juni braken ze Paradiso nog af, waarbij Tyler met zijn gebroken been aan zijn rolstoel geen beperking ondervond. Twee maanden later komt hij het podium op met een glanzende rode vouwfiets. Met zijn been in een brace kondigt hij aan dat hij het niet zo wild kan maken als normaal, wat al na een half uur onwaar blijkt te zijn. Entertainment is waar het om draait en het ziet eruit dat ze, ondanks al die honderden voorgaande optredens, ze nog steeds kunnen genieten van de Bravo die inmiddels verranderd is in een grote moshpit. Tyler besurft de crowd en maakt foto’s van een jongen die met een bloedneus wordt afgevoerd. Hij nodigt hem uit om backstage bij hen te chillen, maar dit is niet nodig want tien minuten later staat de bebloede jongen alweer midden in de pit tot grote vreugd van OFWGKTA. Elk lid van de crew komt aan de beurt maar de groep het is duidelijk dat Tyler het voortouw neemt. Na een time-out van drie asthma inhalatorpufjes kondigt Tyler de grote internethit ‘Yonkers’ aan. Ze geven het publiek nog een toekomstadvies mee met de gebruikelijke afsluiter ‘Kill People Burn Shit Fuck School’. Bezweet en voldaan vertrekt iedereen naar de hamburgertent voor een energieboost. De avond is immers nog niet afgelopen. [JA]

Odd Future Wolf Gang Kill Them All

Wie Skunk Anansie eerder dit jaar gezien heeft weet  waarom de organisatie van Lowlands deze band als  een van de hoofdacts heeft geprogrammeerd. Gewapend met een nieuw album en dezelfde overdosis charisma van weleer is Skunk Anansie is bezig met een grootse comeback en iedereen mag het weten ook. Degenen die nog met de teleurstellende performance van Within Temptation, een dag eerder in de Alpha in hun hoofd zitten, worden bij de opkomst van Skin ruw wakker geschud. Gehuld in een zwart verenpak vliegt er een brok energie het podium op. Al vanaf de eerste noten is er geen houden meer aan. Het beest is los en vliegt gedurende het optreden naar alle uithoeken van het podium. Als geen ander weet Skin haar publiek te bespelen en in een stevige greep te houden, met haar felle blikken, grootste grimassen, maar vooral ook de de enorm energieke performance, waarbij in een razend tempo zowel nieuwe en oude nummers voorbijkomen. Vandaag in de Alpha zijn het toch vooral de hits waarvoor de menigte warmdraaid en waarop het publiek als vanouds meebrult. Skunk Anansie bewijst vanavond met een meer dan vurige show dat de band ondanks de pauze van ruim tien jaar eigenlijk niet is weggeweest. Alle eventuele vooroordelen over het nut van een comeback kunnen na vanavond terug de kast in. [DDB]

Skunk Anansie

Warpaint is de volgende in de India. Met hun pyschedelische indiefolk passen ze perfect in deze tent. ROAR E-zine heeft ze het afgelopen jaar al een aantal keer gezien, met wisselende kritieken. Vandaag is hun optreden precies zo: hoogtepunten wisselen af met momenten waar de aandacht verloren gaat door de traagheid die erin zit. Wanneer de dames echter de samenzang inzetten voor ‘Undertow’ klinkt dit zo engelachtig en mooi, dat je meegezogen wordt in de muziek. Combineer dit schattige aspect met het feit dat de drumster en een van de gitaristen op blote voeten spelen en je vergeeft ze de minpuntjes bijna meteen. Bijna inderdaad, want het optreden geeft geen bevredigend gevoel. Hoe mooi de hoogtepunten ook zijn en hoe lief de meisjes, ze maken de belofte van de hype niet waar. [CK]

Zweedse schone Lykke Li zet een theatrale show neer. Al bij haar dramatische opkomst is er sprake van overdaad, in de vorm van rook, wapperende doeken die van het plafond naar beneden vallen en een indrukwekkende lichtshow. Wanneer zij, gehuld in het zwart haar woorden met grote gebaren bijstaat, voelt het alsof je bij een klassieke opera aanbeland bent. ‘I’m Good, I’m Gone’, ‘Little Bit’ en ‘Dance, Dance, Dance’ zullen voor velen de zomer van 2008 hebben gekenmerkt en alleen al vanwege deze nostalgie is dit optreden de moeite waard. Hoewel het er allemaal zeer goed uitziet en evenzo klinkt, beweren boze tongen dat Lykke een deel van haar partijen playbackte. De Grolsch kan er echter niet wakker om liggen. Met afsluiter ‘Get Some’ van het laatste album ‘Wounded Rhymes’ komt er een einde aan visueel en muzikaal sterke set. [MR]

Lykke Li

In de verre uithoek van het Lowlandsterrein tegenover de grootste tent de Alpha, staat zijn kleine broertje Charlie. De in New York wonende Dominicaan Twin Shadow geeft hier vanavond een leuke show weg. Bezoekers van deze chillwave artiest zijn of te vroeg voor Interpol of hebben daadwerkelijk de nodige meters gelopen om te kunnen dansen op het dit jaar uitgebrachte album Forget. Er was een goede interactie tussen de band en het publiek; na een compliment over de meest bizarre taal ter wereld die wij beheersen, tellen wij tot vier en wordt het bekende ‘Castles In The Snow’ ingezet. Meteen na de laatste tunes wordt de Charlie meteen verlaten, want op een of andere manier lijkt het, na een prima geprogrammeerd weekend, dat op zondag de must-see concerten juist wel overlappen. [JA]

