(Wildbunch) Met het regisseren van verschillende muziekdocumentaires voor onder andere R.E.M., U2 en Cypress Hill op je cv, is de stap naar een speelfilm groot. Jake Scott besloot dat het tijd was voor iets anders en maakte het familiedrama Welcome to the Rileys. Een groot verschil met zijn eerdere werk, maar dit is totaal niet te merken.
Welcome to the Rileys laat ons, zoals de titel al doet vermoeden, kennis maken met de familie Riley. Een erg warm ontvangst moet je echter niet verwachten. Doug en Lois zijn ongeveer 30 jaar getrouwd, maar ze praten amper na het plotselinge overlijden van hun tienerdochter. Lois durft het huis niet uit te komen en sluit zich af van haar man. Doug probeert deze liefdeloze leegheid op te vullen met een langdurige donderdagavond-affaire met een serveerster. Na een ingrijpende gebeurtenis gaat Doug naar een conferentie in New Orleans en ontmoet daar de 16-jarige stripper Allison. Doug besluit dat hij, tegen wil en dank in, Allison zal helpen haar leven op orde te krijgen en dus laat hij Lois weten dat hij voor onbepaalde tijd in New Orleans zal blijven. Dit is voor Lois het teken dat ze het heft in eigen handen moet nemen om haar huwelijk te redden.
Welcome to the Rileys is een kleine film die leunt op de acteurs. Andere elementen zoals de cinematografie en de muziek zijn prima uitgevoerd, maar vallen desalniettemin minder op. Simpelweg omdat de film om het leven van de personages draait. Sopranos-acteur James Gandolfini zet een prachtige, integere rol neer als Doug en Kristen Stewart laat als Allison zien dat ze veel meer is dan Bella uit Twilight. De chemie tussen Doug en Allison werkt en de scenes met deze personages zijn geweldig uitgevoerd door Gandolfini en Stewart. De mooiste stukken uit de film zijn echter de scenes met de drie hoofdrolspelers, met Melissa Leo als Lois. Het verlangen en de angst die de drie personages in die scenes uitstralen zijn meer dan indrukwekkend.
Alles is mooi uitgevoerd, alles is overtuigend, maar toch lijkt het alsof er een soort van hoogtepunt mist in Welcome to the Rileys. Iets wat de film onderscheidt van andere familiedrama’s. Er zijn geen stukken die je na het kijken van de film echt bijblijven of waar je nog over nadenkt. Dit is jammer, want Welcome to the Rileys is prachtig en intens. Misschien dat het ligt aan het gebrek aan ervaring van Scott. Hopelijk krijgt hij regelmatig de kans om te groeien in het regisseren van speelfilms, want Welcome to the Rileys is een prima debuut.
[starreview tpl=16 style='plain']