De naamsbekendheid van Jamie Woon is bijna net zo groot als die van James Blake, maar toch is er de fout gemaakt hem te programmeren in de tai-chi tent genaamd Lima. Tot ver aan het looppad probeerden mensen te genieten van zijn zoete stem en de mix tussen R&B en dubsteptunes van de Brit. Maar het bereik van het geluid reikte niet verder dan 30 meter dus werd er in de achterste rijen vooral bier gedronken. Voor de gelukkigen die het concert van Jamie met meegebrachte band wel mee konden krijgen, werden meegesleept met de zwoele liedjes van zijn debuutalbum Mirrorwriting. Op 29 september is er een nieuwe ronde, nieuwe kansen, want mister Woon opent dan het Off Center festival in de Melkweg Amsterdam. [JA]

Beady Eye

De vele afzeggingen op Lowlands dit jaar kan niemand ontgaan zijn. Zo ook Q-Tip, die naast Lowlands zijn gehele tour cancelde, zonder bekende reden. En hoewel dit menig hiphopliefhebber een bloedend hart heeft opgeleverd, kan zijn vervanging LAMB de harten van menig ambient- en electronicafan sneller laten kloppen. Dit tweetal, bestaande uit producer Andy Barlow en singer-songwriter Lou Rhodes, bracht onlangs hun vijfde album uit, met de bijpassende titel: 5. Het tweetal is ijzersterk op elkaar ingespeeld, wat onder andere blijkt uit de manier van communiceren wanneer er iets mis blijkt met de techniek. Barlow vraagt Rhodes een praatje met het publiek te maken, die vervolgens een foutje maakt door te zeggen dat ze al zo lang niet in Amsterdam zijn geweest. Barlow komt dan naar voren en vertelt dat hij nog zo had gezegd dat ze niet Amsterdam moest zeggen, omdat ze niet in Amsterdam zijn. Het geeft het optreden iets luchtigs en vanzelfsprekends. De ingetogen, maar imponerende Rhodes contrasteert met de muziek en het kinderlijke enthousiasme van Barlow, die af en toe achter zijn toetsen vandaan komt om het publiek op te zwepen. Het publiek heeft echter helemaal geen zin in juichen op commando en kijkt en luistert simpelweg naar de show die zich voor hun neus afspeelt. De oudere nummers worden ondersteund door mooie visuals, die de sfeer van de muziek versterken. Zo ook in de klassieker ‘Gorecki,’ die niet met veel extra’s gebracht wordt, maar toch een pronkstuk blijft. Ook ‘Build A Fire’ van de laatste cd is een nummer die het publiek betovert. LAMB is verder misschien niet overal even krachtig vanavond, maar weet wel een indrukwekkende show neer te zetten.

Interpol

De postpunk veteranen van Interpol weten verbazingwekkend genoeg de Alpha nauwelijks vol te krijgen. Vreemd, aangezien op dat tijdstip weinig concurrentie voor de band is. Banks en consorten zijn hier mogelijk zelf ook over verbaasd, want de band oogt niet helemaal op zijn gemak. Vooral nummers van Antics en Our Love to Admire brengen het publiek in beweging, maar echt raken doet Interpol niet. Het optreden voelt een beetje routineus en je kan niet het gevoel van je afschudden dat er veel meer inzit dan wat Lowlands voorgeschoteld krijgt. [MR]

Op naar het laatste hoogtepunt van Lowlands 2011. Richard D. James, ofwel Aphex Twin is terug van weggeweest en zet vanavond de Bravo op zijn kop. Met gemiddeld 180 beats per minute en een inspiratieloze stilstaande DJ, weet de gemiddelde bezoeker niet zo goed hoe hij zich moet bewegen, maar gelukkig is daar de video show. Bezoekers werden gefilmd om vervolgens levensgroot geproyecteerd te worden op een Jan Smit poster. De show was Nederlands georienteerd en bijpassend werd het laatste half uurtje hardcore gedraaid. De Hollanders wisten meteen hun gabbermoves van vroeger op te pakken en zo werd het een memorabele avond. [JA]

The Offspring

Lowlands 2011 zit er weer op; het jaar waarin het festival in een recordtempo zijn kaarten wist uit te verkopen, voordat ook maar één naam bekend was. De gebeurtenissen op Pukkelpop wierpen een schaduw op de feestvreugde, hoewel de drie dagen in Biddinghuizen vrijwel vlekkeloos verliepen. Het festival lijkt ieder jaar op gebied van nevenactiviteite groter en beter te worden. Hopelijk willen de programmeurs volgend jaar echter iets langer nadenken over hoe het festival muzikaal gezien ook met kop en schouders boven de Europese concurrenten uit kan steken. Hierbij kan worden gedacht aan unieke headliners en een meer diverse line-up die ook liefhebbers van de hardere genres weer naar Lowlands lokt.